บทส่งท้าย: ตราบจนนิรันดร์

"กระดาษแผ่นนี้บอกว่า บริษัทคู่แข่งกำลังจะเทคโอเวอร์โครงการพรีเมียมรีสอร์ทที่เราเพิ่งเซ็นสัญญาไปเมื่อเช้าค่ะคุณรัน... และที่สำคัญ คนที่อยู่เบื้องหลังการปล่อยข่าววงในครั้งนี้ ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นภาคินค่ะ!" เสียงหอบหายใจรัวเร็วของมีนตราพร้อมแผ่นกระดาษรายงานด่วนในมือ ทำลายบรรยากาศโรแมนติกในคืนวิวาห์จนยับยั้นชั่งใจไม่อยู่ รันสะดุ้งสุดตัวผละออกจากอ้อมแขนอุ่นของสามีทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนโกรธจัด ขณะที่คิมหันต์... สามีเด็กดื้อผู้กำลังเคลิบเคลิ้มกับรสจูบหวานล้ำเมื่อครู่ ขมวดคิ้วมุ่นจนปมแทบผูกกัน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงดุจพายุร้ายที่พร้อมพัดถล่มทุกอย่างให้เป็นจุล "กล้ามากนะ..." คิมหันต์แค่นหัว Âเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "คิดว่าฉวยโอกาสตอนที่เราแต่งงานกัน แล้วจะฮุบโปรดิวส์ชิ้นโบว์แดงไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!" รันหันขวับไปมองหน้าสามีที่ตอนนี้สลัดคราบเจ้าบ่าวสายคลั่งรักทิ้งไปชั่วขณะ กลายร่างเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอำนาจและน่ากลัวขึ้นมาทันตาเห็น เธอยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง รอยยิ้มแบบที่ทำให้คิมหันต์รู้ว่าภรรยาคนสวยของเขากำลัง 'ของขึ้น' และพร้อมจะเอาคืนอย่างสาสมเช่นกัน "ไม่ต้องรอให้ถึงมือคุณหรอกค่ะคิมหันต์..." รันเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ทว่าแฝงความเฉียบคมอันเป็นเอกลักษณ์ "ในเมื่อเขาอยากเล่นเกมสกปรกนัก เราก็มาเปิดหน้าแลกกันให้รู้ดำรู้แดงไปเลยดีกว่าว่า... ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายกระอักเลือด!" และนั่นคือจุดเริ่มต้นของสงครามธุรกิจขนาดย่อมที่ใช้เวลาเพียงสามวันในการกวาดล้างหนอนบ่อนไส้และตีโต้ภาคินจนมุม ชายหนุ่มผู้เคยหยิ่งผยองในโปรไฟล์ต้องพับเสื่อกลับบ้านด้วยความพ่ายแพ้ยับเยิน โดยมีสองสามีภรรยาตระกูลคิรากรยืนมองความล่มจมของคู่แข่งจากชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์หรู เคียงข้างกันด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ผ่านพ้นมรสุมธุรกิจและความวุ่นวายทั้งปวง ชีวิตแต่งงานของ 'ดีลลับฉบับยัยตัวแสบ' ก็เดินทางมาถึงบทที่หอมหวานที่สุด... แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบผืนพรมราคาแพงในห้องนั่งเล่น ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตอนนี้กลายเป็นรังรักของสองสามีภรรยา รันในชุดนอนผ้าไหมสีมุกขשלายลูกไม้บางเบากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาว มือเรียวถือแก้วไวน์แดงแกว่งช้าๆ ขณะสายตาจับจ้องไปที่หน้าจอแท็บเล็ตเพื่อตรวจแบบร่างโปรเจกต์ใหม่ล่าสุด ทว่า... ดูเหมือนจะมีใครบางคนไม่ค่อยสบอารมณ์กับการถูกเมินเฉย "คุณรันครับ..." เสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากยาวฟังดูออดอ้อนแกมเอาแต่ใจดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของซีอีโอหนุ่มที่ทิ้งตัวลงนั่งเบียดชิดจนสะโพกแนบชิดกัน คิมหันต์เกยคางลงบนลาดไหล่บอบบาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนเจ้าตัวต้องย่นคอหนี "ถอยไปเลยนะคิมหันต์ งานฉันยังไม่เสร็จค่ะ" รันเอียงคอหลบใบหน้าหล่อเหลาที่พยายามจะคลอเคลียไม่ห่าง มือข้างหนึ่งพยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่มีหรือที่สามีจอมตื๊อจะยอมแพ้ง่ายๆ "งานสำคัญกว่าสามีเหรอครับ หืม..." คิมหันต์กระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเย้ายวนใจจนรันเผลอใจสั่นไหว มือหนาฉวยโอกาสรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง "แต่งงานกันมาตั้งหลายเดือนแล้วนะ แต่คุณรันก็ยังเอาแต่สนใจงานมากกว่าผมอยู่เรื่อย..." "ก็เพราะใครล่ะคะที่ขยันสร้างเรื่อง จนฉันต้องตามเช็ดตามล้างโปรเจกต์ให้ตั้งหลายรอบ" รันวางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะกระจกอย่างจำยอม ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับสามี ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างรู้ทัน "แล้วนี่อะไร... ทำไมทำหน้าหงอยเป็นเด็กโดนขัดใจแบบนั้นคะ คุณสามีคนเก่ง" คิมหันต์ไม่ตอบ แต่กลับซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นสูดความหอมเข้าปอดลึกๆ อย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากหยักคลอเคลียอยู่แถวลาดไหล่เนียน ทำเอาคนปากเก่งเริ่มตัวอ่อนยวบ "ผมไม่ได้หงอย..." เสียงอู้อี้ดังขึ้นจากลำคอแกร่ง "ผมแค่... หวง" รันหลุดหัวเราะเบาๆ กับความขี้หึงที่นับวันมีแต่จะทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ของคนตัวโต มือเรียวยกขึ้นสางเส้นผมสีดำสนิทของสามีอย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนนี้ทำให้คิมหันต์ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตา ประกายในนวเนตรคมกริบนั้นเต็มไปด้วยความคลั่งรักและความอ่อนโยนที่มีให้เธอคนเดียวมาโดยตลอด "หวงอะไรนักหนਾคะ ฉันก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่ไง" รันเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาระยิบระยับด้วยความเย้าแหย่ "หรือว่ากลัวฉันจะหนีไปจดทะเบียนใหม่กับคนอื่น?" "ไม่มีทาง!" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนน่าขัน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวหรี่มองภรรยาอย่างคาดโทษ "จำใส่สมองไว้เลยนะรันนารี ว่าต่อให้คุณจะวิ่งหนีไปสุดขอบโลก ผมก็ตามกลับมาขังไว้ในกรงทองนี้อยู่ดี... คุณเป็นของผม เป็นเมียทางกฎหมาย และเป็นเจ้าของหัวใจผมคนเดียวเท่านั้น ห้ามมองใครอื่นเด็ดขาด!" คำประกาศิตที่เจือไปด้วยความเอาแต่ใจแบบเด็กๆ เรียกเสียงหัวเราะใสๆ จากรันได้ทันที เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง หลุบตาลงมองริมฝีปากที่มักจะเอաբคำพูดร้ายกาจมาอ้าง แต่การกระทำกลับคลั่งรักเธอจนแทบคลั่ง "รู้แล้วค่ะ... คุณสามีขี้หึง" รันกระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มหวานละมุนปรากฏบนริมฝีปาก "ฉันไม่ไปไหนหاردหอกค่ะ อยู่ให้อดทนฟังคุณบ่นไปตลอดชีวิตแบบนี้แหละ" คิมหันต์ชะงักไปนิดเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ก่อนที่รอยยิ้มพึงพอใจจะระบายบนใบหน้าหล่อเหลา "พูดแล้วนะ..." สิ้นคำพูด ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มสีระเรื่อทันที โดยไม่มีการเปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้งใดๆ อีก สัมผัสที่เริ่มต้นด้วยความอ่อนหวานค่อยๆ ทวีความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่โหยหา รันหลับตาพริ้มปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในห้วงความหอมหวานและอ้อมกอดอันอบอุ่นที่โอบล้อมเธอไว้ตราบชั่วนิรันดร์ ท่ามกลางแสงไฟสลัวและเสียงกระซิบรักที่ดังแผ่วเบาในค่ำคืนอันยาวนาน ดีลลับที่เริ่มต้นด้วยผลประโยชน์และสัญญาปลอมๆ ได้แปรเปลี่ยนเป็นความรักแท้จริงที่มั่นคงและงดงาม... ตราบจนนิรันดร์ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมยิ้ม หัวใจเต้นแรง และฟินจิกหมอนมาด้วยกันจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะคะ!