โลหิตเซียนสละเพื่อปฐพี

เงาร่างที่ควรจะสูญสลายไปเมื่อร้อยปีก่อนไม่ได้เลือนหายไปตามกาลเวลา หากแต่ก้าวเหยียบย่างผ่านม่านหมอกโลหิตเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับสั่นสะเทือนปฐพีเบื้องล่างจนแตกร้าวเป็นรอยแยกสีดำสนิท ไอปราณมืดมนแผ่พุ่งปกคลุมผืนฟ้าดุจหมึกดำที่หยดลงในธารน้ำใส "ตงฟาง... อวี้" เซียนจื่อเหยาเอื้อนเอ่ยชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ริมฝีปากบางเฉียบของนางสั่นระริกเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยค้ำจุนจิตใจมานับร้อยปีบัดนี้กลับสั่นคลอนด้วยความตกตะลึง บุคคลผู้นี้คือศัตรูคู่อาฆาตที่เคยร่วมสู้ศึกผ่ามิติกับนางในอดีต เป็นคนที่แหลกสลายกลายเป็นธุลีไปต่อหน้าต่อตาในมหาศึกสะท้านฟ้า แต่วันนี้ เขากลับฟื้นคืนชีพด้วยวิชาสายมารอันวิปริต และเป้าหมายของมันในยามนี้หาใช่ใครอื่น... คือลมหายใจของนาง ฉินมู่เฉินหรี่ตาลงคมกริบ แววตาของเด็กหนุ่มผู้มีจิตวิญญาณมหาเทพหาได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแสงสีชาดที่ลุกโชนขึ้นในนัยน์ตา กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับกระหายเลือดสดๆ ของผู้มาเยือน "ศิษย์พี่ถอยไป..." น้ำเสียงของฉินมู่เฉินทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดที่ถูกลับจนถึงขีดสุด "มู่เฉิน..." เซียนจื่อเหยาหันขวับมามองเด็กหนุ่ม นางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากคลื่นปราณรอบตัวเขา ปราณแท้จริงในตันเทียนของฉินมู่เฉินกำลังปั่นป่วน ราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิดออก การฝืนใช้เคล็ดวิชาฝั่วยุคโบราณในตอนนีRรังแต่จะทำให้เส้นชีพจรของเขาระเบิดเป็นจุล "ข้าบอกให้ถอย!" ฉินมู่เฉินคำรามลั่น เสียงนั้นก้องกังวานเสียดแทงฟ้าดิน ร่างของเขาพุ่งทะยานออกไปดุจดาวตกสีชาด ปะทะเข้ากับเงาร่างของตงฟางอวี้ที่พ่นลมหายใจออกเป็นกลุ่มควันพิษสีม่วงเข้ม ตูม! คลื่นกระแทกจากการปะทะแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ต้นไม้ใบหญ้าในรัศมีร้อยลี้แหลกสลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา เซียนจื่อเหยาถูกแรงปะทะผลักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตางามคู่ลึกมองภาพเบื้องหน้าด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก นางรู้ดีว่าฉินมู่เฉินกำลังทำอะไร เขากำลังใช้ ‘วิชาสลายโลหิตบรรพกาล’—วิชาต้องห้ามที่แลกมาด้วยการเผาผลาญอายุขัยและพลังชีวิตของตนเองเพื่อดึงเอาอานุภาพสูงสุดของกระบี่ไร้ลักษณ์ออกมา "เจ้าเด็กโง่..." นัยน์ตางามของเซียนจื่อเหยาคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาที่นางไม่เคยหลั่งให้ผู้ใดมานับร้อยปี ทางด้านฉินมู่เฉิน ในยามนี้โลหิตสีสดไหลรินออกจากมุมปากและดวงตา ผิวหนังทั่วร่างปรากฏรอยปริแตกดุจเครื่องเคลือบดินเผาที่กำลังจะแตกสลาย ทว่าแววตาของเขากลับเปี่ยมด้วยความทะนงและเด็ดเดี่ยว เขาย่อมยอมแลกทุกสิ่ง แม้กระทั่งดวงวิญญาณของตนเอง เพื่อปกป้องสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหลัง นางคือแสงสว่างเดียวที่เหลืออยู่บนเส้นทางบำเพ็ญเพียรอันโดดเดี่ยวและมืดมนนี้ "ตงฟางอวี้! หนี้เลือดเมื่อร้อยปีก่อน สมควรชำระได้แล้ว!" ฉินมู่เฉินแผดเสียงก้อง สะบัดกระบี่ในมือวาดเป็นวงโค้งแสงสีทองคำขาวผสมโลหิต เคล็ดกระบี่เทวะทลายฟ้ากระบวนท่าที่เก้า 'สุริยันดับสูญ' ถูกปลดปล่อยออกมา! แสงสว่างเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์นับพันดวงระเบิดขึ้นกลางความมืดมิด กลืนกินเงาร่างของตงฟางอวี้เข้าไปท่ามกลางทะเลเพลิงปราณอันบ้าคลั่ง เสียงกรีดร้องโหยหวนของมารร้ายดังสะท้านไปถึงชั้นฟ้า ทว่าท่ามกลางแสงสว่างอันเจิดจ้าและเสียงคำรามของฟ้าดิน ร่างของฉินมู่เฉินกลับทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ดินเบื้องล่างย้อมไปด้วยโลหิตของเขาจนกลายเป็นสีแดงฉาน เซียนจื่อเหยารีบพุ่งเข้าไปรับร่างที่กำลังจะล้มลงของเขา อ้อมแขนอันเย็นชาของนางในยามนี้กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ นางโอบอุ้มร่างของเด็กหนุ่มไว้แนบอก ไอปราณบริสุทธิ์ถูกถ่ายทอดเข้าไปในร่างของเขาอย่างไม่คิดชีวิตเพื่อยื้อลมหายใจที่รดริน "มู่เฉิน... อย่าเป็นอะไรไป ข้าสั่งให้เจ้าอย่าเป็นอะไรไป ได้ยินหรือไม่!" น้ำเสียงของนางสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความเย็นชาทั้งปวงมลายหายสิ้น เหลือเพียงสตรีผู้หนึ่งที่กำลังสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต ฉินมู่เฉินแย้มยิ้มบางเบา เลือดสีแดงฉานอาบไล้ใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียว เขายกมือขึ้นสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของนางอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบเกลี่ยหยาดน้ำตาบนดวงหน้าของนางออกอย่างทะนุถนอม "ศิษย์พี่... ข้า... ทำสำเร็จแล้ว..." เสียงของเขาขาดห้วง ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนที่ถูกสายลมพัดผ่าน ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุม ท้องน้ายามวิกาลที่ควรจะสงบลงกลับเกิดเสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นหวั่นไหว เมฆทัณฑ์สวรรค์สีดำสนิทก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดุจปีศาจกลืนกินจันทร์ และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ... พื้นดินเบื้องล่างที่เคยสงบ กลับแยกตัวออกเป็นเหวลึก พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่แผ่ไอสังหารเหี้ยมเกรียมพุ่งทะยานขึ้นมาจากขุมนรกเบื้องล่าง! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงบทนี้ และโปรดติดตามตอนต่อไปอย่างใกล้ชิดนะครับ