ความจริงอันเจ็บปวด

กลิ่นคาวเลือดที่ตกค้างในอากาศดูเหมือนจะจางหายไปแล้ว แต่ทว่ากลิ่นอายของความตายกลับยังอบอวลอยู่ในห้องแล็บนิติเวชราวกับเป็นไอระเหยที่มองไม่เห็น พญ. ธาราริน วางเครื่องสเปกโตรโฟโตมิเตอร์ลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง 'กริ๊ก' ความเงียบในยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยว แต่ความว่างเปล่าในดวงตาของภาพถ่ายศพที่วางอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ต่างหากที่กำลังกัดกินสมาธิของเธอ "ผลตรวจสารพิษรอบล่าสุดออกแล้วครับคุณหมอ" เสียงทุ้มห้าวที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของประตู พ.ต.ต. ภูวดล ก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟฟลูออเรสเซนต์กระทบใบหน้าคมเข้มของเขาจนเกิดเงาตกกระทบที่ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ ดวงตาของสารวัตรหนุ่มไม่ได้จับจ้องมาที่เธอเพียงอย่างเดียว แต่มันกวาดมองไปทั่วห้องราวกับกำลังมองหา 'รอยรั่ว' ของความจริง "สารประกอบที่คุณพบ... มันไม่ใช่ยาฆ่าแมลงทั่วไปอย่างที่สำนวนคดีแรกระบุไว้" ธารารินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันไปมอง เธอขยับแว่นสายตาขณะจ้องเขม็งไปที่กราฟคลื่นบนจอ "มันคือสารสังเคราะห์ที่ใช้ในกระบวนการทางเภสัชกรรมเฉพาะทาง ชนิดที่ต้องใช้ใบอนุญาตระดับสูงในการครอบครอง" ภูวดลเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่สั่นคลอนอากาศรอบกาย เขาโน้มตัวลงมองหน้าจอ ความใกล้ชิดทำให้ธารารินต้องสูดหายใจลึก เธอไม่ได้ถอยหนี แต่ทว่าจังหวะการเต้นของหัวใจกลับทรยศต่อท่าทีอันเยือกเย็น "แล้วถ้าผมบอกคุณว่า... สถาบันที่ผลิตสารนี้ มีเพียงแห่งเดียวในประเทศ และนั่นคือที่ที่พ่อผมดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการอยู่ คุณจะยังเชื่อในสิ่งที่ผมเชื่ออยู่หรือเปล่า หมอ?" ภูวดลถามด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง ความขมขื่นฉาบอยู่ในทุกคำพูด ธารารินหันขวับ ดวงตาสีเข้มสบประสานกับนัยน์ตาสีสนิมเหล็กของชายตรงหน้า "สารวัตร... คุณกำลังบอกว่าสิ่งที่ผมเพิ่งค้นพบในตัวผู้ตาย เชื่อมโยงไปถึงครอบครัวของคุณ?" "ผมไม่ได้บอกว่าเขาทำ" ภูวดลเน้นเสียงพลางยืดตัวขึ้น ความดุดันในแววตาแทนที่ด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "แต่ผมกำลังบอกว่า 'รอยยิ้ม' ที่เขาใช้มองผมในห้องสอบสวนเมื่อตอนบ่ายวันนี้ มันไม่ใช่รอยยิ้มของพ่อที่มองลูกชาย แต่มันคือรอยยิ้มของผู้กุมความลับที่รู้ดีว่าผมไม่มีทางขุดคุ้ยลงไปถึงก้นบึ้งของมันได้... โดยไม่ทำลายตัวเองไปเสียก่อน" ธารารินนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าวิทยาศาสตร์ไม่มีอคติ แต่มนุษย์มี เธอจึงเลือกที่จะวางผลการทดสอบลงบนโต๊ะแทนที่จะส่งให้เขาโดยตรง "หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ไม่เคยโกหกครับภูวดล ถ้ามันนำไปสู่ที่นั่น เราก็ต้องตามรอยเลือดนั้นไป ไม่ว่าใครจะยืนอยู่ปลายทางก็ตาม" "คุณกล้าพอหรือเปล่า?" เขาเลิกคิ้วท้าทาย "ถ้ามันจะช่วยให้ผมล้างแค้นให้พี่ชายได้ หรือช่วยให้คุณตาสว่างจากภาพมายาที่คุณหลอกตัวเองมาตลอด... ผมก็กล้าพอเสมอ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่อัดอั้น ทั้งอุดมการณ์ที่ยึดถือ ความโกรธแค้นที่พยายามกดทับ และเสน่ห์ที่ดึงดูดใจกันอย่างไม่อาจปฏิเสธ ธารารินหยิบไฟล์ดิจิทัลชิ้นสุดท้ายขึ้นมาเปิด มันคือภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในห้องลับที่พวกเขาพบในโกดังร้างเมื่อคืนก่อน "นั่นอะไรครับ?" ภูวดลถามพลางชี้ไปที่มุมมืดของภาพ ธารารินขยายภาพจนเห็นรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ มุมล่างของภาพมีเงาของคนผู้หนึ่งกำลังถืออุปกรณ์บางอย่าง อุปกรณ์ที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด มันคือเข็มกลัดประจำตระกูลที่ทำจากเงินแท้สลักลายสิงห์คู่... ซึ่งเป็นเข็มกลัดที่ติดอยู่บนปกเสื้อสูทของ 'พ่อ' ภูวดล ทุกครั้งที่เขาออกงานสังคม ภูวดลชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ มือหนาเอื้อมไปหยิบภาพนั้นขึ้นมาจ้องมองราวกับจะกระชากความจริงออกมาจากกระดาษ เขาจำรอยสลักนั้นได้แม่นยำ เพราะมันคือมรดกตกทอดที่พ่อของเขาเพิ่งจะมอบให้ 'คนสนิทที่สุด' ของตระกูลไปเมื่อสัปดาห์ก่อน "นี่มันหมายความว่ายังไง..." เสียงของสารวัตรสั่นเครือ "เข็มกลัดนี้... พ่อผมมอบให้คนขับรถเก่าแก่ไปแล้ว ไม่ใช่หรือ?" ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินภายนอกห้องนิติเวช มันเป็นจังหวะที่มั่นคงและเชื่องช้า ราวกับเจ้าของเสียงไม่ได้รีบร้อนที่จะมาถึงตัวพวกเขา ธารารินรีบปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์และขยับเข้าใกล้ภูวดลโดยสัญชาตญาณ ภูวดลชักปืนออกมาจากซองพกข้างเอวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ เขาส่งสายตาให้เธอหลบไปข้างหลังห้อง ก่อนที่ประตูห้องนิติเวชจะถูกเปิดออกเบาๆ โดยชายสูงวัยในชุดสูทเนี้ยบกริบ เขาคือคนที่ภูวดลเรียกมาตลอดชีวิตว่า 'พ่อ' และเป็นคนที่ธารารินพยายามจะจับกุมมาตลอดทั้งคดี "ยังไม่นอนกันอีกหรือครับลูกรัก" น้ำเสียงของชายชรานุ่มนวลราวกับเสียงระฆังแก้ว ทว่าดวงตาที่จ้องมองมานั้นกลับว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าขนลุก "และคุณหมอธาราริน... ผมว่าคุณกำลังยุ่งอยู่กับสิ่งที่คนอย่างคุณ 'ไม่ควรจะเห็น' นะครับ" ในมือของชายชราไม่ได้ถือเอกสารสำคัญ แต่มันกลับถือซองบรรจุหลักฐานชิ้นสำคัญที่หายไปจากห้องเก็บของกลางของสถานีตำรวจเมื่อสองชั่วโมงก่อน... หลักฐานที่ยืนยันว่าฆาตกรที่แท้จริง ไม่ใช่คนนอก แต่คือ 'ระบบ' ที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับเส้นทางสายเลือดและความจริงที่แสนโหดร้ายนี้ ดร.นิติเวชครับ