ความสำเร็จที่แลกมาด้วยบาดแผล

"มือของนาย... สั่นขนาดนั้นเลยหรือเรน?" คีย์เอ่ยถามท่ามกลางความเงียบงันในห้องพักนักกีฬาหลังเวที เสียงอื้ออึงจากผู้ชมภายนอกยังคงดังลอดผ่านผนังเข้ามา แต่ภายในห้องนี้ อากาศกลับดูหนักอึ้งราวกับถูกสูบออกไปจนเกือบหมด เรนไม่ได้ตอบทันที เธอเพียงแค่นั่งอยู่บนม้านั่งยาว ดวงตาคู่คมที่ปกติจะนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม บัดนี้กลับฉายแววความเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด นิ้วมือเรียวยาวของเธอกำลังสั่นระริกขณะที่พยายามกดลงบนข้อมือซ้ายของตัวเอง "ฉันแค่... ขยับมันได้ไม่ถนัดเหมือนเดิม" เสียงของเรนแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคีย์เหมือนของมีคม ภาพเหตุการณ์ในช่วงเสี้ยววินาทีสุดท้ายของการแข่งขันเมื่อครู่ฉายซ้ำเข้ามาในหัวของคีย์ ในจังหวะที่ธันย์ใช้กลยุทธ์ 'ดาบสองคม' พุ่งเข้าใส่ตำแหน่งของเรนด้วยความเร็วที่เหนือการคำนวณ เรนตัดสินใจสละการป้องกันเพื่อเล็งเป้าหมายสังหารตายตัว หากเธอพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ทีมจะเป็นฝ่ายปราชัย แต่เธอก็ทำสำเร็จ... กระสุนนัดสุดท้ายเจาะเข้าที่จุดตายของธันย์อย่างแม่นยำ ทว่าแรงกระแทกจากอุปกรณ์คอนโทรลเลอร์ที่ได้รับสัญญาณสะท้อนกลับอย่างรุนแรง (Haptic Feedback) จากการปะทะด้วยพลังงานมหาศาลในเกมกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำลายข้อมือของเธอในโลกแห่งความเป็นจริง คีย์ทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าเธอ เขาคว้ามือที่เย็นเฉียบของเรนขึ้นมาตรวจดูด้วยความทะนุถนอม แต่เมื่อเห็นรอยช้ำจางๆ ที่เริ่มปรากฏขึ้นใต้ผิวหนัง เขาก็รู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้า แต่มันคือเส้นเอ็นที่อักเสบอย่างรุนแรงจากการฝืนขีดจำกัดร่างกายเพื่อชัยชนะ "ทำไมไม่บอกฉันว่าเธอฝืนใช้เทคนิค 'Phantom Trigger' ตั้งแต่ต้นรอบสอง?" คีย์เค้นเสียงถาม เขาไม่ได้โกรธ เธอ แต่เขากำลังโกรธตัวเองที่ปล่อยให้คนสำคัญของทีมต้องแบกรับความเสี่ยงขนาดนั้น เรนเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตานั้นยังคงความเด็ดเดี่ยว แม้ใบหน้าจะซีดเผือด "ถ้าไม่ทำแบบนั้น... ธันย์ก็ไม่มีทางเปิดช่องโหว่ให้เราเห็น คีย์ เราเป็นทีมเดียวกันไม่ใช่หรือ? เป้าหมายคือชัยชนะ และฉันยอมแลก เพื่อให้ทีมไปต่อ" คำว่า 'ไปต่อ' ของเรนเหมือนตอกย้ำถึงความจริงที่โหดร้าย คีย์นึกถึงรอยยิ้มเย้ยหยันของบุคคลลึกลับที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังจากจบแมตช์นั้น ชายคนนั้นไม่ได้สนใจผลแพ้ชนะของธันย์เลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่เขาสนใจคือการสังเกตการณ์ 'ความเสียหาย' ที่เกิดขึ้นกับทีมของเขาต่างหาก นี่คือแผนการของพวกมัน... การล่อให้พวกเขาทุ่มหมดหน้าตักเพื่อแลกกับชัยชนะที่จอมปลอม แล้วรอเวลาที่สมาชิกหลักของเขาจะร่วงหล่นลงทีละคน "หมอบอกว่านายต้องพักการใช้งานข้อมืออย่างน้อยสองสัปดาห์" คีย์กล่าวเสียงเรียบ แต่สายตากลับจ้องมองไปที่ประตูห้องพัก "นั่นหมายความว่ารายการคัดเลือกระดับภูมิภาคในสัปดาห์หน้า เธอลงแข่งไม่ได้" "คีย์... นายต้องหาคนมาแทน" เรนพูดเสียงสั่น แต่พยายามทำน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด "อย่าปล่อยให้ชื่อเสียงของทีมที่พวกเราสร้างมาต้องดับลงเพียงเพราะฉันคนเดียว" "ไม่มีใครแทนเธอได้ ทั้งในฐานะมือสไนเปอร์ และในฐานะคู่คิดของฉัน" คีย์ลุกขึ้นยืนพลางถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าหากไร้เรน กลยุทธ์ที่เขาวางไว้ต้องเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง และในโลกของอีสปอร์ตที่ขับเคี่ยวกันด้วยเสี้ยววินาที การเปลี่ยนตัวกะทันหันเท่ากับการเปิดโอกาสให้ศัตรูฉีกกระชากทีมของเขาเป็นชิ้นๆ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพัก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มจะก้าวเข้ามา เขาคือผู้จัดงานคนเดิมที่คอยจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวในลีก แต่วันนี้ แววตาของเขากลับดูมีเลศนัยมากกว่าทุกครั้ง "ยินดีด้วยกับชัยชนะครับ คีย์" ชายคนนั้นกล่าวพลางยิ้มที่มุมปาก "แต่ดูเหมือนว่าชัยชนะครั้งนี้จะมี 'ราคา' ที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะ" คีย์ขวางหน้าเรนเอาไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบ "คุณต้องการอะไร?" ชายลึกลับหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะกลางห้อง "ฉันไม่ได้มาเพื่อรบกวน แต่มารับหน้าที่แจ้งข่าว... เนื่องจากอาการบาดเจ็บของสมาชิกในทีมคุณ ทางคณะกรรมการได้มีคำสั่งให้ทีมของคุณ 'ถอนตัว' จากรายการคัดเลือกชั่วคราว เพื่อความปลอดภัยของนักกีฬา" "นั่นมันไร้สาระ! กฎไม่ได้ระบุไว้แบบนั้น!" คีย์ตะโกนกลับด้วยโทสะ "กฎเปลี่ยนได้เสมอ... หากมีข้อเสนอที่น่าสนใจพอ" ชายคนนั้นขยับแว่นสายตา "หรือหากคุณไม่ถอนตัว ก็คงต้องเตรียมรับมือกับผลกระทบที่อาจจะตามมา... ไม่ใช่แค่ในเกม แต่รวมถึงสิทธิในชื่อทีมของคุณด้วย" คีย์ชะงักไป คำพูดของชายคนนั้นทำเอาเขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง เขาหันกลับไปมองเรนที่กำลังพยายามลุกขึ้นยืนด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะหันมามองเอกสารบนโต๊ะที่มีตราประทับขององค์กรที่เขารู้จักดี... องค์กรเดียวกันกับที่เคยหักหลังเขาในอดีต ชัยชนะที่เพิ่งได้มาไม่ได้นำมาซึ่งเกียรติยศ แต่มันกำลังกลายเป็นกรงขังที่ค่อยๆ บีบให้เขาต้องเลือกระหว่าง 'คนสำคัญ' กับ 'ความฝัน' ที่กำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบเอกสารนั้นเพื่ออ่านเงื่อนไขแห่งหายนะ เสียงโทรศัพท์ส่วนตัวของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความจากหมายเลขที่ไม่มีบันทึกชื่อว่า... 'ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนหักหลังเธอในอดีต ให้เลือกปฏิเสธเงื่อนไขนั้น แล้วรีบออกจากตึกนี้ผ่านทางออกฉุกเฉินภายใน 30 วินาที' ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในสมรภูมิอีสปอร์ตครั้งนี้และเตรียมพบกับความพลิกผันในตอนต่อไปนะครับ! แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต