ศพปริศนาในห้องปิดตาย

กลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศเย็นเยียบ ราวกับซากอารยธรรมที่ถูกลืมเลือนไปจากโลกภายนอก แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนกะพริบไหวทุกสามวินาที ทอดเงายาวน่ากลัวของร่างไร้ชีวิตที่ถูกตรึงไว้กับผนังปูนเปลือย สัญลักษณ์ประหลาดรูปวงกลมซ้อนทับด้วยเส้นเรขาคณิตถูกกรีดลงบนผิวหนังบริเวณหน้าอกด้วยของมีคม รอยแผลนั้นยังคงสดใหม่ ไร้ซึ่งรอยฟกช้ำจากการต่อสู้ราวกับเหยื่อเต็มใจยอมรับความตาย หรือไม่... ก็หมดสิทธิ์แม้แต่จะขัดขืนตั้งแต่แรกเริ่ม พญ.ธาราริน หรือหมอธาร ก้าวเข้ามาในพื้นที่เกิดเหตุด้วยฝีเท้าเงียบกริบ ชุด PPE สีขาวคลุมร่างโปร่งบาง แว่นตาไร้กรอบสะท้อนแสงไฟวับวาว ดวงตาสีนิลคู่คมกริบมองสำรวจสภาพศพอย่างละเอียดโดยยังไม่แตะต้องสิ่งใด ความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวเธอราวกับสนามแม่เหล็กที่ผลักไสความตื่นตระหนกทั้งหมดออกไปจากห้องนี้ "สภาพศพ การแข็งตัวของกล้ามเนื้อ (Rigor Mortis) และอุณหภูมิแกนกลางร่างกาย... เสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่าห-กชั่วโมง แต่รอยกรีดบนอกนั่นใช้มีดผ่าตัดศัลยกรรมที่มีความคมสูงมาก รอยเฉือนเรียบกริบไร้รอยลังเล" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความราบเรียบ แต่มันกลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน "คุณหมอยังไม่ทันได้ใช้แว่นขยายส่องด้วยซ้ำ แต่สรุปรูปคดีเสร็จสรรพในหัวเรียบร้อยแล้วสินะครับ" เสียงทุ้มห้าวที่เจือด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง พ.ต.ต. ภูวดล หรือสารวัตรภู ก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่บ่งบอกว่าเขาไม่ได้นอนมาทั้งคืน ดวงตาคมกริบดุดันคู่นั้นจ้องมองแพทย์นิติเวชสาวราวกับกำลังประเมินศัตรูในสนรบ มากกว่าจะเป็นเพื่อนร่วมงาน ธารารินหันไปสบตาเขา นัยน์ตานิ่งสนิทไร้ความเกรงกลัวต่อรัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากนายตำรวจหนุ่ม "ความจริงทางวิทยาศาสตร์ไม่เคยรอให้ใครมาอนุญาตให้สรุปหรอกครับ สารวัตรภูวดล... และที่สำคัญ รอยสัญลักษณ์บนอกนั่น ไม่ได้ทำขึ้นเพื่อความสะใจ แต่มันคือภาษาคณิตศาสตร์" ภูวดลแค่นหัวเราะในลำคอ เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างไร้วิญญาณจนระยะห่างระหว่างเขากับธารารินเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดของผู้ชายลอยปะทะจมูกเธอ "ภาษาคณิตศาสตร์บ้าอะไรกัน นี่มันฆาตกรรมต่อเนื่อง! สัญลักษณ์บ้าๆ นี่มันซ้ำกับคดีเมื่อห้าปีก่อนที่คุณตำรวจมือปราบพากันปิดคดีไม่ลงไงล่ะหมอ" คำพูดนั้นสะกิดต่อมความรู้สึกบางอย่างในใจของธารารินทันที ดวงตาคู่สวยไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบฝังด้วยความเย็นชาตามเดิม คดีเมื่อห้าปีก่อน... คดีที่พรากพี่ชายของเธอไปอย่างไร้ร่องรอย และทิ้งปมปริศนาไว้เบื้องหลัง "นั่นไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะใช้อารมณ์มาตัดสินคดีนี้ สารวัตร" ธารารินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับเขาในระยะประชิด ความสูงของเธอไม่ได้ทำให้เธอดูด้อยกว่าเลยแม้แต่น้อย "สัญชาตญาณดิบของคุณอาจจะใช้ล่าสัตว์ป่าได้ แต่การล่าฆาตกรโรคจิตที่ใช้สมองนำหน้า... คุณต้องใช้หลักฐาน ไม่ใช่ความรู้สึก" "ปากคอเราะร้ายสมคำร่ำลือจริงๆ นะครับ หมอธาร" ภูวดลโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบต่ำที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "แต่ระวังให้ดีเถอะ... บางทีสิ่งที่คุณคิดว่ามันคือวิทยาศาสตร์ อาจจะเป็นแค่กับดักที่คนร้ายมันจงใจวางไว้ให้คุณเดินเข้าไปตายก็เป็นได้" ทั้งสองคนยืนจ้องตาเขม็งราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงกำลังปะทะกันในอากาศ ความขัดแย้งทางอุดมการณ์ระหว่าง 'ตรรกะและหลักฐาน' กับ 'สัญชาตญาณและประสบการณ์' ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงภายใต้บรรยากาศที่อึดอัดและบีบคั้น กึก! เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากทางบันไดมืดด้านนอก ขัดจังหวะการปะทะคารมของทั้งคู่ทันที ภูวดลชักปืนพกออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็วโดยสัญชาตญาณ ร่างสูงก้าวมาบังหน้าธารารินไว้โดยอัตโนมัติ ดวงตาดุดันกวาดมองไปในความมืด "ใครวะ!" เขาคำรามเสียงต่ำ ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลปริศนา มีเพียงวัตถุบางอย่างถูกโยนกลิ้งตกลงมาบนพื้นปูนใกล้กับปลายรองเท้าของธาราริน เสียงโลหะกระทบพื้นดัง *กริ๊ง* สะท้อนก้องไปทั่วห้อง ธารารินก้มลงมองผ่านแสงสว่างจากไฟฉายที่ภูวดลส่องไป หัวใจของแพทย์สาวกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น สิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่บนพื้น คือ 'เข็มกลัดเงินสลักรูปเข็มทิศ' ที่สลักชื่อย่อภาษาอังกฤษของพี่ชายเธอ ซึ่งเสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อนอย่างไร้ร่องรอย... และที่สำคัญที่สุด มันคือเข็มกลัดที่ถูกฝังไปพร้อมกับศพในโลงศพนั้นแล้ว! ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปไขปริศนาดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ