กับดักหัวใจ (ตอนจบ)

คราบเขม่าควันปืนและกลิ่นอายความตายที่เคยคละคลุ้งในคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโช บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันอันหนักหน่วงแห่งชัยชนะ วิคเตอร์ดับสูญไปพร้อมกับความทะเยอทะยานอันโสมม เหลือไว้เพียงร่องรอยแห่งสงครามประสาทที่พิสูจน์แล้วว่า ไม่มีอำนาจมืดใดในโลกหล้าที่จะพรากผู้หญิงคนนี้ไปจากอกของ "คาร์ลอส อัครเดโช" ได้ ร่างบางของรินรดานั่งนิ่งอยู่ริมขอบเตียงกว้างในห้องนอนใหญ่ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงขับให้ผิวเนียนละเอียดดั่งไข่มุกดูเรืองรองยามต้องแสง ทว่าแววตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและแรงพยศ บัดนี้กลับเจือด้วยประกายความอ่อนโยนและความยอมจำนนอย่างสมบูรณ์แบบต่อเจ้าของอธิปไตยแห่งค่ำคืนนี้ ประตูด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้เนกไทของคาร์ลอสจะก้าวเข้ามา ปลายนิ้วเรียวแกร่งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและร่องรอยอารยธรรมจากคมกระสุนในอดีต แววตาดุจพญาอินทรีย์ของมาเฟียหนุ่มจดจ้องร่างบางบนเตียงราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่ออันโอชะเข้าสู่กรงทองแห่งความเสน่หา “มองอะไรหรอครับ ริน...” เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายดังขึ้นชิดริมใบหู ก่อนที่ร่างหนาจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายที่เธอคุ้นเคยโชยเข้าแตะนาสิก จนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นส่ำ “รินแค่นึกถึงเรื่องที่เราผ่านมา... มันเหมือนฝันร้ายเลยนะคะ... เอ่อ... ครับ” รินรดาเผลอหลุดคำพูดติดปากแบบเดิมออกไป จนต้องรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นดวงตาคมกริบกวาดมองด้วยความคาดโทษ คาร์ลอสหัวเราะในลำคออย่างพึงใจ ฝ่ามือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปกุมปลายคางมนของเธอไว้ บังคับให้ใบหน้าหวานแหงนขึ้นสบตา บังเกิดแรงดึงดูดมหาศาลระหว่างคนทั้งสองที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “ฝันร้ายมันจบลงไปนานแล้วครับคนดี นับจากวินาทีนี้ไป โลกทั้งใบของรินจะมีเพียงแค่ผม... และความเร่าร้อนที่ผมจะมอบให้เพื่อชดเชยทุกหยดน้ำตาที่รินเคยเสียให้ผม” ไม่รอให้หญิงสาวได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มทันที สัมผัสแรกทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และเรียกร้องราวกับคนกระหายน้ำกลางทะเลทราย รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เรียวแขนเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยอัตโนมัติ ตอบรับรสจูบที่ลึกซึ้งและวาบหวามจนแทบหลอมละลาย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดรดกันและกัน ลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ สร้างความซ่านสยิวแล่นพล่านไปตามไขสันหลัง ร่างบางถูกดันให้นอนราบลงกับฟูกนุ่มโดยมีร่างหนาทาบทับลงมาอย่างมั่นคง น้ำหนักตัวของเขาแผ่ซ่านความอบอุ่นและอำนาจครอบครองที่ชัดเจนในทุกตารางนิ้ว มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนอนเนื้อบางเบา ปลายนิ้วร้อนรุ่มสร้างรอยสั่นสะท้านทุกแห่งที่สัมผัสผ่าน ผิวเนื้อเนียนนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยแรงปรารถนาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอของหญิงสาว ยิ่งเพิ่มความคลั่งไคล้ให้แก่มาเฟียหนุ่มจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ “คุณคาร์ลอส... อื้อ...” รินรดาครางประท้วงเมื่อริมฝีปากร้อนเลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีสดฝังตรึงความเป็นเจ้าของไว้อย่างชัดเจน “เรียกผมว่าพี่สิครับ... ริน” เสียงกระซิบพร่าพรํ่าข้างใบหูเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงถึงขีดสุด “บอกผมซิว่ารินเป็นของใคร... ของใครคนเดียวเท่านั้น” “รินเป็นของพี่คาร์ลอส... เป็นของพี่คนเดียวค่ะ... เอ่อ... ครับ!” คำตอบที่หลุดออกมาท่ามกลางสติที่พร่าเลือนทำให้มาเฟียหนุ่มยิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด เขาสอดประสานปลายนิ้วเข้ากับเรียวผมยาวสลวย พร้อมกับรุกรานสติสัมปชัญญะของเธอด้วยบทเพลงรักอันเร่าร้อน ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยห้วงอารมณ์แห่งความรักที่ซ่อนอยู่ใต้ความดาร์กอย่างแท้จริง ค่ำคืนนั้นดำเนินไปท่ามกลางเสียงกระซิบแห่งความเสน่หาและแรงปรารถนาที่ไม่มีวันสิ้นสุด สองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในค่ำคืนแห่งการเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริง --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ดำดิ่ง และโลดแล่นไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อน ดิบเถื่อน และลึกซึ้งนี้ด้วยกันจนถึงหน้าสุดท้ายนะครับ