บั๊กปริศนาในหอคอยเวทมนตร์

เส้นสีฟ้าเรืองแสงนับพันสายกำลังกรีดกรอดผ่านม่านตาของรินดา ราวกับฝูงแมงมุมดิจิทัลที่กำลังชักใยทอความโกลาหลกลางอากาศ เสียงฮัมต่ำในความถี่ระดับแปดร้อยเฮิรตซ์ดังสะท้อนอยู่ในกะโหลกของเธอ สร้างความปวดร้าวบริเวณขมับจนต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น... และไม่ใช่ข้อผิดพลาดธรรมดาที่เธอจะปัดมันทิ้งไปได้เหมือนการดีดฝุ่นออกจากคีย์บอร์ดเวทมนตร์ "รินดา! ถ้าเธอยังมัวแต่ยืนเช็คบรรทัดคำสั่งโค้ดบ้าๆ นั่นอยู่ล่ะก็ ฉันเกรงว่าพวกเราจะได้กลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้แก่หอคอยเวทมนตร์แห่งนี้ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดินเสียอีกนะ!" เสียงทุ้มห้วนที่เจือความหงุดหงิดดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของพลังงานมานาที่กำลังแปรปรวน คีรินยืนกอดอกพิงเสาศิลาแกรนิตสีดำสนิท แววตาคมกริบสีอำพันกวาดมองไปรอบห้องโถงควบคุมหลักของหอคอยเวทมนตร์กลางเมืองหลวง ร่างกายสูงใหญ่ในชุดคลุมนักเวทสีชาดของเขามีร่องรอยไหม้เกรียมจากสะเก็ดเวทมนตร์ที่เพิ่งปะทุขึ้นเมื่อครู่ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความเย่อหยิ่งในท่าทางของเขาดูลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย รินดาไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าคู่หูจำเป็นของเธอ นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังเวทมนตร์สีดำสนิทเพื่อป้องกันกระแสไฟฟ้าย้อนกลับยังคงรัวลงบนแป้นอักขระลอยตัวด้วยความเร็วสูง ภาพของหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าที่ฉายโค้ดเวทมนตร์นับหมื่นบรรทัดสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีเทาเข้มของเธอ โค้ดเหล่านั้นกำลังบิดเบี้ยว ตัวอักษรภาษาละตินโบราณผสมผสานกับสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์กำลังกระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน *Error 404: Mana Flow Undefined.* *Critical Warning: Recursive Loop detected in Core Routine.* "นายก็รู้ว่าระบบจ่ายมานาของเมืองนี้ถูกฝังรากลึกมาตั้งแต่ยุคบรรพกาลนะคีริน" รินดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น แต่กลับสั่นเครือเล็กน้อยตรงปลายเสียง "โครงสร้างมันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะเข้าไปแก้ไขได้ตามอำเภอใจ... ถ้าฉันดีดโค้ดผิดพลาดไปแม้แต่ตัวอักษรเดียว แรงระเบิดจากการสะท้อนกลับของมานาจะล้างบางประชากรครึ่งเมืองให้หายไปในพริบตา" "แล้วเธอกำลังรออะไรอยู่ล่ะ? รอให้ระบบมันรีเซ็ตตัวเองโดยปาฏิหาริย์อย่างงั้นเหรอ?" คีรินดีดตัวออกจากเสา ก้าวเข้ามาประชิดเบื้องหลังของเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นอายไอเย็นของเวทมนตร์ธาตุลมผสมผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของสนป่าลอยเข้าแตะจมูก "โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยตรรกะแห้งแล้งของเธอหรอกนะรินดา มันขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณและความบ้าระห่ำต่างหากเล่า" มือหนาคว้าจับที่ข้อศอกของเธอแล้วดึงหลบกระแสมานาสีม่วงเข้มที่พุ่งทะลักออกมาจากแผงควบคุมหลักราวกับงูพิษ ประกายไฟสีขาวสว่างวาบเฉียดผ่านปลายจมูกของทั้งคู่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงลมจากการระเบิดทำให้เส้นผมสีดำสนิทของรินดาปลิวสะบัดไปตามแรงเหวี่ยง รินดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ความใกล้ชิดกะทันหันทำให้เธอรับรู้ได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่ม แต่นี่ไม่ใช่เวลามาหวั่นไหวกับเรื่องไร้สาระ ความผิดพลาดเมื่อสามปีก่อนที่ทำให้หอคอยวิจัยเวทมนตร์เขตสามพังทลายลงจนเธอต้องถูกเนรเทศมายังชายแดนยังคงหลอนอยู่ในความทรงจำ ภาพของเพื่อนร่วมงานที่ต้องบาดเจ็บเพราะความประมาทเลินเล่อของเธอยังคงเป็นตราบาปที่สลักลึกอยู่ในใจ *เธอจะผิดพลาดซ้ำรอยเดิมไม่ได้อีกเป็นอันขาด* "ปล่อยฉันคีริน ฉันต้องจัดการกับฟังก์ชันการจัดสรรมานาส่วนกลาง" รินดาปัดมือของเขาออกเบื้องหน้าอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด ดวงตาคู่คมจ้องมองไปที่บรรทัดโค้ดตัวปัญหาที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในชั้นโครงสร้างสถาปัตยกรรม "เธอเห็นนี่ไหม..." รินดายื่นนิ้วชี้ไปที่จุดสีดำเล็กๆ ที่กำลังเต้นตุบๆ ราวกับก้อนเนื้อที่มีชีวิตอยู่บนหน้าต่างโค้ด "นี่ไม่ใช่บั๊กจากการเขียนโค้ดผิดพลาด แต่มันคือ... สิ่งแปลกปลอม มันถูกฉีดเข้ามาในระบบด้วยคำสั่งภายนอก" คีรินโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ แววตาสนุกสนานเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังเฉียบคม "หมายความว่ายังไง? เมืองนี้มีระบบป้องกันแน่นหนาที่สุดในอาณาจักร ใครจะกล้าเจาะระบบแกนกลางของหอคอยเวทมนตร์ได้?" "คนที่รู้โครงสร้างเดียวกับฉัน... หรือไม่ก็..." รินดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความหนบหนับของเหงื่อเริ่มซึมตามไรผม "หรืออาจจะไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์ตั้งแต่แรก" ก่อนที่คีรินจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงระฆังเตือนภัยระดับสูงสุดของเมืองก็ดังสนั่นหวั่นไหว กังวานก้องไปทั่วทั้งหุบเขาและกำแพงเมือง แสงไฟสีฟ้าทั่วทั้งหอคอยเวทมนตร์ดับวูบลงในเสี้ยววินาที เหลือเพียงความมืดมิดที่มีเพียงแสงเรืองรองจากหน้าต่างโค้ดของรินดาเท่านั้นที่ยังคงสว่างไสว ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ... ก่อนที่หน้าต่างโค้ดตรงหน้าเธอจะถูกเขียนทับด้วยชุดคำสั่งสีเลือดปริศนาที่เธอไม่ได้เป็นคนพิมพ์ขึ้นมา *System Notification:* *Welcome, User #000. Initiating Protocol: Ragnarok.* รินดาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อบรรทัดสุดท้ายของโค้ดปริศนาปรากฏชื่อของเธอเองในฐานะ "ผู้ร่วมสมรู้ร่วมคิด" ในการทำลายล้างเมืองหลวงแห่งนี้ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ