จุดตกต่ำของตำนาน

"เซ็นซะ คีย์ นายอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว" แผ่นกระดาษสีขาวสะอาดตาถูกวางลงบนโต๊ะกระจก เสียงของมันแผ่วเบา แต่สำหรับคีย์ มันดังราวกับเสียงค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนแผ่นอก สัญญาฉบับนี้ไม่ใช่แค่กระดาษ แต่มันคือใบประกาศิตที่พิพากษาอนาคตของเขาในฐานะโปรเพลเยอร์ของสโมสร ‘ฟีนิกซ์ ไรส์ซิ่ง’ สโมสรที่เขาฝากชีวิตและหยาดเหงื่อมาตลอดห้าปี คีย์เงยหน้าขึ้นมองชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ‘คุณเมฆ’ ผู้จัดการทีมที่เขาเคยเคารพดั่งพ่อคนที่สอง แววตาของชายตรงหน้าไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาของนักธุรกิจที่มองว่าคนตรงหน้าหมดมูลค่าการใช้งานแล้ว "เพราะความพ่ายแพ้ในนัดชิงเมื่อวานเหรอครับ?" คีย์ถาม เสียงของเขาเรียบสนิท แต่ลึกเข้าไปในดวงตามีประกายไฟแห่งความกังขาที่พยายามสะกดไว้ "อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเลยคีย์" เมฆถอนหายใจพลางขยับเนกไทให้เข้าที่ "โลกอีสปอร์ตไม่มีที่ว่างให้ผู้แพ้ และแฟนคลับก็ต้องการแพะรับบาป นายพลาดในจังหวะสำคัญ การตัดสินใจของนายที่บีบให้ทีมบุกในวินาทีสุดท้าย คือความผิดพลาดที่ราคาแพงที่สุดของสโมสรปีนี้" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว ราวกับภาพยนตร์สโลว์โมชั่น ความผิดพลาดนั้นไม่ได้เกิดจากเขาคนเดียว แต่เกิดจากการสื่อสารที่บกพร่องของเพื่อนร่วมทีมที่สโมสรเพิ่งดึงตัวเข้ามาใหม่... คนที่ทางผู้บริหารโปรดปรานมากกว่าเขา "ผมเป็นคนพาพวกคุณขึ้นมาจากดิวิชั่นสอง ผมเป็นคนคุมกลยุทธ์ที่ทำให้เราคว้าแชมป์สามสมัยซ้อน" คีย์พูดพึมพำขณะมองปากกาที่วางอยู่ข้างสัญญา "แต่นี่คือวิธีที่พวกคุณตอบแทนผมงั้นหรือครับ?" "นั่นคืออดีต คีย์" เมฆตอบเสียงแข็ง "อีสปอร์ตมันคือธุรกิจ ไม่ใช่นิทานก่อนนอน นายหมดไฟแล้ว และสโมสรมีดาวรุ่งคนใหม่ที่พร้อมจะก้าวขึ้นมาแทนที่ นายควรจะไปตั้งแต่วันนี้ อย่าให้ต้องถึงขั้นให้ฝ่ายกฎหมายมาเชิญออกเลย" คีย์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาหยิบปากกาขึ้นมา นิ้วมือที่เคยรัวคีย์บอร์ดด้วยความเร็วระดับปีศาจสั่นเพียงชั่วครู่ก่อนจะตวัดลายเซ็นลงไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นหมึกบนกระดาษเหมือนกลิ่นของจุดจบ เขาเดินออกมาจากห้องประชุมนั้นโดยไม่หันกลับไปมองอีก บรรยากาศในโถงทางเดินของสโมสรเงียบเหงา ผิดกับวันที่มีชัยชนะที่มักจะมีเสียงเชียร์ก้องกังวาน คีย์เดินผ่านรูปภาพทีมที่ติดอยู่บนฝาผนัง รูปภาพของเขาในวัยละอ่อนที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นยืนเคียงข้างเพื่อนร่วมทีมรุ่นบุกเบิกที่ตอนนี้ต่างทยอยแขวนเมาส์กันไปหมดแล้ว "คุณกำลังจะไปจริงๆ ใช่ไหม?" เสียงเรียบๆ เย็นชาแต่แฝงความรู้สึกที่หายากดังขึ้นจากด้านหลัง คีย์หยุดเดินแล้วหันกลับไปพบกับหญิงสาวผมสั้นในชุดฮู้ดสีดำสนิท ‘เรน’ มือสไนเปอร์ที่เก่งที่สุดเท่าที่เขาเคยร่วมงานมา เธอกำลังกอดอกพิงกำแพง ดวงตาคมกริบของเธอจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "สโมสรต้องการการเปลี่ยนแปลง และผมคือส่วนเกิน" คีย์ยิ้มบางๆ ให้กับคู่หูที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมานานที่สุด "แล้วเธอล่ะ? จะไม่ออกไปพร้อมกันเหรอ" เรนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นสนามแข่งจำลองด้านล่าง "ถ้าฉันออกไปตอนนี้ ใครจะเป็นคนคอยคุมระยะห่างให้ทีม? ใครจะเป็นคนคอยดึงสติพวกเด็กใหม่นั่นไม่ให้ทำพังไปเสียก่อน... แต่ก็นะ ถ้าไม่มีนายคอยสั่งการ ต่อให้ฉันแม่นแค่ไหน มันก็แค่การยิงที่ไร้ทิศทาง" "ขอบใจนะเรน" คีย์เดินเข้าไปใกล้ "อย่าฝืนตัวเองจนเกินไปนักล่ะ ถ้าที่นี่มันไม่ใช่ที่ของเธอแล้ว ก็อย่าอยู่ให้เสียเวลา" คีย์ก้าวเท้าออกจากประตูสโมสร แสงแดดที่แผดเผาของยามบ่ายปะทะเข้าที่ใบหน้า เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่กว้างใหญ่กว่าห้องซ้อมที่เขาอุดอู้อยู่มาหลายปี เส้นทางชีวิตโปรเพลเยอร์ที่เขาสร้างมากับมือพังทลายลงในพริบตา ความโกรธแค้น ความเสียใจ และความว่างเปล่าผสมปนเปกันในอก เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าขึ้นมาดู ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันเกม ‘GLORY ASCENDANT’ เด้งขึ้นมา มันคือระบบประกาศการอัปเดตเซิร์ฟเวอร์ครั้งใหญ่ที่จะเปิดโหมดการแข่งขันระดับโลกในอีกสามวันข้างหน้า ซึ่งเป็นรายการเดียวที่เขายังไม่เคยได้สัมผัสแชมป์ ขณะที่เขากำลังจะกดปิดหน้าจอ แรงสั่นสะเทือนจากข้อความใหม่ก็แทรกเข้ามา เป็นข้อความจากหมายเลขปริมาณที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง *‘คุณสูญเสียอำนาจในฟีนิกซ์ แต่คุณยังมี "แผนที่" นั้นอยู่ไม่ใช่หรือ? ถ้าคุณอยากจะทวงคืนทุกอย่างที่ถูกพรากไป และอยากรู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของคุณ... ให้ไปที่ร้านกาแฟเก่าในเขตตะวันออก คืนนี้ เที่ยงคืนตรง’* คีย์นิ่งงันไป ข้อความนั้นไม่ได้ระบุชื่อใคร แต่มีรหัสลับที่เขารู้เพียงคนเดียว... รหัสที่เขาเคยใช้คุยกับอดีตหัวหน้าทีมที่เสียชีวิตไปอย่างปริศนาเมื่อปีก่อน หัวใจของคีย์เต้นแรงขึ้นด้วยจังหวะที่ไม่ได้รู้สึกมานาน เขาเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง ดวงตาที่เคยหม่นแสงกลับมาลุกโชนด้วยประกายแห่งการล่าอีกครั้ง เขาไม่ได้กำลังเดินไปสู่จุดจบ แต่เขากำลังก้าวเข้าสู่สนามรบที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม เบื้องหน้าของเขาคือเงาร่างของชายสวมหมวกแก้วสีดำที่ยืนรออยู่ใต้เสาไฟฟ้า เขามองมาที่คีย์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเลศนัย ก่อนจะหยิบชิปข้อมูลสีเงินขึ้นมาแล้วโยนให้คีย์รับไว้ "ถ้าอยากจะกลับขึ้นไปบนจุดสูงสุด นายต้องยอมแลกทุกอย่างที่มี" ชายคนนั้นกล่าวด้วยเสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "รวมถึงการแฉความจริงที่สโมสรปกปิดไว้... คีย์ นายพร้อมจะล้มยักษ์ด้วยตัวคนเดียวแล้วหรือยัง?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต