ทีมมือโปรคือของจริง

“นายเห็นเขาหรือเปล่า?” เสียงของคีย์แหบพร่า ร่างของเขายังสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงปะทะของระบบประสาทที่เพิ่งได้รับ แว่นตา VR ในมือถูกบีบแน่นจนแทบแตกคามือ เรนที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้หันมามองที่ตัวเขา แต่สายตาของเธอกวาดไปทั่วความมืดมิดบริเวณหลังเวทีด้วยความระแวดระวัง มือขวาของเธอขยับไปวางแตะที่ซองบรรจุอุปกรณ์ควบคุมระบบระยะไกลโดยสัญชาตญาณ “ฉันไม่เห็นใครเลยคีย์... นอกจากความว่างเปล่า” เรนตอบกลับ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดออก “แต่นายรู้ดีว่าซาร์ไม่มีทางปรากฏตัวแบบนั้นถ้าเขาไม่ต้องการให้เราเห็น นี่คือการปั่นหัว” คีย์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน ความจริงที่ว่าชายที่เคยเป็นดั่งพี่ชายและคนที่ทรยศเขาไปเมื่อสามปีก่อนกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง มันรบกวนสมาธิเขามากกว่าการถูกล้อมด้วยศัตรูในเกมเสียอีก แต่ทว่าเสียงประกาศจากโฆษกสนามกลับดังแทรกเข้ามา ตัดผ่านความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ไปอย่างสิ้นเชิง ‘ผู้เล่นเตรียมตัว! แมตช์ที่สองกำลังจะเริ่มขึ้นในอีก 60 วินาที!’ “ช่างหัวซาร์ไปก่อน” คีย์สบถเบาๆ เขาโยนแว่นตาที่เสียหายทิ้งลงถังขยะข้างๆ แล้วคว้าชุดอุปกรณ์สำรองขึ้นมาสวม “ถ้าเขากล้าโผล่มาตอนนี้ แสดงว่าเขามั่นใจว่าทีมเราจะแพ้ในเกมนี้ โชว์ให้เขาเห็นหน่อยว่าทีมม้ามืดที่เขาดูถูกน่ะ มันมีพิษสงแค่ไหน” เสียงโห่ร้องของผู้ชมดังสนั่นเมื่อหน้าจอขนาดยักษ์กลางสนามปรากฏภาพตัวละครของทั้งสองทีมเตรียมพร้อมประจำตำแหน่ง แผนที่ที่ถูกสุ่มเลือกในรอบนี้คือ ‘ซากปรักหักพังแห่งนครไร้แสง’ ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความซับซ้อนของพื้นที่และการบดบังทัศนวิสัยด้วยไอหมอกที่ระบบสร้างขึ้นมาเพื่อจำลองสภาพแวดล้อมที่โหดร้าย ทว่าทันทีที่สัญญาณเริ่มเกมดังขึ้น ความเป็นจริงก็โถมเข้าใส่ทีมของคีย์อย่างหนักหน่วง กระสุนสไนเปอร์นัดแรกเจาะทะลุเกราะไหล่ของเรนทันทีที่เธอโผล่พ้นมุมตึก แรงปะทะทำให้ตัวละครของเธอเซถลาลงไปกองกับพื้น นี่ไม่ใช่การยิงแบบทั่วไป แต่มันคือการคำนวณวิถีกระสุนที่ล่วงหน้าไปถึงสองวินาที “บ้าเอ๊ย! พวกมันไม่ได้มาเพื่อเล่นเกม แต่มันมาเพื่อปิดเกม!” เรนกัดฟันแน่น เลือดในหลอดสถานะลดลงไปเกือบยี่สิบเปอร์เซ็นต์ในนัดเดียว “ถอยเข้าซอกหิน!” คีย์ตะโกนสั่งพร้อมกับโยนระเบิดควันเพื่อปิดกั้นทัศนวิสัยของศัตรู ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือฝั่งตรงข้ามไม่ได้หลงกล พวกเขาไม่ได้ยิงสุ่ม แต่มันกลับเคลื่อนที่ประสานงานกันราวกับเครื่องจักรกลที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ไร้ที่ติ ทีมมือโปรที่คีย์กำลังเผชิญอยู่นี้คือ ‘ไอรอน วอลล์’ ทีมอันดับต้นๆ ของลีกที่ขึ้นชื่อเรื่องการทำลายขวัญกำลังใจคู่ต่อสู้ พวกเขาไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตั้งตัว ไม่ปล่อยให้มีพื้นที่หายใจ และตอนนี้ คีย์กำลังรู้สึกว่าเขากำลังถูกบีบเข้าสู่มุมอับของแผนที่ “คีย์ ฝั่งซ้ายมีสามคน ฝั่งขวาถูกปิดตาย” เรนรายงานด้วยเสียงที่เริ่มสั่นไหว “เรากำลังโดนต้อน” คีย์กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ในหัวของเขากำลังประมวลผลกลยุทธ์นับร้อย แต่มันติดขัดไปหมดเมื่อเขาสังเกตเห็นจุดหนึ่งบนมินิแมพ... พิกัดที่ศัตรูวางตัวไว้นั้นมันช่างคุ้นตาอย่างประหลาด มันคือรูปแบบการตั้งรับที่เขาเคยคิดค้นร่วมกับซาร์เมื่อหลายปีก่อน ‘นั่นไงล่ะคีย์... นายยังคงเล่นเหมือนหนังสือที่ฉันอ่านจบไปแล้ว’ เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของคีย์ ราวกับซาร์กำลังนั่งอยู่ข้างๆ เขาจริงๆ คีย์สะบัดหัวไล่ภาพหลอนนั้นทิ้งไป ในสถานการณ์ที่กดดันที่สุด อัจฉริยะอย่างเขาต้องเลือกระหว่างการยอมจำนนต่อรูปแบบเดิมๆ หรือการแหกกฎของตัวเองเพื่อสร้างปาฏิหาริย์ “เรน... ฟังนะ” คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “เราจะไม่ถอยแล้ว” “หมายความว่าไง? ถ้าเราพุ่งออกไปตอนนี้ก็คือฆ่าตัวตายชัดๆ!” “นั่นคือสิ่งที่พวกเขาคาดหวัง” คีย์แสยะยิ้มที่มุมปาก ในใจของเขาไม่ได้มีเพียงแค่ความกลัว แต่มีความบ้าคลั่งของนักสู้ที่ถูกต้อนจนมุม “เราจะใช้ทักษะ ‘Overdrive’ พร้อมกัน แต่แทนที่จะโจมตีใส่พวกมัน... เราจะทำลายสภาพแวดล้อมตรงกลางแผนที่ให้ถล่มลงมา!” เรนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาของเธอจะฉายแววเข้าใจ “นายจะล้างกระดานงั้นเหรอ? แต่นั่นมันเสี่ยงมากนะ ถ้าเรากะจังหวะพลาด เราเองก็จะติดอยู่ในกองซากปรักหักพังด้วย” “คนที่ไม่กล้าเสี่ยงก็ไม่มีวันชนะซาร์ได้” คีย์ตอบเสียงแข็ง “ในเมื่อพวกมันใช้ความรู้จากอดีตมาเล่นงานเรา งั้นเราก็ต้องเปลี่ยนกฎของเกมนี้ใหม่ ให้พวกมันคาดเดาอะไรไม่ได้เลย” การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด คีย์พุ่งตัวออกไปล่อเป้ากลางแจ้ง กระสุนนับสิบพุ่งเข้าหาตัวละครของเขาจนเกจพลังชีวิตลดฮวบลงเหลือเพียงขีดสุดท้าย แต่เขากลับไม่หลบ เขาทำเพียงแค่ดีดตัวขึ้นไปบนเสาหินที่ใกล้พังที่สุดแล้วยิงกระสุนระเบิดพลังงานสูงลงไปที่ฐานรากของอาคารใจกลางสนาม แรงระเบิดทำให้โครงสร้างทั้งหมดสั่นคลอน เศษหินขนาดยักษ์ร่วงหล่นลงมาตัดหน้าทีมไอรอน วอลล์ ทำให้แนวป้องกันของพวกเขาแตกกระเจิง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ฝุ่นควันตลบอบอวล คีย์กลับเห็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งทะลุผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างรวดเร็ว เป้าหมายของเงานั้นไม่ใช่ตัวละครในเกมของเขา แต่เป็นเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ คีย์รีบดึงสายเชื่อมต่อ VR ออกจนตัวเครื่องกระเด็นหลุดมือ เขากระโดดหลบไปด้านหลังทันเวลาพอดีที่มือของใครบางคนจะคว้าเข้าที่คอเสื้อของเขา แรงมหาศาลผลักเขากระแทกเข้ากับกำแพงจนจุกไปทั้งร่าง คีย์เงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้อยู่ในชุดแข่ง แต่มันคือชุดสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐาน ใบหน้าของชายผู้นั้นยังคงความสง่างามเหมือนเมื่อสามปีก่อน แววตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองคีย์ด้วยความเวทนา “ฝีมือพัฒนาขึ้นนี่... คีย์” ซาร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่ก็นะ... การแก้ปัญหาน่ะมันต้องรู้จักวิธีจบให้สวยกว่านี้” ซาร์ก้าวเข้ามาใกล้จนปลายรองเท้าเกือบชนกัน เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูคีย์ด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเขาราวกับจะหยุดไหลไปชั่วขณะ “ที่นายเห็นในเกมเมื่อกี้... นายคิดว่านั่นคือแผนของฉันงั้นเหรอ? นายพลาดไปจุดหนึ่งนะ... แท้จริงแล้ว ในทีมของนายตอนนี้... มีคนของฉันแฝงตัวอยู่ตั้งแต่ต้นแล้ว” คำพูดนั้นทิ้งให้คีย์ยืนนิ่งค้างอยู่ในความมืดหลังเวที ขณะที่เสียงโห่ร้องในสนามยังคงดังต่อเนื่องโดยไม่รู้เลยว่าหายนะครั้งใหญ่กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ตมาถึงตอนนี้ครับ