ศัตรูเก่าจากชาติก่อนที่ตามมาหลอกหลอน

กลิ่นหอมของแป้งสาลีหมักยีสต์ที่อบอวลด้วยน้ำตาลทรายแดงและพริกไทยเสฉวนคั่วสด ลอยกรุ่นอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวดินเหนียวจนแทบจะกลายเป็นหมอกควันสีขาวนวล หลินเฟยหรานปาดเหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าเรียวสวยด้วยหลังมือ ดวงตาคู่คมกวาดมองซาลาเปาทอดไส้หมูสับน้ำซุปทะลักนับร้อยลูกที่เรียงรายอยู่บนเขียงไม้ไผ่ ทุกย่างก้าวของการทำอาหารในยุค 70 นี้ไม่ใช่แค่การประทังชีวิต แต่คือศิลปะแห่งการเอาตัวรอดและการสร้างอาณาจักรที่เธอตั้งใจจะเหยียบย่ำพวกหน้าเนื้อใจเสือให้จมดิน แต่วันนี้... กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารชั้นเลิศกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงตบโต๊ะไม้หน้าร้านดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่กรีดแทรกเข้ามาในโสตประสาทราวกับเสียงเลื่อยตัดเหล็ก "เปิดร้านขายดิบขายดีจนไม่เห็นหัวคนเก่าคนแก่เลยนะ หลินเฟยหราน! นังเด็กอกตัญญู คิดว่าหนีมาซุกหัวซ่อนตัวอยู่ที่หมู่บ้านกันดารนี่แล้วจะไม่มีใครตามหาแกเจออย่างนั้นรึ!" หลินเฟยหรานชะงักมือที่กำลังโรยงาขาวคั่วลงบนผิวซาลาเปา เธอนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ไม่ใช่เพราะความตกใจกลัว แต่เป็นเพราะคลื่นความทรงจำอันโสโครกจากชาติภพก่อนและช่วงแรกเริ่มที่ทะลุมิติมาพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองอย่างรวดเร็วราวกับภาพฉายซ้ำ ใบหน้าอวบอูมที่เต็มไปด้วยความริษยา รอยยิ้มเยาะหยันที่เคลือบด้วยพิษสง และแววตาที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ... 'ซ่งชุนฮวา' อดีตแม่ยายจอมบงการจากตระกูลสามีเก่าในเมืองหลวง ผู้เคยผลักไสไล่ส่งเธอให้ไปตายในตรอกมืดเมื่อชาติก่อน บัดนี้กลับยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าแผงขายอาหารของเธอในชุดเสื้อผ้าเนื้อดีที่ขัดกับสภาพความยากจนข้นแค้นของคนในชนบทแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง "อ้า... นึกว่าใครที่ไหน" หลินเฟยหรานวางกระบวยไม้ลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตากลับพินิจพิเคราะห์อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ลมอะไรหอบคุณป้าซ่งผู้สูงศักดิ์มาถึงหมู่บ้านเล็กๆ ห่างไกลความเจริญเช่นนี้ล่ะคะ หรือว่าเงินทองที่ไปรีดไถมาจากคนอื่นในเมืองหลวงมันหมดเกลี้ยง จนต้องถ่อสังขารมาขอส่วนบุญถึงชายแดน?" "นัง... นังปากดี!" ซ่งชุนฮวาหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด นางพุ่งตัวเข้ามาหมายจะตบหน้าหลานสะใภ้ผู้เคยถูกกดขี่ข่มเหง แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะได้เฉียดเข้าใกล้ร่างของหลินเฟยหราน ร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาผาของกู้ฉางจวินก็ก้าวเข้ามาขวางกั้นไว้ทันที ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบริเวณนั้นชั่วขณะ กู้ฉางจวินไม่ได้เอวาจาใดๆ ออกมาสักคำ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าทอดมองไปยังหญิงสูงวัยตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ไอสังหารจางๆ ที่สะสมมาจากการผ่านสนามรบแผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังกว้างจนซ่งชุนฮวาต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ขาเรียวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างควบคุมไม่ได้ "สามีคุณ... เขาตายไปแล้วไม่ใช่รึไง! ทำไมนังนี่ถึงยังมีผู้ชายหน้าตาถมึงทึงคอยปกป้องอยู่อีก!" ซ่งชุนฮวาแผדเสียงแหลมกลบเกลื่อนความกลัว พลางชี้หน้ากู้ฉางจวินสลับกับหลินเฟยหราน "แกฟังทางนี้ให้ดีนะหลินเฟยหราน สูตรอาหารตระกูลซ่งที่แกแอบขโมยมาใช้ทำมาหากินจนร่ำรวยในตลาดมืดตอนนี้ มันไม่ใช่ของแก! แกต้องคืนสูตรลับนั้นมาทั้งหมด พร้อมทั้งเงินสดสามร้อยหยวนเพื่อเป็นค่าเสียหาย ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องทางการว่าพวกแกค้าระหว่างบรรทัดและทำผิดกฎหมายคอมมิวนิสต์!" คำขู่ของซ่งชุนฮวาเรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่เริ่มมุงดูเหตุการณ์รอบๆ แผงลอยได้ไม่น้อย หลายคนเริ่มมองหลินเฟยหรานด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย เพราะในยุคสมัยนี้ การถูกกล่าวหาว่าทำผิดกฎหมายค้ากำไรเกินควรหรือใช้ "สูตรลับ" ที่ไม่ใช่ของตัวเอง มีโทษหนักถึงขั้นถูกส่งตัวไปใช้แรงงานในค่ายปรับทัศนคติ หลินเฟยหรานแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะเบาหวิวแต่กลับทรงพลังจนทำให้ซ่งชุนฮวาชะงัก เธอค่อยๆ เดินอ้อมร่างของสามีหนุ่มออกมาเผชิญหน้ากับศัตรูเก่าทีละก้าวอย่างมั่นคง รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหวานงดงามราวกับดอกไม้พิษที่เคลือบยาพิษ "สูตรลับตระกูลซ่งอย่างนั้นหรือคะ?" หลินเฟยหรานทวนคำด้วยน้ำเสียงกังวานใส ชัดถ้อยชัดคำให้ทุกคนได้ยินกันทั่วหน้า "สูตรซาลาเปาน้ำซุปที่ตระกูลซ่งของท่านเคยใช้เอาเปรียบชาวบ้าน ขูดรีดเงินทองจนร่ำรวยบนคราบน้ำตาของคนอื่น แต่น่าเสียดายนะคะ... สูตรที่ฉันใช้ในวันนี้ คือการปรับปรุงส่วนผสมใหม่โดยใช้แป้งหมักธรรมชาติและสมุนไพรบำรุงธาตุที่คิดค้นขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและความสามารถของตัวเอง หาใช่เศษกระดาษเน่าๆ ในตำราเก่าคร่ำครึของตระกูลท่านไม่!" "แก... แกกล้าดียังไงมาดูถูกตระกูลซ่ง!" "ทำไมจะกล้าไม่ได้ล่ะคะ ในเมื่อสิ่งที่ท่านกำลังทำอยู่ตอนนี้ มันคือการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของสุนัขจนตรอก" หลินเฟยหรานโน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ๆ ใบหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ได้ยินกันเพียงสองคน "คิดหรือคะว่าฉันจะไม่รู้ว่าท่านแอบไปทำสัญญาลับอะไรไว้กับพวกนายหน้าตลาดมืดเมืองข้างเคียง? เงินสามร้อยหยวนที่ท่านมาเรียกเก็บจากฉัน แท้จริงแล้วเอาไปใช้หนี้พนันให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านจนหมดตัวต่างหากล่ะ!" ใบหน้าของซ่งชุนฮวาซีดเผือดลงในพริบตา สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปจนหมดสิ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว นางไม่คาดคิดเลยว่าเด็กสาวที่เคยอ่อนแอและยอมคนในอดีต จะล่วงรู้ความลับดำมืดที่สุดของครอบครัวนางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง "แก... นังปีศาจ!" ซ่งชุนฮวากรีดร้องด้วยความสติแตก ยกมือขึ้นหมายจะควักหน้าหลินเฟยหรานให้สะใจ แต่ทว่า... ก่อนที่มือหยาบกร้านนั้นจะทันได้สัมผัสเป้าหมาย มือหนาใหญ่ของกู้ฉางจวินก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนางไว้อย่างแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก แรงบีบเพียงเล็กน้อยทำให้ซ่งชุนฮวาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดจนหน้าดำหน้าแดง "ภรรยาผม... ผมหวง" กู้ฉางจวินเอמהเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาคมกราบกวาดมองซ่งชุนฮวาราวกับมองซากศพที่ไร้ค่า "ถ้าไม่อยากให้ขาอีกข้างของท่านใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็ไสหัวออกไปจากเขตหมู่บ้านนี้ซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" แรงกดดันมหาศาลจากอดีตทหารผ่านศึกทำให้ซ่งชุนฮวารู้สึกราวกับหายใจไม่ออก นางพยักหน้ารัวๆ ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อกู้ฉางจวินสะบัดมือปล่อยนางเป็นอิสระ หญิงแก่ก็ไม่รอช้า นางวิ่งเตลิดเปิดเปิงหนีหายไปจากฝูงชนอย่างไม่คิดชีวิต ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของชาวบ้านที่เห็นธาตุแท้ของคนพาล หลินเฟยหรานถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันกลับมาสบตากับสามีหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย รอยยิ้มอ่อนโยนและอบอุ่นระบายขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงกลิ่นหอมกรุ่นของซาลาเปาทอดที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ๆ ส่งกลิ่นเย้ายวนไปทั่วบริเวณ "เหนื่อยหน่อยนะคะสามี" หลินเฟยหรานเอ่ยเสียงหวาน พลางหยิบซาลาเปาร้อนๆ ลูกใหญ่ยื่นให้เขา กู้ฉางจวินรับมาด้วยรอยยิ้มมุมปาก เขาไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เมื่อจู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบุรุษแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐบาลนอกเครื่องแบบก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าร้าน พร้อมกับกระดาษหมายจับปริศนาที่ถูกคลี่ออกต่อหน้าต่อตาพวกเขา "คุณหลินเฟยหรานใช่ไหมครับ? คุณถูกกล่าวหาว่ามีส่วนพัวพันกับการลักลอบค้าขายสินค้าผิดกฎหมายล็อตใหญ่จากเมืองหลวง... เชิญตัวไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้ครับ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับไป๋เป่าเปานะคะ