สร้างความสัมพันธ์ในทีม

“ถ้านายยังขยับเมาส์ด้วยจังหวะที่เดาทางง่ายแบบนั้น ต่อให้เป็นสไนเปอร์มือหนึ่งของโลกก็ช่วยชีวิตนายไม่ได้หรอกนะคีย์” เรนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องพักส่วนตัวของทีมที่ดูเหมือนจะกว้างขวางเกินไปสำหรับคนเพียงสองคน เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนัง สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายบันทึกการซ้อมรบในแมตช์ล่าสุดที่พวกเขาเพิ่งคว้าชัยมาได้อย่างหวุดหวิด คีย์ชะงักมือที่กำลังถือแก้วกาแฟเย็นจัด เขาไม่ได้หันไปมองคู่คิดที่นั่งอยู่ด้านหลัง แต่ทอดสายตามองผ่านกระจกบานใหญ่ที่เผยให้เห็นแสงไฟยามค่ำคืนของเมืองแห่งอีสปอร์ต "ผมรู้ครับเรน... จังหวะถอยของผมมันติดนิสัยเดิมมานานเกินไป ผมแค่ยังไม่ชินกับการมีคนคอยระวังหลังให้อีกชั้นแบบคุณ" “อย่าใช้คำว่า 'ชิน' กับเรื่องความปลอดภัยของทีม” เรนวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงกระทบเบาๆ แววตาของเธอวูบไหวราวกับมีบางอย่างซ่อนอยู่ “ในโลกของ VRMMO ความเชื่อใจไม่ได้หมายถึงการเดินตามหลังกันต้อยๆ แต่มันคือการที่ฉันรู้ว่านายจะทำอะไรก่อนที่นายจะลงมือด้วยซ้ำ ถ้าเรายังประสานใจกันไม่ได้แบบนั้น เป้าหมายที่ตั้งไว้ก็เป็นได้แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ” คีย์วางแก้วกาแฟลงแล้วหันกลับมา เขาสบตาเธอตรงๆ ความเงียบปกคลุมไปชั่วครู่ เสียงแอร์ในห้องทำงานครางต่ำ บรรยากาศไม่ได้อึดอัด แต่กลับเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าของความคาดหวัง "คุณพูดถูกครับ" คีย์เดินเข้ามาใกล้โต๊ะกลาง "งั้นคืนนี้เรามาเปลี่ยนบรรยากาศกันหน่อยดีไหม? การวิเคราะห์สถิติเดิมๆ มันไม่ได้ทำให้ใจเราจูนกันหรอก ผมมีที่หนึ่งอยากพาคุณไป... สถานที่ที่ไม่ใช่สนามรบจำลอง แต่เป็นจุดที่ทำให้ผมเข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงยอมวางใจให้คุณเป็นหัวใจหลักของทีม" เรนเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากของเธอขยับเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยาก "นายจะพาฉันไปไหน? ถ้าเป็นร้านบาร์ค็อกเทลราคาแพง บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่นิยมความรื่นเริงแบบนั้น" "ไม่ใช่ที่นั่นครับ" คีย์คว้าเสื้อแจ็คเก็ตทีมขึ้นมาสวม "มันเป็นที่ที่ทำให้เราเห็น 'ขีดจำกัด' ของตัวเองจริงๆ... ไปเถอะครับ ถือว่าเป็นการทำความรู้จักกันนอกเหนือจากหน้าจอ" ทั้งสองก้าวออกจากที่พักมุ่งหน้าสู่โซนลับของศูนย์ฝึกอีสปอร์ตระดับโลก มันคือห้องจำลองสภาพแวดล้อมเสมือนจริงขั้นสูงที่คนทั่วไปไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึง คีย์เลือกเปิดระบบ 'โหมดประสาทสัมผัสร่วม' ซึ่งเป็นโหมดที่ออกแบบมาเพื่อให้นักกีฬาฝึกฝนความเข้าใจในตัวคู่หูโดยเฉพาะ เมื่อทั้งสองเข้าไปในวงจร พวกเขาก็ไม่ได้อยู่ในสนามรบ แต่เป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ใต้แสงจันทร์ที่จำลองมาจากสถานที่จริงในโลกเก่า ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนพื้นหญ้าให้สัมผัสที่สมจริงจนน่าขนลุก "ที่นี่เนี่ยนะ?" เรนถาม พลางขยับถุงมือให้กระชับ "ลองหลับตาครับ" คีย์กล่าวเสียงเรียบ "ในเกมการแข่งขันทัวร์นาเมนต์ใหญ่ สิ่งที่ฆ่าเราไม่ใช่ความเร็วของศัตรู แต่เป็น 'ความลนลาน' ที่เกิดจากการไม่รู้ว่าเพื่อนร่วมทีมจะอยู่ตรงไหน ผมต้องการให้คุณสัมผัสถึงจังหวะหัวใจของผม ในขณะที่ผมกำลังฝากชีวิตไว้กับปืนสไนเปอร์ของคุณ" คีย์ก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ลืมตา เขาเริ่มก้าวเดินอย่างมั่นคง เรนมองดูแผ่นหลังนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดระแวงในอดีตของเขาที่เธอมักจะได้ยินจากข่าวลือ ดูเหมือนจะถูกแผงกั้นบางอย่างปิดบังไว้ คีย์ไม่ใช่คนที่เย็นชา แต่เขาแค่เป็นคนที่เจ็บปวดจากการถูกทรยศจนสร้างกำแพงขึ้นมาสูงลิบลิ่ว "คีย์" เรนเรียกชื่อเขาเบาๆ "ครับ?" "ทำไมต้องเป็นฉัน?" คำถามนี้หลุดออกมาจากปากเธอโดยไม่ทันยั้งคิด เรนเองก็ประหลาดใจ แต่เธอไม่ได้ดึงคำพูดกลับ คีย์หยุดเดิน เขาหันกลับมา ดวงตาของเขาสะท้อนแสงจันทร์จำลอง ดูลึกซึ้งและจริงใจ "เพราะในวันที่ผมสูญเสียทุกอย่าง และทุกคนหันหลังให้... มีแค่คุณคนเดียวที่ยิงสกัดศัตรูตัวสุดท้ายเพื่อให้ผมหนีออกมาได้ โดยที่ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าคะแนนสะสมของคุณจะลดลงไปเท่าไหร่... สำหรับผม นั่นไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมทีม แต่มันคือคนเดียวที่ผมจะยอมตายแทนได้ครับ" คำพูดนั้นหนักแน่นราวกับค้อนที่กระแทกลงบนหัวใจของเรน เธอชะงักไป ความเย็นชาที่เคยมีละลายหายไปจนเหลือเพียงความอ่อนไหวที่เธอไม่เคยแสดงให้ใครเห็น ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่ความไว้วางใจที่แน่นแฟ้นขึ้น เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินก็แผดดังสนั่นกึกก้องไปทั่วพื้นที่จำลอง ท้องฟ้าจำลองที่เคยสวยงามกลับบิดเบี้ยวกลายเป็นสีแดงฉานเหมือนเลือด คีย์ขมวดคิ้ว มือของเขาคว้าปืนพกคู่ใจที่ปรากฏขึ้นมาโดยอัตโนมัติ "ระบบล็อกเป้าหมายถูกแฮ็ก? เป็นไปไม่ได้! สถานที่นี้มีระบบป้องกันความปลอดภัยระดับสูงสุด!" เรนยกปืนสไนเปอร์ขึ้นประทับบ่าโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบทิศทางด้วยความเยือกเย็นผิดปกติ "ไม่ใช่การแฮ็กจากภายนอกคีย์... ดูนั่นสิ" ท่ามกลางมวลอากาศที่กำลังบิดเบี้ยว ร่างของชายในชุดดำสวมหน้ากากอีสปอร์ตคลาสสิกของทีมคู่ปรับตลอดกาล 'Dark Obsidian' ค่อยๆ ปรากฏกายออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่มองเห็นได้เพียงครึ่งเดียวภายใต้หน้ากาก "ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นภาพความสัมพันธ์อันอบอุ่นแบบนี้" ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นคุ้นหูอย่างประหลาด "แต่ก็นะ... ความไว้ใจคือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของอัจฉริยะอย่างนาย คีย์... ลาก่อน" ชายคนนั้นโยนอุปกรณ์บางอย่างลงพื้น มันส่งคลื่นความถี่สูงที่ทำให้ร่างของคีย์และเรนสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนภาพตรงหน้าเริ่มแตกกระจาย และก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง คีย์เหลือบไปเห็นสัญลักษณ์บางอย่างบนข้อมือของชายคนนั้น—มันคือตราประทับของ 'อดีตต้นสังกัด' ที่เขาเคยถูกหักหลัง! แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ตขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงบรรทัดนี้ครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!