บทเรียนของผู้ใหญ่จอมละโมบ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะไม้ยาวกลางศาลาประชาคมหมู่บ้านดังสนั่น จนใบชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบของกำนันกระฉอกออกมาเปื้อนขอบโต๊ะ “รินรดา! หล่อนกล้าดียังไงถึงเอาเอกสารสัญญาเช่าที่ดินแปลงนี้มาเปิดโปงกลางที่ประชุม! นี่มันเรื่องภายในครอบครัวนะ!” เสียงแหลมสูงของป้าสมรแผดลั่นจนชาวบ้านนับสิบชีวิตที่นั่งล้อมวงกันอยู่สะดุ้งเฮือก ทุกสายตาหันขวับจากร่างอวบอ้วนของป้าสมรผู้กำลังหน้าดำคร่ำเครียด ไปยังหญิงสาวร่างเพรียวในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่าย รินรดายังคงนั่งไขว่ห้างจิบชาสมุนไพรในมืออย่างใจเย็น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่เฉือดเฉือนกันด้วยสายตา “เรื่องภายในครอบครัวงั้นหรือครับ ป้าสมร?” รินรดาวางถ้วยแชลโลว์ลงบนจานรองช้าๆ เสียงกังวานใสแต่เยือกเย็นกวาดมองผู้ใหญ่บ้านและคณะกรรมการชุมชนทีละคน “ถ้าเป็นการตกลงกันลับหลังเพื่อฮุบที่ดินมรดกของแม่ฉัน โดยการปลอมลายมือชื่อผู้ตายแถมยังแอบอ้างสิทธิ์การทำกินแบบนี้ ฉันเกรงว่ามันจะไม่ใช่แค่ ‘เรื่องภายใน’ เสียแล้วล่ะครับ แต่มันคือคดีอาญาแผ่นดิน” คำว่า ‘คดีอาญา’ หลุดออกมาจากปากรินรดาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แต่กลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของป้าสมร หญิงวัยกลางคนหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก ป้าสมรพยายามอ้าปากเถียงแต่เสียงกลับติดอยู่ในลำคอเมื่อเห็นสายตาคมกริบของพันตรีธที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้สักอยู่ด้านหลังภรรยา สายตาคู่นั้นเย็นชาและดุดันราวกับนายทหารที่กำลังเล็งเป้าหมายสังหาร ทำให้ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงแทรก ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน ในขณะที่ป้าสมรวางแผนจะใช้เวทีประชาคมหมู่บ้านนี้เล่นงานรินรดาเรื่อง “การขยายแปลงเกษตรอินทรีย์รุกล้ำพื้นที่สาธารณะ” โดยมีพวกพ้องคอยเป็นแนวร่วมส่งเสียงสนับสนุน แต่ทว่า… ป้าสมรกลับไม่รู้เลยว่า หญิงสาวผู้เป็นอดีตเชฟมือฉมังและเจ้าของมิติลับการเกษตร ได้สืบค้นเอกสารทางทะเบียนราษฎร์และเส้นทางการเงินย้อนหลังผ่านเครือข่ายความช่วยเหลือของสามีหนุ่มผู้กว้างขวางเสร็จสิ้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว “เชิญป้าสมรชี้แจงกับคณะกรรมการและพ่อแม่พี่น้องชาวบ้านตรงนี้ได้เลยนะครับ” รินรดายื่นสำเนาเอกสารสิทธิ์ฉบับจริงที่คัดมาจากสำนักงานที่ดินจังหวัดให้กำนัน พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยคมมีด “ว่าเหตุใด สัญญาเช่าที่ดินสามสิบไร่ของแม่ฉัน ถึงมีลายมือชื่อของคนที่เสียชีวิตไปแล้วสามปีเซ็นอนุมัติเมื่อเดือนก่อนได้… หรือว่าวิญญาณของน้าสาวฉัน ท่านลุกขึ้นมาเซ็นให้ป้าด้วยตัวเองยามดึกดื่นครับ?” เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีในศาลา ชาวบ้านต่างกระซิบกระซาบและมองป้าสมรด้วยสายตารังเกียจ บ้างก็ส่ายหัวถอนหายใจกับความโลภอย่างไร้ขีดจำกัดของผู้หญิงคนนี้ ที่ผ่านมาป้าสมรใช้อำนาจและอิทธิพลท้องถิ่นกดขี่ชาวบ้านตาดำๆ มามาก วันนี้กรรมตามสนองต่อหน้าธารกำนัลจนแทบไม่มีแผ่นดินจะกลบหน้า “แก… นังเด็กเหลือขอ! แกมันเนรคุณ!” ป้าสมรทนแรงกดดันรอบด้านไม่ไหว กรีดร้องออกมาด้วยความจนมุมพุ่งตัวหมายจะเข้ามาตบหน้ารินรดาให้หายแค้น แต่ทว่า ร่างสูงใหญ่ของพันตรีธนากลับก้าวเข้ามาขวางไว้ได้อย่างรวดเร็วดั่งภูตผี นายทหารหนุ่มเพียงแค่ใช้มือข้างเดียวกดไหล่ป้าสมรไว้เบาๆ แต่แรงกดมหาศาลนั้นทำให้ป้าสมรทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นไม้ทันทีโดยไม่ต้องออกแรงมาก ดวงตาคมกริบของนายแพทย์ทหารจ้องมองลงมาด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง “การทำร้ายร่างกายเจ้าหน้าที่รัฐและพยายามทำร้ายพลเรือน มีโทษทางกฎหมายเพิ่มขึ้นอีกกระทงนะครับ คุณสมร” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าคำขู่จากปากมัจจุราช กำนันถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะทุบไม้พลองลงบนพื้น “พอได้แล้ว! เรื่องนี้หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ ทางผู้ใหญ่บ้านและคณะกรรมการจะทำเรื่องส่งฟ้องศาลดำเนินคดีตามกฎหมายโดยไม่มีการยอมความใดๆ ทั้งสิ้น!” เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากกลุ่มชาวบ้าน เป็นอันปิดฉากการแก้แค้นและสั่งสอนผู้ใหญ่จอมละโมบอย่างราบคาบและสะใจ รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดินเข้าไปควงแขนสามีหนุ่มเตรียมจะเดินออกจากศาลาเพื่อกลับไปดูแลแปลงผักอินทรีย์ที่กำลังออกผลผลิตงดงาม แต่ทว่า… ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังก้าวพ้นบันไดศาลาประชาคม เสียงรถจípทหารสีเขียวเข้มคันคุ้นเคยก็เบรกเอี๊ยดลงที่ลานจอดรถฝุ่นตลบ ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของนายทหารยศนายพลผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและคุ้นเคยเป็นอย่างดี ซึ่งก้าวลงมาพร้อมกับซองเอกสารลับตราครั่งสีแดงสดในมือ “หมอธนา! รินรดา! พวกเธอต้องรีบเดินทางไปชายแดนทางเหนือเดี๋ยวนี้…” นายพลหนุ่มใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน “สายลับของเราเพิ่งส่งข่าวมาว่า มีการลักลอบนำเข้าเมล็ดพันธุ์พืชตัดแต่งพันธุกรรมต้องห้ามเข้าสู่แปลงเกษตรอินทรีย์ต้นแบบของพวกเธอแล้ว!” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งเมื่อครู่กลับมืดครึ้มลงทันตาเห็น… ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเป็นกำลังใจให้ “ลมทะเลพัดรัก” สร้างสรรค์เรื่องราวเข้มข้นเช่นนี้ต่อไปนะครับ