กระสุนนัดสุดท้าย

เสียงลั่นของกลไกไกปืนดังขึ้นดั่งเสียงฟ้าผ่าในโถงทางเดินคอนกรีตที่ไร้แสงสว่าง หมอธารารินทิ้งตัวลงหมอบกับพื้นเย็นเยียบ สัญชาตญาณของการเอาตัวรอดทำงานประสานกับความเยือกเย็นในระดับอะตอม เธอรู้ดีว่ากระสุนนัดนั้นเฉียดผ่านเส้นผมไปเพียงมิลลิเมตร ความร้อนที่หลงเหลือจากวิถีกระสุนยังคงอุ่นอยู่ที่ใบหู "หมอ! หมอบลงไป อย่าขยับ!" เสียงตวาดของสารวัตรภูวดลดังก้องขึ้นจากอีกฟากของเสาต้นใหญ่ เขาไม่สนใจความปลอดภัยของตัวเอง ร่างสูงใหญ่ในเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มพุ่งตัวออกจากที่กำบังพร้อมปืนพกคู่ใจในมือ มือของเขาเชี่ยวชาญราวกับมันเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย ความดุดันที่เขามีคืออาวุธที่น่าเกรงขามที่สุดในสถานการณ์แบบนี้ "ฉันไม่เป็นไรสารวัตร! หลักฐานอยู่ในกระเป๋าเอกสาร อย่าให้มันหนีไปได้!" หมอธารารินตะโกนตอบ เธอไม่ได้กลัวความตาย สิ่งที่เธอหวาดกลัวคือการที่ความจริงจะถูกทำลายไปพร้อมกับชีวิตของเธอ หากชิปข้อมูลนั่นตกไปอยู่ในมือคนของมัน พี่ชายของเธอจะตายอย่างไม่ได้รับความยุติธรรมไปตลอดกาล เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งห่างออกไปทางบันไดหนีไฟ ภูวดลไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกไปราวกับเสือชีตาห์ที่เห็นเหยื่อ หมอธารารินกัดฟันลุกขึ้น วิ่งตามไปโดยไม่สนความเจ็บปวดที่ข้อเท้าจากการกระแทกพื้นเมื่อครู่ ในหัวของเธอมีเพียงภาพถ่ายทางรังสีที่เธอแอบดึงออกมาจากแฟ้มลับนั่น มันคือกุญแจดอกเดียวที่จะไขปมทุกอย่าง แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัว บนดาดฟ้าของตึกร้างใจกลางเมือง ลมแรงพัดกระโชกจนแทบเสียหลัก ชายชุดดำร่างสันทัดกำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่ขอบตึก ที่นั่นมีรถตู้คันหนึ่งจอดรออยู่ด้วยเครื่องยนต์ที่ติดทิ้งไว้ "หยุดอยู่ตรงนั้น!" ภูวดลตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ ทว่าชายชุดดำกลับหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน มันยกปืนขึ้นเล็งมาที่สารวัตรหนุ่มโดยไม่ลังเล ปัง! เสียงปืนดังขึ้นซ้ำอีกครั้ง ภูวดลกลิ้งตัวหลบหลังถังน้ำมันเก่าๆ หมอธารารินวิ่งมาทันจังหวะพอดี เธอเห็นภูวดลได้รับบาดเจ็บที่ต้นแขน เลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นวงกว้าง ความโกรธแค้นประดังเข้ามาในอกจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ใช่แค่ในฐานะเพื่อนร่วมงาน แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่เกินคำนิยาม "สารวัตร!" เธอคว้าท่อเหล็กข้างตัว พุ่งเข้าใส่ชายชุดดำในจังหวะที่มันกำลังจะเปลี่ยนแมกกาซีน เป็นการตัดสินใจที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิต แต่มันคือจังหวะที่แม่นยำที่สุดตามหลักฟิสิกส์ แรงเหวี่ยงจากท่อเหล็กกระแทกเข้าที่ข้อมือของชายชุดดำ ปืนกระเด็นหลุดมือไปตกที่ขอบตึก หมอธารารินไม่ปล่อยโอกาสนั้นให้หลุดลอย เธอพุ่งเข้าประชิดตัว ใช้ทักษะการป้องกันตัวที่เคยฝึกฝนมาอย่างหนักกดล็อกตัวมันไว้กับพื้น "บอกมาว่าใครสั่งแก!" หมอธารารินถาม เสียงของเธอเยือกเย็นและเฉียบคมดุจมีดผ่าตัด ชายชุดดำหัวเราะร่า แม้จะถูกกดจนหายใจไม่ออก "หมอ... ความจริงมันไม่มีอยู่จริงหรอก มีแต่ผลประโยชน์ที่ใครจ่ายมากกว่ากัน..." ภูวดลเดินโซเซเข้ามา เขากดแผลที่แขนแน่น สายตาจ้องมองคนร้ายด้วยความเดือดดาล "งั้นบอกมาว่าใครจ่ายให้แก ก่อนที่ฉันจะส่งแกไปลงนรกด้วยน้ำมือตัวเอง" "สารวัตร ใจเย็นก่อนครับ" หมอธารารินเหลือบมองภูวดล แววตาของเธอสั่นไหวชั่วครู่เมื่อเห็นเลือดที่ไหลไม่หยุด เธอรู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อ แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ชายชุดดำอาศัยจังหวะชุลมุนถีบตัวออกจากการจับกุมของหมอธารารินแล้วพุ่งตัวกระโดดหนีหายไปในความมืดของบันไดหนีไฟ ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดบนดาดฟ้า "ปล่อยมันไปครับหมอ" ภูวดลกล่าว พลางทรุดตัวลงนั่งพิงกำแพง หายใจหอบถี่ หมอธารารินรีบเข้าไปหาเขา เธอหยิบกระเป๋าพยาบาลขนาดเล็กออกมาจากเสื้อกาวน์ที่พกติดตัวไว้เสมอ เธอเริ่มจัดการบาดแผลด้วยความชำนาญ มือของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ไม่เสียอาการ "ทำไมต้องเสี่ยงขนาดนั้น สารวัตร? ถ้าคุณตาย... คดีนี้ก็จบลงเหมือนกัน" ภูวดลจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขามักจะขัดแย้งด้วยเสมอ แสงจันทร์สลัวสะท้อนใบหน้าคมสันที่เปื้อนฝุ่นของเขา "ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น หมอก็จะเป็นคนเสียชีวิตแทนผม... หมอคิดว่าผมจะยอมให้ภาพนั้นเกิดขึ้นในหัวตัวเองจริงๆ หรือ?" บทสนทนาหยุดลงเพียงแค่นั้น ความเงียบงันกลับมาทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง หมอธารารินเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ในแววตาของนักสืบหนุ่มไม่ได้มีความโอหัง มีเพียงความปรารถนาที่ซ่อนลึกเกินกว่าจะเอ่ยออกมาได้ในสถานการณ์นี้ เธอหยิบชิปข้อมูลชิ้นสำคัญที่ยึดมาได้จากกระเป๋าเสื้อของชายชุดดำเมื่อครู่ขึ้นมาดู มันเป็นชิปสีดำสนิทที่มีตราสัญลักษณ์ขององค์กรลับที่พวกเขาตามหามาตลอด แต่ทันทีที่เธอพลิกดูด้านหลังของมัน เธอกลับพบรอยสลักเล็กๆ ที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก "สารวัตร... ดูนี่" ภูวดลชะโงกหน้าเข้ามาดู เมื่อเห็นรอยสลักนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ มันไม่ใช่ตราสัญลักษณ์ของศัตรูที่พวกเขาคาดเดา แต่มันคือเลขรหัสประจำตัวของตำรวจนายหนึ่ง... นายตำรวจที่เพิ่งเสียชีวิตไปในคดีเมื่อสามเดือนก่อน และที่สำคัญกว่านั้น บนชิปนั้นมีลายเซ็นของ 'พี่ชาย' ของหมอธารารินสลักอยู่ด้วย ความจริงที่หมุนวนอยู่ตรงหน้าไม่ได้เป็นแค่เงื่อนงำ แต่มันคือ 'กับดัก' ที่ถูกวางไว้ตั้งแต่วันแรก เพื่อดึงพวกเขาให้เดินเข้ามาสู่ใจกลางของความตายที่ไม่มีทางออก ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของตอนนี้นะครับ ผม ดร.นิติเวช หวังว่าทุกท่านจะติดตามตอนต่อไปเพื่อร่วมไขความลับที่ซ่อนอยู่ครับ