เกมจิตวิทยา

"คำสั่งปิดคดีจากเบื้องบน ไม่ได้หมายความว่าความจริงถูกฝังกลบไปด้วยหรอกนะครับ, คุณธนา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของ พ.ต.ต. ภูวดล ดังขึ้นในห้องสอบสวนสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียด แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนโต๊ะสแตนเลสสะท้อนเงาหน้าเคร่งขรึมของสารวัตรหนุ่ม ผู้ซึ่งกำลังจ้องมองชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาดุจพญาอินทรีย์ที่รอจังหวะขย้ำเหยื่อ ธนาแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่สุภาพเรียบร้อยจนน่าขนลุก เขานั่งไขว่ห้างอย่างไร้ความกังวล แม้เอกสารคำสั่งปิดคดีจะวางอยู่ตรงหน้าก็ตาม "น่าเสียดายนะครับสารวัตร..." ธนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนขนลุก ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงค้างผลตรวจดีเอ็นเออยู่ "เพราะสิ่งที่พวกคุณกำลังพยายามพิสูจน์ว่าเป็นของปลอม... ในทางกฎหมาย มันถูกรับรองโดยสถาบันนิติวิทยาศาสตร์แห่งชาติเรียบร้อยแล้วว่า 'ถูกต้องและสมบูรณ์ที่สุด' และคดีนี้... ทางการสั่งปิดการสืบสวนอย่างเป็นทางการตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้วครับ" ประโยคลอยละليคว้างอยู่ในอากาศราวกับหมอกพิษที่ค่อยๆ แผ่ขยาย พญ.ธาราริน ซึ่งยืนกอดอกพิงผนังกระจกใสฝั่งเดียวในห้องสังเกตการณ์ ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Masseter Muscle นูนเด่น ดวงตาคู่สวยฉายแววเยือกเย็นและดุดันภายใต้กรอบแว่นสายตา เธอรู้ดีว่านี่คือเกมจิตวิทยา ธนาไม่ได้มาที่นี่เพื่อแก้ต่าง แต่เขามาเพื่อเยาะเย้ยระบบยุติธรรมที่เขาสามารถบงการได้ด้วยปลายนิ้ว สารวัตรภูแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาโน้มตัวไปข้างหน้า มือหนาสองข้างประสานกันบนโต๊ะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "คุณคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวกับลายเซ็นซื้อได้พวกนั้น จะลบเลือนรอยเลือดบนเสื้อของเหยื่อได้หรือครับคุณธนา?" เสียงของภูวดลต่ำลึกและทรงอำนาจ "นิติวิทยาศาสตร์ไม่ได้โกหก... แต่ 'คน' ต่างหากที่พยายามบิดเบือนมัน และผมบอกคุณไว้ตรงนี้เลยนะว่า ผมไม่สนหรอกว่าใครจะเซ็นเอกสารปิดคดี เพราะตราบใดที่ผมยังหายใจอยู่ ฆาตกรตัวจริงจะไม่ได้เดินลอยชายบนถนนหลังนี้นานนักหรอก" ธนายังคงรักษาท่าทีนิ่งสงบ เขาประสานมือวางไว้บนตัก เอียงคอมองสารวัตรหนุ่มด้วยความสนใจราวกับกำลังชมภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ "ความมุ่งมั่นของคุณน่าชื่นชมมากครับสารวัตร... แต่ความยุติธรรมในอุดมคติ มันกินไม่ได้หรอกนะครับ มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่พวกตำรวจน้ำดีใช้ปลอบใจตัวเองเวลาพ่ายแพ้ต่ออำนาจที่เหนือกว่า" ธนาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้รอยขีดข่วนทางอารมณ์ ในห้องสังเกตการณ์ หมอธารารินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความเดือดดาลในอก เธอผลักประตูห้องสอบสวนเปิดออกเสียงดังปัง! จนทั้งสองคนต้องหันมามอง ร่างระหงก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคง แววตาของแพทย์นิติเวชผู้ยึดมั่นในหลักฐานทางวิทยาศาสตร์เต็มเปี่ยมไปด้วยความเฉียบคม เธอดึงแฟ้มเอกสารอีกชุดหนึ่งวางกระแทกลงบนโต๊ะตรงหน้าธนา เสียงกระดาษกระทบผิวสแตนเลสเป็นสัญญาณเตือนภัยที่ดังชัดเจนในความเงียบ "คุณพูดถูกค่ะ... เอ้ย... คุณพูดถูกครับคุณธนา ว่ากระดาษรับรองผลตรวจนั่นออกโดยสถาบันนิติวิทยาศาสตร์" หมอธารารินแก้สรรพนามในใจอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาฟอร์ม แต่เสียงของเธอเฉียบขาดราวกับใบมีดผ่าตัด "แต่คุณคงลืมไปอย่างหนึ่ง... ในฐานะที่ฉันเป็นแพทย์ผู้ผันตัวมาตรวจพิสูจน์หลักฐานโดยตรง เอกสารชุดนั้นประเมินผลจาก 'ตัวอย่างเนื้อเยื่อ' ที่ถูกส่งไปเมื่อสามวันก่อน... ซึ่งตอนนั้น เหยื่อยังไม่เสียชีวิตด้วยซ้ำ!" ธนาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที—เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น แต่มันไม่รอดพ้นสายตาอันเฉียบคมของสารวัตรภูและหมอธารารินไปได้ สารวัตรภูผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาแผ่ขยายทาบทับร่างของธนาจนมิด "นั่นหมายความว่า ดีเอ็นเอที่คุณเอาไปย้อมแมวซื้อผลตรวจมา มันคือดีเอ็นเอของคนเป็น... ไม่ใช่ศพที่ถูกฆาตกรรมอำพรางในคืนนั้น!" ภูวดลกระชากเสียงต่ำอย่างผู้กุมความได้เปรียบ "คุณส่งตัวอย่างปลอมเพื่อหลอกศาล แต่ดันลืมเช็คไทม์ไลน์ทางชีววิทยาของเซลล์ที่ตายแล้วกับเซลล์ที่ยังมีชีวิต... ความผิดพลาดระดับมืออาชีพแบบนี้ น่าผิดหวังจริ๊งๆ นะครับ มือขวาอย่างคุณเนี่ย" บรรยากาศในห้องพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความมั่นใจของธนาเริ่มสั่นคลอน เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผม แม้เขายังพยายามรักษาฟอร์มโดยการเม้มปากแน่น แต่ดวงตาที่เคยนิ่งสงบกลับไหวระริกอย่างเห็นได้ชัด หมอธารารินโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ใบหูของธนา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับความเย็นชาของเธอสร้างแรงกดดันทางจิตวิทยาขั้นสุดยอด "เกมจิตวิทยาของคุณจบลงแล้วล่ะครับ... เตรียมตัวอธิบายให้ผู้พิพากษาฟังบนบัลลังก์ดีกว่า ว่าทำไมดีเอ็นเอของคุณถึงไปปะปนอยู่ใต้เล็บของศพในคืนวันเกิดเหตุ ทั้งๆ ที่คุณอ้างว่าไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน" ทว่า... ก่อนที่สารวัตรภูจะทันได้หยิบกุญแจมือขึ้นมาล็อกตัวผู้ต้องสงสัย เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของสารวัตรก็แผדเสียงดังแหลมขึ้นทำลายความเงียบ สารวัตรภูขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ กดรับสายโดยละสายตาจากธนาเพียงชั่วพริบตา "ว่าไง...?" เสียงปลายสายหอบสะท้านและตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ประโยคต่อมาที่หลุดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ ทำให้เลือดในกายของทั้งสารวัตรภูและหมอธารารินเย็นเฉียบลงทันที *"สารวัตรครับ! รีบลงมาที่ห้องเก็บศพด่วนเลยครับ! ศพของเหยื่อในคดี... เอ่อ... ศพหายไปครับ! และเราเพิ่งพบร่างของเจ้าหน้าที่เวรเปลนอนจมกองเลือดอยู่ข้างทางเดิน พร้อมกับ... ข้อความที่ถูกเขียนด้วยเลือดสดๆ บนผนังว่า 'เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะครับสารวัตร'...!"* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 8 นี้ด้วยกันนะครับ หวังว่าจะสนุกและตื่นเต้นไปกับเกมเชือดเฉือนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!