นักบวชที่ถือคทาไว้ทุบ

“ถ้าแกยังร่ายเวทฮีลแบบนั้นอีกครั้งเดียว ฉันจะถีบแกออกจากปาร์ตี้แล้วรายงานระบบแบนไอดีฐานก่อกวนความสงบสุขของดันเจี้ยนซะ!” เสียงตะโกนแหบแห้งด้วยความเหลืออดของ ‘กิล’ หัวหน้าปาร์ตี้อาชีพนักรบคลั่งดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอัคคีของดันเจี้ยนระดับกลาง [ซากโบราณสถานแห่งบาป] เหงื่อกาฬเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าของชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ตอนนี้เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลไหม้เกรียม HP ของเขาเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาแทบกระออกมาเป็นเลือดไม่ใช่ความเสียหายจากบอสตรงหน้า หากแต่เป็น ‘วิธีรักษา’ ของสมาชิกใหม่ในกลุ่มต่างหาก เรน (Rain) เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงและรอยยิ้มเจือความกวนประสาท ยืนพิงคทาไม้เนื้อแข็งส਼ลักลายอักขระเวทสีทองจางๆ อย่างสบายอารมณ์ ดวงตาสดใสเป็นประกายคู่นั้นกวาดมองมอนสเตอร์ระดับบอส [โกเลมเพลิงโลกันตร์] ที่กำลังคำรามก้องด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน “ใจเย็นน่าคุณกิล การรักษาที่ดีไม่ได้แปลว่าต้องรอให้คนไข้ใกล้ตายแล้วค่อยป้อนยาหรอกนะคะ” เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ ราวกับพวกเขากำลังจิบชาอยู่ในสวนดอกไม้ มากกว่าการยืนอยู่กลางสนามรบที่อุณหภูมิสูงจนอากาศบิดเบี้ยว “ในเมื่อระบบเขียนอัลกอริทึมของสกิลฮีล [Divine Grace] ไว้ว่า ‘ฟื้นฟูพลังชีวิตตามค่าพลังเวทมนตร์ของผู้ใช้’... งั้นถ้าฉันเพิ่มแรงกระแทกเข้าไปตอนที่แสงเวทกระทบเป้าหมาย มันก็นับเป็นการเพิ่มดาเมจทางกายภาพโดยตรงไม่ใช่เหรอคะ?” “นั่นมันตรรกะประหลาดอะไรวะ! นั่นมันสกิลฟื้นฟูนะโว้ย! ไม่ใช่ค้อนสงคราม!” กิลคำรามลั่น ขยับดาบใหญ่ในมือเตรียมตั้งรับการพุ่งชนครั้งใหม่ของบอส แต่มันสายไปเสียแล้ว โกเลมเพลิงโลกันตร์สูงสามเมตรพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมหมัดมหึมาที่อัดแน่นด้วยเปลวเพลิง ความร้อนแผดเผาจนออกซิเจนรอบบริเวณแทบหมดสิ้น ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เรนไม่ได้ขยับถอยหลังตามตำราของนักบวชทั่วไปที่ต้องยืนแนวหลังคอยหลบภัย ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักบวชสีขาวสะอาดพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่านักรบแนวหน้าเสียอีก! *ฟุบ!* คทาในมือของเรนไม่ได้ถูกยกขึ้นเพื่อร่ายมนต์บทสวดอันยาวเหยียด หากแต่มันถูกเงื้อขึ้นด้วยสองมือราวกับนักรบถือกระบองเหล็ก โครงสร้างมานาสีฟ้าครามรอบตัวถูกบีบอัดเข้าหากันด้วยเทคนิคการคำนวณวงจรเวทขั้นสูง—นี่คือความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ เรนไม่ได้เป็นแค่นักบวชธรรมดา แต่เขาคืออดีตนักศึกษาภาควิชาวิศวกรรมซอฟต์แวร์ผู้มองเห็น ‘ช่องโหว่’ ของโค้ดเกม VRMMO ทุกตารางนิ้ว! *เปรี้ยงงงง!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นเมื่อหัวคทาฟาดเข้ากับแสกหน้าของโกเลมเพลิงอย่างแม่นยำ แรงกระแทกจากการซ้อนทับกันระหว่างมานาฮีลและพละกำลังกายภาพสร้างคลื่นกระแทกอัดอากาศจนพื้นหินแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ค่าความเสียหายสีแดงฉานพุ่งขึ้นเหนือหัวบอส... [-12,450 Critical! (สถานะ: มึนงง 3 วินาที)] ไม่เพียงแค่นั้น แสงสีขาวนวลจากการฮีลที่ถูกอัดกระแทกเข้าไปพร้อมกัน กลับกระจายตัวเข้าสู่ร่างของกิลและสมาชิกคนอื่นในปาร์ตี้จน HP เต็มหลอดในพริบตาเดียว บาดแผลที่เคยสาหัสหายวับไปกับตา ราวกับปาฏิหาริย์... หรืออาจจะเป็นหายนะสำหรับคนที่หัวใจเกือบวายตายเสียก่อน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมโถงหินอัคคีชั่วขณะ สมาชิกปาร์ตี้ที่เหลืออ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าไปได้ ส่วนกิลทำได้เพียงยืนแข็งทื่อ ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนเหลือเชื่อ “เห็นไหมคะ? ทั้งฮีล ทั้งทำดาเมจ แถมยังควบคุมฝูงชนได้ด้วย ประหยัดทั้งเวลาและมานา ออกจะคุ้มค่าคุ้มราคาตั้งเยอะ” เรนหันมายิ้มแฉ่ง ดวงตาพริบพราวอย่างภาคภูมิใจ พร้อมกับหมุนคทาในมือหนึ่งรอบอย่างคล่องแคล่ว “...แกมันปีศาจชัดๆ” กิลพึมพำออกมาด้วยเสียงอันสั่นเทา ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างหมดแรง ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะกลับสู่ความโกลาหลอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนระบบอันเป็นเอกลักษณ์และเย็นเยียบก็ดังขึ้นกังวานในโสตประสาทของทุกคน ไม่ใช่แค่เสียงแจ้งเตือนผ่านหน้าต่างโฮโลแกรมธรรมดา แต่เป็นเสียงประกาศก้องที่สะเทือนไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์หลัก! *[ระบบประกาศ: ตรวจพบการใช้ทักษะผิดเพี้ยนจากโครงสร้างพื้นฐานต่อเนื่องเกินขีดจำกัด]* *[ระบบความปลอดภัย: กำลังประเมินตัวตนของผู้เล่น ‘Rain’...]* *[คำเตือนระดับสูงสุด: ตรวจพบการเข้าถึง ‘Kernel’ ของระบบดันเจี้ยนโดยไม่ได้รับอนุญาต ระดับความปลอดภัยถูกยกระดับเป็น ‘สีแดง’]* *[ภารกิจลับพิเศษ (Hidden Quest) ถูกปลดล็อกอัตโนมัติ: ผู้บุกรุกแห่งมิติเวลา—เงื่อนไข: เอาชีวิตรอดจากการตามล่าของ ‘ผู้ดูแลระบบเงา’ ภายในเวลา 10 นาที]* คีย์ (Key) ยอดฝีมือสายแฮกเกอร์ผู้ซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ในมุมมืดของโถงหินมาโดยตลอด ชะתาชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้ามาห้ามทัพ ดวงตาคมกริบภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวที่กำลังรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมหยุดชะงักลงทันทีเมื่อหน้าจอของเขากะพริบเตือนรัวด้วยข้อความสีแดงฉาน “บ้าจริง...” คีย์พึมพำลอดไรฟัน ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี “เจ้าบ้านี่... ไปแหย่รังแตนตัวไหนเข้าเนี่ย? นั่นไม่ใช่ระบบป้องกันธรรมดา แต่มันคือ...!” ยังไม่ทันที่คีย์จะเอ่ยจบประโยค พื้นเบื้องล่างของพวกเขาก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยก เงาสมืดมหึมาที่แผ่ไอสังหารน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าบอสตัวไหนๆ ค่อยๆ ก้าวทะลุมิติออกมาจากรอยแยกของอากาศที่ฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!