คีย์ การ์เดียนผู้โดดเดี่ยว

"ถอยไป!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของคีย์ดังขึ้นพร้อมๆ กับที่ร่างโปร่งแสงของชายหนุ่มดีดตัวถอยหลังอย่างรวดเร็วราวกับเงาพราย ไอความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากดาบสั้นในมือของเขาจนเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าจัดเกาะกุมลามเลียขึ้นมาถึงข้อมือ เบื้องหน้าของพวกเขาคือรอยแยกของมิติสีม่วงเข้มที่บิดเบี้ยวราวกับกระจกแตร้าว แรงกดดันจากสิ่งมีชีวิตที่อยู่ฟากฝั่งนั้นหนักหน่วงเสียจนเรนรู้สึกเหมือนมีภูเขาทองคำทั้งลูกมากดทับลงบนบ่า เรนไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว สองมือยกคถาเหล็กกล้าขึ้น ปลายคถาหมุนวนด้วยอักษรเวทสีทองอร่ามที่เรืองแสงวาบ ทักษะเฉพาะตัวของนักบวชสายบู๊อย่างเธอไม่ใช่การยืนกอดอกร่ายมนตร์อยู่แนวหลัง หากแต่เป็นการพุ่งทะยานเข้าหาความเสี่ยงเพื่อพลิกแพลงสถานการณ์ *เปร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกจากการปรากฏตัวของบอสลับระดับตำนานอย่าง ‘เดธโพรซีเตอร์’ (Death Prosector) สร้างคลื่นกระแทกสีดำสนิทแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง เรนกัดฟันกรอด เท้าขวากระแทกพื้นศิลาเพื่อตรึงฐานมั่น พร้อมกับร่ายทักษะ [เกราะแสงศักดิ์สิทธิ์: โอเวอร์คล็อก] ที่เธอเพิ่งดัดแปลงสูตรคำนวณโค้ดมาสดๆ ร้อนๆ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นห่อหุ้มร่างของเธอและคีย์เอาไว้ในเสี้ยววินาทีที่กรงเล็บมหึมาฟาดกวาดผ่าน "อย่ามาสั่งฉันนะ นายแฮกเกอร์หัวรั้น!" เรนตะโกนแข่งกับเสียงคำรามกึกก้องของบอส ขณะที่เหลือบมองชายหนุ่มข้างกายที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คีย์ไม่เคยเห็นนักบวชคนไหนใช้เวทมนตร์ป้องกันด้วยการเขียนโค้ดทับซ้อนแบบเรียลไทม์เช่นนี้มาก่อน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะฉายแววประหลาดใจระคนทึ่ง แต่วินาทีนี้ไม่ใช่เวลามาทึ่ง ระบบป้องกันดันเจี้ยนกำลังรวนเพราะการแทรกแซงของเจ้าตัวประหลาดตรงหน้า รอยแยกมิติกำลังขยายใหญ่ขึ้น และถ้าพวกเขาไม่ร่วมมือกัน ค่าสถานะทั้งหมดคงดิ่งลงสู่ศูนย์จนหลุดจากการเชื่อมต่ออย่างถาวร "ถ้าไม่อยากตายตกไปตามกัน ก็หุบปากแล้วทำตามที่ฉันสั่ง!" คีย์เอ่ยเสียงเฉียบขาด มือเรียวยาวกดแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศรัวเร็วจนเกิดภาพติดตา "ฉันจะเปิดช่องโหว่ของเกราะมันด้วยโค้ดรีเซ็ตระบบ ส่วนเธอ... ใช้สกิลบัฟโจมตีประชิดตัวอัดมันเข้าไปให้เต็มแรง!" "รู้แล้วน่า!" เรนยิ้มรับ รอยยิ้มที่ปรากฏบนเรียวปากของหญิงสาวไม่ได้มีความหวาดกลัวเจือปนเลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความท้าทายและความสนุกสนานราวกับเด็กสาวที่กำลังเล่นสนุกในสวนสนุก นี่คือเสน่ห์ของโลก VRMMO ที่เธอหลงใหล ช่องว่างระหว่างกฎของระบบกับจินตนาการของผู้เล่นคือพื้นที่ที่เธอโปรดปรานที่สุด คีย์เหลือบมองรอยยิ้มนั้นแวบหนึ่ง หัวใจที่เคยด้านชาจากการสูญเสียสหายร่วมรบในอดีตกลับกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางบรรยากาศที่หนתาวเหน็บ แต่เขาก็สะบัดความคิดฟุ้งซ่านนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวรัวคำสั่งสุดท้ายลงบนหน้าต่างระบบ *ระบบแจ้งเตือน: [คีย์ การ์เดียน] ได้บังคับใช้สิทธิ์แชร์ปาร์ตี้ฉุกเฉินกับผู้เล่น [เรน]* *เงื่อนไข: แชร์ความเสียหาย 50% และปลดล็อกสกิลผสาน [ซิงโครไนซ์ บัฟ]* เรนเหลือบมองหน้าต่างแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย บังคับให้ร่วมปาร์ตี้งั้นเหรอ? เป็นวิธีแสดงความห่วงใยที่เก๊กซึมเสียจริงนะคะ นายคนนี้ ทันใดนั้น คีย์ก็พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูงราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง พริบตาเดียวร่างของเขาก็หายวับไปปรากฏอยู่เบื้องหลังของเดธโพรซีเตอร์ ดาบสั้นในมืออาบไล้ด้วยแสงสีฟ้าเข้มจนกลายเป็นใบมีดพลังงานดิจิทัล เขากระหน่ำแทงเข้าที่จุดอ่อนรอยต่อของเกราะสีดำสนิทอย่างไร้ความปรานี เสียงโลหะกรีดร้องดังสนั่น บอสลับส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด ร่างมหมหึมาสะบัดปัดป้องอย่างบ้าคลั่ง "ตอนนี้แหละ เรน!" สิ้นเสียงตะโกนของคีย์ เรนก็ดีดตัวลอยขึ้นสู่อากาศ อาศัยจังหวะที่บอสกำลังเสียหลักจากการถูกเจาะระบบโครงสร้าง สองมือถือคถาแน่น รวบรวมพลังเวททั้งหมดไว้ที่ปลายไม้เท้าจนเกิดแสงสว่างจ้าเจิดจ้าแข่งกับความมืดมิดรอบกาย [ทักษะผสานระดับสูง: หมัดแสงศักดิ์สิทธิ์ทะลวงสวรรค์!] แสงสีทองสว่างวาบพุ่งทะยานเข้าปะทะกับร่างของเดธโพรซีเตอร์เต็มแรง แรงระเบิดทำให้ดันเจี้ยนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ก้อนหินขนาดมหหึมาร่วงหล่นลงมาจากเพดานถ้ำ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แรงปะทะรุนแรงจนทั้งเรนและคีย์กระเด็นถอยหลังไปคนละทางร่างกระแทกกับผนังถ้ำอย่างแรง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่ฝุ่นควันจะค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นร่างของเดธโพรซีเตอร์ที่แตกสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีม่วงลอยหายไปกับอากาศ ทิ้งไอเทมดรอปชิ้นหนึ่งไว้เบื้องล่าง เรนยันตัวลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างไม่สู้จะเดือดร้อนนัก ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งชันเข่าอยู่ไม่ไกล คีย์กำลังกุมหัวไหล่ตัวเองเบื้องหน้าหน้าต่างสถานะที่กะพริบเตือนสีแดงฉาน "นายไหวไหมคะคุณหัวรั้น?" เรนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเล็กน้อย เดินเข้าไปใกล้พร้อมกับยื่นมือเรียวออกไปตรงหน้าเพื่อช่วยเหลือ คีย์เงยหน้าขึ้นมองมือนั้นนิ่งนาน แววตาไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเม้มเข้าหากันแน่น เขาไม่ได้ยื่นมือมาจับ แต่ลุกขึ้นยืนเองด้วยความทิฐิอันแรงกล้า "ฉันดูแลตัวเองได้... ขอบใจ" เรนหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างนึกเอ็นดู พับเก็บมือกลับอย่างไม่ถือสาหาความ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะหันไปเก็บไอเทมดรอปบนพื้นนั้นเอง จู่ๆ อากาศเบื้องหน้าของพวกเขาก็เกิดรอยร้าวขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่รอยร้าวสีม่วง... แต่มันคือรอยร้าวสีแดงฉานที่แผ่กลิ่นอายอันตรายยิ่งกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า หน้าต่างระบบสีเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าทั้งสองคนพร้อมกันโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า *ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการบุกรุกจากผู้ดูแลระบบนอกเหนือเขตควบคุม* *คำเตือน: ผู้เล่น [เรน] และ [คีย์] ได้ก้าวล่วงเข้าสู่เขตต้องห้ามสูงสุด 'คอร์เมמות์' (Core Memory)* *บุคคลปริศนาปรากฏตัวขึ้นจากรอยแยก พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยือกที่สะท้อนก้องไปทั่วโสตประสาท* "ยินดีต้อนรับสู่จุดสิ้นสุดของโค้ด... หนูทดลองตัวน้อยทั้งสอง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรนและคีย์มา ณ ที่นี้นะคะ