กับดักทางจิตวิทยา

“สารวัตร... ถ้าคุณยังไม่หยุดกดดันผมด้วยสายตาแบบนั้น ผมเกรงว่าเราจะไม่ได้เริ่มผ่าพิสูจน์กันสักที” เสียงของพญ. ธารารินราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยความพุ่งพล่านของ พ.ต.ต. ภูวดล ลงได้ชั่วขณะในห้องชันสูตรที่เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ ภายใต้แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ที่ส่องกระทบร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลส ภูวดลไม่ตอบ เขายังคงยืนกอดอกพิงผนังห้อง แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้ละไปจากรอยแผลที่ลำคอของศพรายที่สอง ซึ่งสภาพของมันชวนให้ขนลุกซู่สำหรับคนทั่วไป แต่น่ารังเกียจสำหรับคนทำงานอย่างพวกเขา “มันไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา ธาราริน” ภูวดลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยแรงโทสะที่ซ่อนไว้ “รอยเย็บนี่... มันคือการเยาะเย้ย” ธารารินขยับถุงมือยาง กระชับมีดผ่าตัดในมือแน่นขึ้น เธอไม่ได้หันไปมองอีกฝ่าย แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่เขาส่งผ่านมา “การเยาะเย้ยคือสิ่งที่คนร้ายต้องการให้คุณรู้สึก สารวัตร ถ้าคุณยอมให้มันครอบงำ คุณก็ก้าวเข้าสู่กับดักของมันเต็มตัว” “คุณไม่เข้าใจ” ภูวดลสาวเท้าเข้ามาใกล้จนแทบประชิดโต๊ะชันสูตร กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นจางๆ ของโคโลญจน์ราคาแพงของเขาปะทะกับประสาทสัมผัสของหมอสาว “คนที่ตายคนนี้... เขาเคยเป็นพยานปากเอกในคดีที่ผมทำพลาดเมื่อสิบปีก่อน คนที่ผมสัญญาว่าจะคุ้มครอง แต่สุดท้ายผมกลับทำลายชีวิตเขา” ธารารินชะงักมีดผ่าตัด เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม แววตาของเขาไม่ได้แฝงความโกรธแค้นต่อคนร้ายเพียงอย่างเดียว แต่มันคือความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึกจนเธอรู้สึกได้ถึงรอยร้าวในหัวใจของสุภาพบุรุษผู้บ้าบิ่นคนนี้ “งั้นเรามาดูสิ่งที่เขาฝากไว้ให้คุณกัน” เธอเบี่ยงความสนใจกลับไปที่ร่างศพด้วยความเป็นมืออาชีพ ก่อนจะลงมีดกรีดผ่านรอยเย็บประหลาดที่คอของผู้ตายอย่างแม่นยำ ทันใดนั้น สิ่งที่อยู่ใต้รอยแผลนั้นทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มันไม่ใช่แค่รอยเย็บธรรมดา แต่ภายในรอยแผลนั้นมีการสอดใส่ 'ชิปหน่วยความจำขนาดจิ๋ว' ที่หุ้มด้วยวัสดุกันน้ำอย่างดีเอาไว้ ภูวดลเบิกตากว้าง เขาเอื้อมมือไปคว้ามันมาด้วยถุงมือเก็บหลักฐาน ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปทันที ราวกับนักล่าที่เห็นร่องรอยของเหยื่อ “มันจงใจส่งมาให้ผม... มันรู้ว่าผมจะมาที่นี่” “สารวัตร ดูที่นิ้วนางข้างซ้ายของศพด้วยค่ะ” ธารารินกล่าวพร้อมกับขยับไฟส่องตรวจให้ชัดขึ้น เมื่อภูวดลเลื่อนสายตาไปดู เขาก็พบกับแหวนทองคำขาววงเล็กๆ ที่ถูกสวมไว้ลวกๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือสิ่งที่สลักอยู่ด้านใน—*เลขทะเบียนรถคันเก่าของพี่ชายคุณ* ธารารินรู้สึกได้ว่ามือของสารวัตรภูสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ความเชื่อมโยงไม่ได้อยู่ที่คดีที่เขาทำพลาดเพียงอย่างเดียว แต่มันลามไปถึงปมในอดีตของพี่ชายของเธอเองด้วย คนร้ายรายนี้ไม่เพียงแต่ท้าทายตำรวจ มันกำลังเล่นกับความลับที่เปราะบางที่สุดของคนทั้งสองคน “มันรู้เรื่องพี่ชายคุณด้วยเหรอ?” ภูวดลถาม น้ำเสียงของเขากลายเป็นเสียงกระซิบที่เย็นเยียบกว่าอากาศในห้องนี้เสียอีก ธารารินไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่ก้มหน้าลงทำงานต่อ มือที่ถือปากกาจดบันทึกสั่นเพียงเล็กน้อยก่อนจะบังคับให้มันนิ่งสนิท “เราไม่ได้อยู่บนเส้นทางสืบสวนธรรมดาแล้วค่ะ สารวัตร เรากำลังถูกต้อนเข้าไปในเขาวงกตที่คนร้ายออกแบบมาเพื่อเราสองคนโดยเฉพาะ” ภูวดลกำชิปในมือแน่น เขาก้าวเข้ามาใกล้ธารารินอีกครั้ง ครั้งนี้เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับพวงแก้มของเธอ “ถ้ามันอยากเล่นเกมกับผม ผมก็ยินดี... แต่ผมขอสัญญาว่าถ้าผมกระชากหน้ากากมันออกมาได้ ผมจะทำลายมันด้วยมือของผมเอง” “ด้วยกฎหมายหรือด้วยสัญชาตญาณกันแน่คะ?” ธารารินถามกลับ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความท้าทาย “ทั้งสองอย่าง” ภูวดลถอยออกมาแล้วหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่ก่อนที่เขาจะไปถึงประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก มันไม่ใช่ฝีเท้าของเจ้าหน้าที่นิติเวชทั่วไป แต่มันหนักแน่นและจังหวะการเดินนั้น... คุ้นเคยจนน่าประหลาด ประตูห้องชันสูตรเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของชายสูงวัยในชุดสูทสีเข้มที่ธารารินรู้จักดี เขายืนอยู่ที่นั่น แสงไฟจากโถงทางเดินขับให้เงาของเขาทอดยาวเข้ามาทับร่างของคนทั้งสอง “สารวัตรภู... หมอธาราริน” ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก “ผมคิดว่าพวกคุณคงอยากรู้ว่า ทำไมเลขทะเบียนรถคันนั้น ถึงไปปรากฏอยู่ในรายงานคดีฆาตกรรมที่ถูกลบทิ้งไปเมื่อยี่สิบปีก่อน” ภูวดลชะงักนิ่ง ธารารินวางเครื่องมือในมือลงทันที นี่ไม่ใช่แค่การท้าทายจากคนร้าย แต่มันคือการขุดรากถอนโคนอดีตที่พวกเขาทั้งคู่พยายามกลบฝังมาโดยตลอด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านปมปริศนาที่ซับซ้อนนี้ไปกับผม ดร.นิติเวช นะครับ