แสงสว่างในครัว

"ถ้าคุณธนภัทรยังมองหาความเพอร์เฟกต์ในขั้นตอนการตีวิปครีมด้วยอุณหภูมินี้ เกรงว่าโปรเจกต์เปิดตัว ‘รอยัล วานิลลา ทาร์ต’ ของเราคงต้องเลื่อนไปปีหน้าค่ะ..." เสียงหวานกังวานแต่เฉียบคมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัวสเตนเลสสตีลเกรดพรีเมียม ลีลาวดีในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา ปลายผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบเก็บอย่างทะมัดทะแมง ดวงตาคู่คมจดจ้องอยู่กับเนื้อแป้งพายในชามผสมราวกับมันคืองานศิลปะชิ้นเอกที่ยอมให้มีตำหนิแม้แต่มิลลิเมตรเดียวไม่ได้ ธนภัทรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มอบอุ่นของเชฟหนุ่มรุ่นพี่ผู้เคยประคับประคองเธอในวันที่โลกทั้งใบพังทลายปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาวางสปาตูล่าลงบนโต๊ะก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด เว้นระยะห่างเพียงพอให้รับรู้ถึงความใส่ใจที่เกินกว่าเพื่อนร่วมงาน แต่ลีลาวดีเลือกที่จะเบี่ยงตัวหลบอย่างสุภาพเพื่อรักษาขอบเขต "น้ำหวานกำลังเคี่ยวเข็ญตัวเองหนักเกินไปแล้วนะคะ" ธนภัทรท้วงด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความห่วงใย "นี่ไม่ใช่แค่การแข่งขันกับร้านเบเกอรี่ทั่วไป แต่นี่คือการท้าทายอาณาจักร ‘เดอะ ภาคิน กรุ๊ป’... คุณกำลังทำศึกกับยักษ์ใหญ่ที่มีทรัพยากรอยู่ในมือมหาศาล" "ต่อให้เป็นยักษ์ใหญ่แค่ไหน ถ้าฐานรากทำมาจากความเย่อหยิ่งและความเห็นแก่ตัว สักวันมันก็ต้องพังทลายลงด้วยมือของคนที่เคยถูกเหยียบย่ำค่ะ" ลีลาวดีเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอนิ่งสนิท ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ถูกหล่อหลอมด้วยความแค้นและหยาดน้ำตาในอดีต ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา นับตั้งแต่เธอกระชากตัวเองออกจากกรงทองที่ไร้ซึ่งความรักของภาคิน อดีตสามีผู้เยือกเย็นและเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องประดับประดับบารมี ลีลาวดีไม่ได้ใช้เวลาไปกับการฟูมฟาย เธอกัดฟันใช้หยาดเหงื่อทุกหยดแลกมาซึ่งชื่อเสียงของแบรนด์ ‘Lilas Pastry’ ขนมหวานทุกชิ้นที่ออกจากมือเธอไม่ใช่แค่รสชาติ แต่คือจิตวิญญาณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน และโปรเจกต์ล่าสุด—การร่วมมือกับโรงแรมระดับเจ็ดดาวเพื่อสร้างสรรค์คอลเลกชันขนมหวานชั้นสูง—คือหมุดหมายสำคัญที่จะประกาศให้โลกรู้ว่า ลีลาวดีคนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ยอมให้ใครเหยียบยละโมบตามอำเภอใจอีกต่อไปแล้ว ทว่า ในขณะที่เธอกำลังทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับเตาอบและแป้งโดว์ ภาคินกลับไม่เคยปล่อยให้เธอหลุดพ้นไปจากเงื้อมเงาของเขาอย่างแท้จริง ข่าวลือเรื่องการทุ่มเงินซื้อกิจการโรงแรมคู่แข่งเพื่อสกัดกั้นโปรเจกต์ของเธอดังสะพัดไปทั่วแวดวงธุรกิจ แรงกดดันจากกลุ่มทุนมหาอำนาจพยายามบีบให้ซัพพลายเออร์วัตถุดิบนำเข้าถอนตัวจากการสนับสนุน ‘Lilas Pastry’ นี่คือเกมจิตวิทยาที่ภาคินถนัดที่สุด—การบีบให้เธอกลับไปคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากเขาด้วยความสิ้นหวัง "เขาคิดว่าเงินจะซื้อได้ทุกอย่าง..." ลีลาวดีพึมพำกับตัวเองขณะมองดูมาการ์องสีชมพูพาสเทลเรียงรายบนถาด "รวมถึงศักดิ์ศรีของฉันด้วย" "แต่น้ำหวานพิสูจน์ให้เห็นแล้วนี่คะว่า ฝีมือและหัวใจของเชฟตัวจริง ไม่ได้ตีค่าเป็นตัวเลขในบัญชีธนาคารของใครได้" ธนภัทรเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ "คืนนี้มีงานกาล่าดินเนอร์การกุศลของสมาคมเชฟแห่งA... ภาคินต้องไปปรากฏตัวในฐานะประธานกิตติมศักดิ์แน่ๆ คุณจะไปไหม?" ลีลาวดีชะงักไปนิด มือที่ถือถุงบีบครีมหยุดนิ่ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นคง ภาพของอดีตสามีผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรแต่ไร้หัวใจ ลอยเข้ามาในความทรงจำ—แววตาเย็นชา น้ำเสียงดูถูกเหียดหยาม และรอยยิ้มเย้ยหยันในวันที่เธอเดินหันหลังออกมาจากคฤหาสน์หลังโตโดยไม่เอาอะไรติดตัวมาเลยนอกจากศักดิ์ศรีที่ยับเยิน *ไปสิคะ...ทำไมจะไม่ไป* เธอบอกตัวเองในใจ งานเลี้ยงคืนนั้นจัดขึ้นอย่างหรูหราอลังการ แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยิบระยับสะท้อนกับชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทที่ลีลาวดีเลือกสวมใส่ มันเป็นดีไซน์เรียบหรูแต่แฝงความเย้ายวน ทว่าดุดัน เธอไม่ได้มาในฐานะอดีตภรรยาที่ซ่อนตัวอยู่หลังเงาของใคร แต่เธอมาในฐานะ "เชฟลีลาวดี" ผู้ทรงอิทธิพลคนใหม่แห่งวงการขนมหวานฝรั่งเศส ทันทีที่ร่างระหงก้าวเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยง สายตานับร้อยคู่ก็พากันหันมาจับจ้อง เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นระงม ความงามที่ฉาบด้วยความเย็นชาและมั่นใจทำให้เธอกลายเป็นจุดศูนย์กลางของห้องในพริบตาเดียว และที่มุมหนึ่งของห้องโถง... ภาคินยืนถือแก้วแชมเปญอยู่ในชุดสูทสีเข้มเข้ารูป ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นนิ่งงับอยู่ที่ร่างของหญิงสาวตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอปรากฏกาย ความรู้สึกบางอย่างกระชากวูบเข้ามาในอกของเขา—ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ลีลาวดีคนเดิมที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารทุกค่ำคืนด้วยแววตาอ้างว้าง เธอดูเจิดจรัส เปล่งประกาย และทรงพลังเสียจนเขาแทบละสายตาไม่ได้ ร่างสูงก้าวอาดๆ ตรงเข้ามาหาเธอทันทีราวกับไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ อาณาเขตที่เขาสร้างขึ้นรอบตัวเธอยังคงถูกมองว่าเป็นของเขาโดยปริยาย แม้ว่าในทางกฎหมายพวกเขาจะขาดกันแล้วก็ตาม "ไม่คิดเลยว่าคนอย่างคุณจะกล้าโผล่มาในงานนี้ หลังจากที่พยายามดิ้นรนทำโปรเจกต์เล็กๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชาเอ่ยขึ้นชิดริมหู พร้อมกับกลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายคุ้นเคยที่เคยทำให้เธอใจสั่น—แต่บัดนี้มันกลับไร้ความหมายสิ้นเชิง ลีลาวดีไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่งดงามแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะหันกลับมาสบตาอดีตสามีตรงๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน "เรียกร้องความสนใจจากคุณ?" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "คุณหลงตัวเองเกินไปแล้วค่ะคุณภาคิน... ฉันมาที่นี่เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของตัวเอง ไม่ใช่มาเพื่อมองหน้าคนที่ครั้งหนึ่งฉันเคยโง่เง่าเอาชีวิตไปผูกไว้หรอกนะคะ" กรามของภาคินขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบวับโรจน์ด้วยความไม่พอใจที่ถูกเธอลูบคมต่อหน้าธารกำนัล "ปากเก่งขึ้นนี่... ตั้งแต่ไม่มีผมคอยปกป้อง ดูท่าทางคุณคงจะเรียนรู้ที่จะตะเกียกระกายด้วยตัวเองได้ดีสินะ แต่ระวังเถอะ ความพยายามชั่วคราวของคุณมันจะพังทลายลงในพริบตาเดียวเมื่อผมขยับปลายนิ้วสั่ง" "เชิญคุณขยับตามสบายเลยค่ะ..." ลีลาวดีกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "เพราะทุกก้าวที่คุณพยายามทำลายฉัน มันคือบันไดที่ส่งให้ฉันก้าวขึ้นไปยืนสูงขึ้น จนวันหนึ่ง... คุณอาจจะต้องแหงนคอมองฉันจนคอตั้งบ่าเลยก็ได้นะคะ" บรรยากาศรอบตัวพวกเขาร้อนระอุขึ้นจนแทบมีประกายไฟแลបแปลบ ความเกลียดชัง ความเย่อหยิ่ง และร่องรอยของอดีตที่ยังไม่สะสางกำลังปะทะกันอย่างรุนแรง ทว่า ในจังหวะที่ภาคินกำลังจะเอ่ยคำพูดเชือดเฉือนเพื่อกดเธอกลับลงไปใต้ฝ่าเท้า สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นร่างเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่งในชุดสูทตัวจิ๋ว ที่วิ่งเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังกระโปรงผ้าไหมของลีลาวดี พร้อมกับเอ่ยเรียกเธอด้วยเสียงใสแจ๋วที่ทำเอาลมหายใจของมหาเศรษฐีหนุ่มสะดุดกึกทันที "คุณแม่ครับ... คุณลุงคนนี้หน้าดุจังเลย ทำไมเขาต้องทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อคุณแม่ด้วยล่ะครับ?" ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นนั่น... และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา ทำให้ภาคินรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า สมองของเขาขาวโพลน หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อตระหนักได้ถึงความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มเย้ยหยันของอดีตภรรยา พบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู