ความเงียบในโถงสอบ

"ถ้าเจ้าไร้ซึ่งเสียง… คาถาบทนี้ก็เป็นได้แค่เพียงเศษกระดาษไร้ค่า เจ้าไม่คิดอย่างนั้นหรือ เด็กน้อยผู้โชคร้าย" เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังลอดผ่านแผ่นกระดานชนวนเวทมนตร์ไม่ได้ทำให้ไอริสสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ในห้องโถงสอบคัดเลือกแห่งสถาบันเวทมนตร์อาร์คานา อากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันจากวงแหวนเวทระดับสามที่กำลังหมุนวนด้วยความเร็วดุจพายุ ประกายไฟสีครามและสีม่วงสลับกันวาบขึ้นตามจังหวะการร่ายคาถาของเหล่าผู้เข้าสอบนับร้อย เสียงพึมพำท่องบทสวดประสานกันจนกลายเป็นเสียงฮัมต่ำๆ ที่น่าเวียนหัว—ทว่า สำหรับไอริสแล้ว โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเสียงเหล่านั้น เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความเงียบงันโอบล้อมร่าง เด็กสาวในชุดคลุมนักเรียนสีเทามอมแมมสูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ถึงการสั่นสะเทือนของพื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้า แรงสะเทือนที่ส่งผ่านเข้ามาทางปลายนิ้วบอกให้รู้ว่า ในรัศมีสามเมตรจากจุดที่เธอยืนอยู่ กระแสมานาในอากาศกำลังถูกบิดเบือนอย่างไร้ทิศทาง พวกเขาต่างพยายามตะโกนคำสั่งใส่มานา เพื่อบังคับให้มันยอมสยบด้วยพลังเสียงและการเปล่งวาจาเวท แต่วิธีการรุนแรงและป่าเถื่อนเช่นนั้น มีแต่จะทำให้มานาตื่นกลัวและแตกกระเจิง "หมายเลขสี่ร้อยสิบสอง... ไอริส วาล็อตต์ เชิญที่แท่นทดสอบค่ะ" เสียงประกาศจากคณะกรรมการผู้คุมสอบดังขึ้นผ่านเครื่องขยายเสียงเวทมนตร์ มันเป็นเสียงที่ราบเรียบไร้อารมณ์ แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้สายตาทุกคู่ในห้องโถงหันขวับมามองเป็นตาเดียว สายตาส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา บางเบาด้วยความเย้ยหยัน และมีไม่น้อยที่แสดงความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่า ไอริสคือเด็กสาวผู้สูญเสียเสียงไปจากอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน และยิ่งไปกว่านั้น พลังเวทสายดนตรีที่ตระกูลวาล็อตต์ภาคภูมิใจนักหนาก็ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี การปรากฏตัวของเธอในวันนี้ จึงเป็นได้แค่ตัวตลกที่หลงเข้ามาในเวทีของเหล่าอัจฉริยะ ไอริสลืมตาขึ้น ดวงตาสีเทาเข้มไร้ซึ่งความหวาดหวั่น เธอเดินก้าวขึ้นไปบนแท่นหินวงกลมอย่างมั่นคง ไม่มีการก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีการสั่นเทาของเรียวขา เธอเพียงแค่ก้าวเดินตามจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง จังหวะที่หนักแน่นและสงบนิ่งท่ามกลางความโกลาหล เมื่อเธอหยุดยืนอยู่หน้าแท่นศิลาสีนิล—วัตถุโบราณที่ใช้ตรวจวัดความเข้มข้นของกระแสมานาและเสียงสะท้อนแห่งวิญญาณ คณะกรรมการอาวุโสผู้ดูแลการสอบถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เขาคืออาจารย์วาลอน ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและเกลียดความไร้ระเบียบยิ่งกว่าสิ่งใด "เจ้าถือสิทธิ์อันใดมาเข้ารับการทดสอบ ในเมื่ออัญมณีตรวจจับเสียงของเจ้ายังไม่เคยเปล่งประกายแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่วันปฐมนิเทศ" อาจารย์วาลอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ไม่คิดแม้แต่จะชายตามองกระดาษใบสมัครในมือ "กฎเหล็กข้อแรกของอาร์คานาคือ 'เสียงคืออาณาจักร' หากปราศจากเสียงเวท เจ้าก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่เดินหลงเข้ามาในดินแดนของสัตว์ประหลาด ไสหัวลงไปซะ เสียเวลาคนอื่น" เสียงซุบซิบนินทาดังระเบิดขึ้นทันทีราวกับผึ้งแตกรัง "นั่นสิ หน้าด้านชะมัด" "รู้ตัวว่าใบ้แล้วยังจะมาสอบอีก คิดว่าปาฏิหาริย์จะมีจริงหรือไง" "น่าสมเพช..." ไอริสไม่ได้ปริปากพูดอะไร—เพราะเธอพูดไม่ได้อยู่แล้ว—แต่สิ่งที่เธอทำคือการยกมือเรียวขึ้น ปลายนิ้วเรียวบางจรดลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบของแท่นศิลาสีนิลช้าๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอลดความสนใจจากเสียงรอบข้างทั้งหมด ตัดเสียงหัวเราะ เสียงดูถูก และเสียงกระซิบกระซาบออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงแค่ "ความถี่" ของคลื่นพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในศิลา *ติก... ติก... ติก...* มานาภายในศิลากำลังเต้นระบำ มันไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดแบบที่เด็กคนอื่นๆ แสดงออก แต่มันคือความกระวนกระวาย คล้ายกับเด็กน้อยที่กำลังหลงทางและหวาดกลัวความมืดมิด ไอริสหลับตาลงอีกครั้ง เธอไม่ได้ใช้คาถา เธอไม่ได้เปล่งเสียงใดๆ ออกมาจากลำคอ แต่เธอกลับ "หายใจ" ไปพร้อมกับจังหวะของมานา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมของเธอเมื่อแรงกดดันมหาศาลเริ่มตีกลับเข้ามาในร่าง การรับรู้กระแสพลังงานด้วยการสัมผัสโดยตรงโดยไม่ใช้เสียงเป็นตัวกลางนั้น ทำให้เส้นประสาทของเธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด คล้ายกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงลงมาที่สมอง แต่เธอยังคงนิ่ง—นิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก ที่มุมหนึ่งของระเบียงชั้นสอง เซน ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อน มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เรือนผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟเวทมนตร์ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ความรู้สึกแต่กลับดึงดูดสายตาได้อย่างประหลาด นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ ที่ด้ามไม้เท้าเวทประจำตัว ในบรรดาผู้คนนับร้อย มีเพียงเซนเท่านั้นที่สังเกตเห็นความผิดปกติ ศิลาสีนิลตรงหน้าไอริสไม่ได้นิ่งสนิทเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา รอยร้าวเล็กๆ สีทองสายหนึ่งกำลังปรากฏขึ้นที่ฐานรากของมัน และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น—อากาศรอบตัวเด็กสาวกำลังสั่นพ้อง (Resonance) จนเกิดเป็นคลื่นกระแทกเบาๆ ที่ทำให้ฝุ่นละอองในรัศมีหนึ่งเมตรลอยเคว้งคว้างกลางอากาศโดยไม่ตกลงพื้น *ยัยนี่... กำลังทำอะไรอยู่* เซนหรี่ตาลงเล็กน้อย ความสนใจที่เคยเหือดแห้งไปนานถูกจุดประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง "อาจารย์คะ" ไอริสตัดสินใจสื่อสารผ่านการเขียนด้วยเวทมนตร์ไร้เสียง ปลายนิ้วของเธอวาดตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็วและงดงาม *'ความเงียบไม่ใช่ความว่างเปล่า... แต่เป็นพื้นที่ที่เสียงแท้จริงกำลังรอเวลาเอ่ย'​* ทันทีที่ตัวอักษรสุดท้ายสลายไป แท่นศิลาสีนิลก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนไปทั่วห้องโถง อัญมณีตรวจจับที่เคยดับสนิทมาตลอดสามปี กลับระเบิดแสงสว่างจ้าสีขาวบริสุทธิ์ออกมาจนแสบตา ท่ามกลางแสงเจิดจ้านั้น ไม่มีใครทันสังเกตเห็นว่า วงแหวนเวทมนตร์รอบตัวของไอริสไม่ได้หมุนตามเข็มนาฬิกาเหมือนคนอื่น แต่มันกำลังหมุน "ย้อนกลับ" กลืนกินมานาทั้งหมดในห้องโถงเข้าไปในตัวเธออย่างไร้สุ้มเสียง! อาจารย์วาลอนผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ ใบซีดเผือดจนไร้สีเลือด "เป็นไปไม่ได้! นั่นมันวิชาควบคุมกระแสมานาขั้นสูง... เจ้าเด็กนี่มันดูดซับพลังของคนอื่นไปหมดแล้ว!" ไอริสลืมตาขึ้น ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นฉายแสงประหลาด คล้ายกับมีประกายดวงดาวนับร้อยหมุนวนอยู่ภายใน เธอยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความดีใจ แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งค้นพบเหยื่ออันโอชะ ก่อนที่ความโกลาหลจะปะทุขึ้นไปมากกว่านี้ หน้าต่างกระจกสีบานใหญ่เบื้องหลังแท่นทดสอบก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของใครบางคนที่พุ่งทะยานเข้ามาในห้องโถงด้วยความเร็วเหนือเสียง— *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนประหลาดที่ดังขึ้นในหัวของไอริสคนเดียวเท่านั้น พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า **[ระบบภารกิจลับระดับ SSS: ผู้สืบทอดแห่งศัสตราเวทไร้เสียงถูกปลุกให้ตื่นขึ้น]** **[เงื่อนไขสำเร็จ: ดูดซับมานาของห้องทดสอบเกิน 100%]** **[บทลงโทษสำหรับการปฏิเสธ: วิญญาณจะถูกผนึกในความมืดชั่วนิรันดร์]** **[คำเตือน: บุคคลอันตรายระดับภัยพิบัติกำลังมุ่งหน้ามาหาคุณ—]** ไอริสชะงักกึก ขณะที่เงาร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบราวน้ำแข็งตรงข้างหู "เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูผู้ขโมยเสียงของข้า" *—โปรดติดตามตอนต่อไป—* (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความเงียบงันนี้กับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ)