มิตรภาพผ่านหน้าจอโฮโลแกรม

เศษเสี้ยวโค้ดสีแดงฉานยังคงกระพริบวาบอยู่บนเรติน่าของเรน คล้ายรอยแผลเป็นดิจิทัลที่ย้ำเตือนว่าความตายในโลกเสมือนแห่งนี้ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการถูกลบตัวตนให้หายไปอย่างไร้ร่องรอย "3... 2..." ตัวเลขถอยหลังหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันราวกับมีใครกระชากปลั๊กไฟ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนจากสีเลือดเป็นสีฟ้าใสบริสุทธิ์ในพริบตา พร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่ดังลอดออกมาจากช่องไมโครโฟนของชุดเกราะซัพพอร์ตสีเงินยวงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า "เกือบไปแล้วไหมล่ะ ยัยนักบวชสมองนิ่ม ถ้าฉันถอดรหัสช้ากว่านี้อีกสามมิลลิวินาที เธอคงกลายเป็นแค่ขยะอิเล็กทรอนิกส์รีycle ไปเรียบร้อยแล้วค่ะ" น้ำเสียงของคีย์ติดจะหงุดหงิดเล็กน้อย แต่แฝงความเหนื่อยอ่อนไว้อย่างปิดไม่มิด นิ้วเรียวยาวของเขาละออกจากแผงควบคุมโฮโลแกรมลอยตัว ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวพิงกับผนังห้องแล็บใต้ดินของมหานครเซียนทาริสอย่างหมดแรง แสงไฟนีออนสลัวๆ สาดกระทบสันจมูกโด่งและกรอบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ เรนกะพริบตาสองครั้งเพื่อปรับโฟกัสสายตา เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม หญิงสาวกลับยกมือขึ้นจัดฮู้ดสีขาวประจำตำแหน่งนักบวชของตัวเองให้เข้าที่ รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเคย "แต่คุณก็ช่วยไว้ทันนี่คะ... ขอบคุณนะคะ คีย์" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าดวงตากลมโตกลับจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งราวกับกำลังวิเคราะห์บางอย่าง "ว่าแต่... ผู้เล่นนอกรีตหมายเลข 001 ที่ระบบพูดถึงเมื่อครู่ มันคือโปรแกรมควบคุมอัตโนมัติของเซิร์ฟเวอร์ หรือว่า... ฝีมือของมนุษย์จริงๆ กันแน่คะ?" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นไร้ขอบไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิม เขาเบือนหน้าหนีไปมองหน้าต่างกระจกที่สะท้อนภาพเมืองหลวงของเกม VRMMO [Aethelgard Online] ซึ่งกำลังส่องแสงระยิบระยับในยามค่ำคืน "เธอรู้อะไรไหม เรน... โลกใบนี้มันก็แค่ชุดคำสั่งตรรกะ boolean เป็นศูนย์กับหนึ่ง เป็นเท็จหรือเป็นจริง ไม่มีอะไรซับซ้อน" คีย์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่ซ่อนปมความเจ็บปวดบางอย่างไว้ "คนที่พยายามหาความหมายจากโค้ดขยะพวกนี้ ก็แค่พวกโง่เง่าที่หลอกตัวเองว่าโลกเสมือนจริงมันดีกว่าโลกความจริงเน่าเฟะข้างนอกนั่น" เรนเงียบไป เธอไม่ได้โต้แย้งทันทีเหมือนเช่นเคย หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกนิด กลิ่นอายไอเย็นจากระบบปรับอากาศผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของเกมจำลองเสมือนจริงลอยอบอวลอยู่รอบตัว "แล้วคุณล่ะคะคีย์..." เรนเอ่ยถามเสียงเบา ทว่ากังวานชัดในความเงียบ "โลกจริงข้างนอกนั่น... มันใจร้ายกับคุณขนาดไหนกันคะ ถึงทำให้ยอดฝีมือระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์อย่างคุณ เลือกที่จะขังตัวเองไว้หลังหน้าจอโฮโลแกรม และเกลียดชังทุกสิ่งที่เรียกว่ามิตรภาพแบบนี้" คีย์หันขวับกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนไม่พอใจ สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบจะกลายเป็นจุดเยือกแข็ง "เธอรู้อะไรเกี่ยวกับฉัน อย่ามาทำเป็นรู้ดีนะ เรน!" คีย์ก้าวเข้ามาประชิดตัว น้ำเสียงลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ "คนที่เอาแต่ยิ้มระรื่น มองโลกในแง่ดี ชุบมือเปิบเอาสกิลบัฟพิสดารมาป่วนระบบไปวันๆ อย่างเธอ จะไปเข้าใจอะไร! เธอไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าการสูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปต่อหน้าต่อตาเพราะความผิดพลาดของตัวเองมันรู้สึกยังไง!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ไม่มีเสียงเอฟเฟกต์จากการต่อสู้ มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบสะท้อนของคนทั้งคู่ เรนไม่ได้ถอยหนี เธอยังคงยืนสบตาเขานิ่ง แววตาของนักบวชสาวไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้ง มือเรียวบางเอื้อมออกไปแตะเบาๆ ที่แขนเสื้อเกราะของเขาอย่างระมัดระวัง "ฉันอาจจะไม่รู้ความเจ็บปวดในแบบของคุณหรอกค่ะคีย์..." เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่อบอุ่น "แต่ฉันรู้ว่า... ทุกครั้งที่คุณบอกว่ารำคาญฉัน ทุกครั้งที่คุณบ่นว่าฉันสร้างภาระ แต่คุณก็ยังคงเขียนโค้ดแก้ระบบเพื่อช่วยชีวิตฉันไว้ทุกครั้ง... คนที่ใจร้ายกับตัวเองจริงๆ ไม่ใช่โลกหรอกค่ะ แต่เป็นตัวคุณเองต่างหาก" คีย์ชะงักง้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกคำสาปอัมพาต ความโกรธเกรี้ยวที่เคยอัดแน่นอยู่ในอกมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ เขาหลบสายตาคู่นั้นของเธอ เม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนฟอร์มจัด "เธอนี่มัน... น่ารำคาญชะมัด..." คีย์พึมพำเบาๆ พร้อมกับเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงจางๆ ที่ข้างแก้ม เรนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลี่คลายลงอย่างน่าอัศจรรย์ หญิงสาวกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบ ทว่าจู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งห้องแล็บก็ดับวูบลงพร้อมกันโดยไม่มีสัญญาณเตือน *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังลั่นสนั่นหู ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานหมุนวนสาดส่องไปทั่วห้อง กลางความมืดมิดและเสียงสัญญาณเตือนภัย หน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิทตรงหน้าก็ค่อยๆ ปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวมรกตขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ด้วยรูปแบบลายมือที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... *[ประกาศจากระบบส่วนกลาง: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของ "ผู้ใช้ต้นแบบ" ... ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านเกิดนะ... พี่เรน]* คีย์เบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าเรนด้วยความตกใจขีดสุด ขณะที่เรนเองก็ชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป เหลือเพียงแววตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราในตอนนี้นะคะ!