ความสนใจจากสื่อระดับประเทศ

“เหอะ... รสนิยมต่ำต้อยไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคีย์ กลิ่นอับชื้นของห้องซ้อมห่วยๆ นี่มันยังคงเป็นที่ที่เหมาะสมกับคนอย่างนายที่สุดแล้ว” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งบาดลึกเข้าไปในความเงียบงัน คีย์ไม่หันไปมองร่างของชายในชุดสูทสีดำที่ยืนพิงกรอบประตูนั้นทันที เขายังคงนั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผลกราฟิกวิเคราะห์การเคลื่อนที่ของศัตรูในแมตช์ล่าสุด นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พยายามข่มอารมณ์คุกรุ่นในอกไม่ให้ระเบิดออกมาต่อหน้า ‘อดีตเพื่อนร่วมทีม’ ผู้ทรยศ เรนที่นั่งอยู่ข้างๆ วางเมาส์ลงอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบของเธอเหลือบมองชายชุดดำผ่านเงาสะท้อนของหน้าจอ แววตาของมือสไนเปอร์สาวไม่ได้มีความหวาดหวั่น มีเพียงความเย็นชาที่พร้อมจะแปรเปลี่ยนเป็นกระสุนสังหารหากสถานการณ์บีบคั้นถึงที่สุด “นายมาผิดที่แล้ว วินเซนต์” คีย์เอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันกลับไป “ที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับสุนัขรับใช้ที่ชอบกัดเจ้าของเก่าหรอกครับ” วินเซนต์หัวเราะหึในลำคอ เขาเดินก้าวเข้ามาในห้องซ้อม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายกลบกลิ่นอับของห้องไปชั่วขณะ ก่อนจะหยุดลงที่ด้านหลังเก้าอี้ของคีย์ “สุนัขงั้นเหรอ? น่าขำ... ในขณะที่นายกำลังกัดก้อนหินประทังชีวิตอยู่นี่ โลกภายนอกเขาเลิกพูดถึงชื่อคีย์ไปนานแล้ว ตอนนี้พวกสื่อกำลังคลั่งไคล้... แต่ไม่ใช่ทีมขยะของนายหรอกนะ” วินเซนต์โยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะข้างตัวคีย์ หน้าจอแสดงภาพพาดหัวข่าวจากสำนักข่าวอีสปอร์ตระดับประเทศ: *‘ปรากฏการณ์ม้ามืด! ทีมไร้นามที่สั่นสะเทือนวงการ ด้วยกลยุทธ์เหนือชั้นที่ไม่มีใครคาดถึง’* คีย์ก้มมองภาพถ่ายในข่าว มันคือจังหวะที่พวกเขาสามคนกำลังโอบกอดกันหลังจบการแข่งขันแมตช์ที่ยากที่สุด ภาพของทีมที่ดูเหมือนจะไม่มีทางชนะ แต่กลับพลิกเกมด้วยความเชื่อใจ “นายเห็นนี่ไหมคีย์?” วินเซนต์โน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหู “ผู้คนกำลังหลงรักเรื่องราว ‘คนแพ้’ ของพวกนาย แต่เชื่อเถอะ ความรักของพวกเขามันเปราะบางกว่าแก้ว ยิ่งพวกนายไต่ขึ้นไปสูงเท่าไหร่... วันที่พวกนายตกลงมาแตกสลายต่อหน้าคนทั้งประเทศ มันจะยิ่งน่าสมเพชกว่านี้หลายเท่า” “ถ้าการที่พวกผมกลายเป็นความหวังของคนที่ถูกดูถูกมันคือความน่าสมเพช...” เรนเอ่ยแทรกขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีด “งั้นพวกนายที่อยู่บนหอคอยงาช้างด้วยการเหยียบหัวคนอื่น ก็คงเป็นแค่เศษฝุ่นที่รอวันถูกลมพัดหายไปเท่านั้นแหละครับ” วินเซนต์ชะงัก รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย เขาหันไปจ้องหน้าเรนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจมืด แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากทางเดินนอกห้อง “ขอโทษนะครับ... นี่คือห้องซ้อมของทีม ‘GLORY ASCENDANT’ ใช่ไหมครับ?” น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นทำให้ทุกคนในห้องต้องหันไปมอง ชายวัยกลางคนในชุดเสื้อแจ็คเก็ตกันลมสีเข้มสวมหมวกแก๊ปดูคล่องแคล่ว ในมือถือกล้องถ่ายภาพระดับโปรเฟสชันแนล เขาคือ ‘จิณณ์’ บรรณาธิการข่าวสายอีสปอร์ตที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ซึ่งการปรากฏตัวของเขาในเวลานี้เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด วินเซนต์ขมวดคิ้วแน่น เขารีบจัดปกเสื้อและถอยออกมาจากรัศมีของคีย์ พยายามรักษามาดคุณชายผู้สูงส่ง “จิณณ์? นายมาทำอะไรที่รูหนูแบบนี้” จิณณ์ไม่สนใจคำทักทายของวินเซนต์ เขาส่งยิ้มกว้างให้คีย์ “ผมตามหาทีมที่เพิ่งสร้างปาฏิหาริย์ในลีกล่างมาตลอดสามวันครับ คุณคีย์... สิ่งที่พวกคุณทำในการแข่งแมตช์ล่าสุด มันไม่ใช่แค่เรื่องของเกม แต่มันคือศิลปะของการพลิกตำราสู้ ผมอยากจะขอสัมภาษณ์พิเศษสำหรับคอลัมน์ ‘The Underdog Rising’ ของสำนักข่าวเรา คุณพอจะมีเวลาสักนิดไหมครับ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมทันที วินเซนต์กัดฟันกรอด สายตาที่เขามองคีย์เปลี่ยนจากความดูถูกเป็นความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด นี่คือสิ่งที่เขาไม่ต้องการให้เกิดขึ้น—การที่ทีมที่เขาตราหน้าว่า ‘ขยะ’ ได้รับการยอมรับจากสื่อกระแสหลัก คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสบตาวินเซนต์ด้วยสายตาที่นิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม ก่อนจะหันไปหาจิณณ์แล้วยิ้มที่มุมปาก “ยินดีอย่างยิ่งครับคุณจิณณ์ ในฐานะตัวแทนของทีม ผมมีเรื่องราวมากมายที่อยากจะบอกให้คนทั้งโลกได้รับรู้... โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับ ‘ความพยายาม’ ที่บางคนมองข้ามไป” วินเซนต์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาแค่นหัวเราะทิ้งท้าย “ดี... งั้นก็สนุกกับแสงไฟที่นายไม่คู่ควรให้เต็มที่ ก่อนที่ผมจะดับมันทิ้งด้วยมือตัวเอง” วินเซนต์เดินกระแทกไหล่คีย์ออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว จิณณ์มองตามร่างนั้นไปแล้วถอนหายใจ “หมอนั่นยังเป็นพวกอีโก้สูงเหมือนเดิมเลยนะครับ แต่ช่างเถอะ เรามาเริ่มงานของเรากันดีกว่า” คีย์พยักหน้าให้เรน ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินตามจิณณ์ออกไป แต่ในขณะที่คีย์กำลังจะก้าวพ้นประตู สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนพื้นตรงจุดที่วินเซนต์ยืนอยู่เมื่อครู่ มันคือซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่ประทับตราครั่งสีแดงสด ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ของ ‘สมาพันธ์อีสปอร์ตแห่งชาติ’ และสิ่งที่ทำให้คีย์ถึงกับหยุดชะงัก คือตัวอักษรที่จ่าหน้าซองนั้น... มันเขียนชื่อของเขาด้วยลายมือที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ‘ถึง คีย์... ผู้ที่ถูกลืมจากนรก’ ทว่าเมื่อเขาหยิบซองนั้นขึ้นมาตรวจสอบ เนื้อหาข้างในกลับไม่ใช่จดหมายเตือน แต่เป็นบัตรเชิญเข้าสู่ทัวร์นาเมนต์ลับที่ถูกจัดขึ้นโดยกลุ่มมหาเศรษฐีเบื้องหลังวงการ ซึ่งเป็นรายการที่คีย์รู้ดีว่า... คนที่จะได้รับเชิญไปที่นั่นได้ ต้องเป็นคนที่ตายไปแล้วจากสารบบของสมาพันธ์เท่านั้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขานะครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ตจะพาทุกคนไปสัมผัสความระทึกในตอนต่อไปครับ