คืนแรกในกรงขัง

เสียงล็อกกลอนประตูเหล็กกล้าดัง *คลิก* สะท้อนก้องกังวานในความเงียบงันของห้องสูทเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด บรรยากาศภายในอัดแน่นไปด้วยความกดดันราวกับออกซิเจนกำลังถูกสูบออกจนหมดสิ้น รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ เบื้องหน้าของเธอคือ คาร์ลอส อัครเดโช ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง แววตาสีเข้มดั่งอัญมณีต้องสาปคู่นั้นกำลังจ้องมองเธอราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ตัวคนเดียวซะแล้วสินะ รินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดร่างของเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง กลิ่นกายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นชาเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามาในเขตพื้นที่หายใจของเธอ จนรินรดาต้องกลืนน้ำฝาดเหนียวหนึบลงคออย่างยากลำบาก "บอกฉันมาสิว่าไอ้วิคเตอร์มันกุมความลับอะไรของเธอไว้ ถึงได้กล้าส่งเธอมาเป็นนกต่อให้ฉันถึงที่นี่!" คาร์ลอสยื่นมือหนาขึ้นมาทาบลงบนกระจกเหนือศีรษะของเธอ กักขังร่างระหงไว้ในวงแขนแกร่ง แผงอกกว้างบดบังแสงไฟสลัวจากด้านนอกจนหมดสิ้น เกิดเป็นเงาทะมึนที่โอบล้อมเธอไว้ในกรงขังแห่งอำนาจที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้น "ฉัน... ฉันไม่ได้เป็นนกต่อของใครทั้งนั้นนะคะ... ฉันหมายถึง ฉันมาที่นี่ด้วยความสมัครใจ..." รินรดาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นไหว แต่แววตาตื่นตระหนกที่ฉายชัดอยู่หลังแพขนตางอนงามกลับทรยศคำพูดของเธออย่างสิ้นเชิง "โกหก!" คาร์ลอสคำรามเบาๆ ในลำคอ มือหนาเลื่อนลงมาบีบปลายคางมนของเธอด้วยแรงที่มากพอจะทำให้รู้สึกเจ็บแปลบ แต่กลับไม่ยอมผ่อนแรงลง นิ้วโป้งหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นอย่างถือดี สายตาดุดันกวาดมองไปทั่วใบหน้าหวานที่ซีดเผือด "คนของฉันรายงานว่าเธอเพิ่งเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวของวิคเตอร์ไม่ถึงชั่วโมงก่อนจะมาเสนอตัวถึงเตียงฉัน... คิดว่าเกมตื้นๆ แค่นี้จะหลอกตา คาร์ลอส คนนี้ได้งั้นเหรอ รินรดา?" ความใกล้ชิดนี้ทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน รินรดารู้สึกได้ถึงพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่แค่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความกระหายที่จะครอบครองและทำลายล้างในเวลาเดียวกัน สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้สูทราคาแพงกำลังตื่นขึ้นและพร้อมจะฉีกกระชากเธอเป็นชิ้นๆ "ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นสายลับของมัน... ทำไมคุณไม่ไล่ฉันออกไปล่ะคะ?" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาภายใต้กระโปรงเข้ารูปจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เธอยอมแลกทุกอย่างแม้กระทั่งศักดิ์ศรี เพื่อให้ครอบครัวรอดพ้นจากเงื้อมมือของวิคเตอร์ แต่เธอไม่ได้เตรียมใจมาเผชิญหน้ากับสัตว์ป่าคลั่งรักตรงหน้านี้เลย "ไล่ออกไปเหยียบย่ำให้มันสมใจพวกมันอย่างนั้นน่ะเหรอ?" มุมปากของคาร์ลอสกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม ไอความเย็นชาแผ่กระจายออกมาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "เสียใจด้วยนะ... ของเล่นชิ้นไหนที่หลงเข้ามาในอาณาเขตของฉันแล้ว มันไม่มีวันได้กลับออกไปง่ายๆ หรอก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อเธอรนหาที่เดินเข้ากรงทองของฉันมาเองแบบนี้" สิ้นคำพูด มือแกร่งก็รวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างทั้งร่างปะทะเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก รินรดาส่งเสียงร้องประท้วงในลำคอเมื่อฝ่ามือใหญ่อีกข้างเลื่อนขึ้นมาล็อกท้ายทอยของเธอไว้ บังคับให้เงยหน้ามารับทัณฑ์บนที่เธอก่อขึ้นด้วยความจำยอม "ในเมื่อเธอเลือกที่จะเล่นเกมนี้กับฉัน... งั้นเรามาเริ่มบทเรียนแรกกันเลยดีกว่า รินรดา" รสจูบที่ถาโถมเข้ามาไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือทะนุถนอมแม้แต่น้อย มันดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกจุดชนวนขึ้น คาร์ลอสบดขยี้ริมฝีปากนุ่มตามสัญชาตญาณดิบเถื่อน รินรดาพยายามจะเบือนหน้าหนีและทุบตีแผงอกเขาเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นกลับเหมือนการสะกิดผิวกายของเสือร้าย ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ เขากยิ่งเพิ่มน้ำหนักรัดตรึงและบดเบียดริมฝีปากลงมาหนักหน่วงขึ้นเท่านั้น ความหวานล้ำที่แทรกซึมผ่านรสจูบอันป่าเถื่อนทำให้สมองของรินรดาขาวโพลน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่ทรงอำนาจและดุดันกำลังมึนเมาสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ความตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่วิ่งพล่านไปตามกระแสเลือด สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้ผิวGกายของเธอกรีดร้องด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าอย่างไม่ทันตั้งตัว คาร์ลอสผริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อกักโกยลมหายใจของเธอ ก่อนจะลากไล้ริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาตามซอกคอขาวเนียน ขบเม้มเบาๆ จนหญิงสาวสะท้านเฮือกและเผลอจิกมือลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว "อื้อ... คาร์ลอส..." เสียงหวานครางแผ่วเบาด้วยความสั่นพร่า ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนระทวยลงอยู่ในอ้อมแขนของเขา ความเร่าร้อนที่เขาถ่ายทอดผ่านสัมผัสทำให้เกราะป้องกันทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา "จำไว้... ว่าร่างกายและลมหายใจของเธอตอนนี้เป็นของฉันคนเดียว..." เสียงกระซิบพร่าHดังก้องอยู่ข้างใบหู พร้อมกับฝ่ามือร้อนที่สอดลูบไล้ขึ้นมาใต้ร่มผ้า สัมผัสผิวเนียนนุ่มจนร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความเสียวซ่าน "ไม่ว่าไอ้วิคเตอร์มันจะสั่งให้เธอมาทำอะไร... ฉันจะทำให้เธอลืมมันไปจนหมดสิ้น... ด้วยร่างกายของฉันนี่แหละ" ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนกำลังแผดเผาสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ให้หลอมละลายรวมกัน ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกก็ผ่ากลางความเงียบขึ้นมา พร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าของลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! โกดังสินค้าที่ท่าเรือถูกคนของวิคเตอร์ระเบิดพังเสียหายยับเยิน... และพวกมันทิ้ง 'สาส์นท้าทาย' ไว้ให้ท่านครับ!" คาร์ลอสชะงักกริยาลงทันที ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม เขาผละออกจากริมฝีปากบวมเจ่อของรินรดาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันไปมองประตูห้องด้วยแววตาดั่งปีศาจที่พร้อมจะฉีกกระชาดทุกสิ่งให้เป็นจุล รินรดายืนหอบหายใจโยน ตัวสั่นเทาด้วยความตกใจและโล่งอกในเวลาเดียวกัน แต่ทว่า... เมื่อเธอกวาดสายตาไปเห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของคาร์ลอสที่ค่อยๆ หันกลับมามองเธออีกครั้ง หัวใจของเธอก็ร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "หึ... ดูเหมือนไอ้วิคเตอร์มันจะรีบอยากตายซะแล้วสิ..." คาร์ลอสยื่นมือมาจับคางเธอมั่น บังคับให้สบตากับเขาในระยะประชิดด้วยแววตาที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "และเธอนี่แหละ... จะต้องเป็นคนไปบอกมันเอง... ว่าการเล่นกับไฟน่ะมันมีจุดจบยังไง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดาร์กโรมานซ์ไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ