กลลวงในเรือนหลัง

กลิ่นกำยานดอกเหมันต์ลอยอวลผสมผสานกับกลิ่นชาอู่หลงชั้นเลิศในศาลาแปดเหลี่ยมกลางอุทยานวารีทิพย์ ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำค้างยามเหมันต์ หลี่จิงซวนชะงัก พระเนตรคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวหันขวับกลับมามองมู่หว่านหลิงทันที ขณะที่รอยยิ้มมั่นใจบนดวงหน้าสะคราญโฉมของยอดกุนซือหญิงกลับแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อตระหนักได้ว่า… มีผู้เล่นคนที่สามที่ซ่อนตัวอยู่เงียบๆ กำลังเดินหมากตลบหลังพวกนางอย่างเลือดเย็นที่สุด! "หึ… สนุกจริงนะเพคะ พระชายาในอนาคตของท่านอ๋อง เก่งกาจถึงขั้นคำนวณกระแสลมในราชสำนักได้ แต่กลับมองไม่เห็นเงาหัวสุนัขที่กำลังกัดกันอยู่ใต้เท้าตนเอง" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของ ‘คุณหนูใหญ่ตระกูลสุน’ นามว่าสุนหลันฮวา บุตรสาวเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้หนุนหลังองค์ชายรองหลี่เฟิง นางสวมอาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นทองลายหงส์เหิร ท่าทีเย่อหยิ่งจองหองฉายชัดผ่านรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอบกายมีคุณหนูตระกูลใหญ่ร่วมสิบชีวิตรายล้อม คล้ายฝูงสุนัขป่าที่รอคอยขย้ำเหยื่อผู้พลาดพลั้ง มู่หว่านหลิงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าที่เผลอหลุดอาการตื่นตระหนกให้กลับมาเรียบเฉยราวน้ำนิ่ง นางหรี่ตาลงเล็กน้อย กวาดสายตามองสุนหลันฮวาและกระดาษบันทึกยุทธการลับที่ถูกสับเปลี่ยนในมือของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว *แย่จริง… แผนการส่งข่าวเรื่องเส้นทางลำเลียงเสบียงคลังทหารชายแดนถูกสลับตัวสินะคะ* มู่หว่านหลิงรำพันในใจ สมองหมุนเร็วจี๋ราวกับกงล้อเหล็ก นางประเมินสถานการณ์ในเสี้ยววินาที หากยอมรับว่านั่นคือแผนของนาง นางจะตกเป็นจำเลยของข้อหากบฏทันที แต่หากปฏิเสธดื้อๆ สุนหลันฮวาก็เตรียมพยานบุคคลและหลักฐานปลอมรอขยատไว้หมดแล้ว "คุณหนูสุนกล่าววาจาอันใด มู่หว่านหลิงผู้นี้โง่เขลานัก ฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล ทว่าแฝงความเยือกเย็นไว้ภายใน รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนเรียวปากสีชาด "อีกอย่าง งานชมบุปผาในวันนี้ เป็นงานรื่นรมย์เพื่อชื่นชมความงามของธรรมชาติ ไฉนเลยคุณหนูสุนจึงนำม้วนกระดาษลับทางราชการมาโบกสะบัดราวกับเป็นพัดจีบเช่นนั้นเล่า หรือว่าตระกูลสุนคิดจะใช้สถานที่รื่นรมย์แห่งนี้เป็นที่ประชุมลับของกองทัพเสียแล้ว?" คำพูดประโยคเดียว พลิกเกมจากผู้ถูกกล่าวหาให้กลายเป็นผู้ตั้งคำถามใส่ร้ายป้ายสีกลับทันที! สุนหลันฮวาหน้าถอดสี รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา นางตบโต๊ะเสียงดังลั่น "สามหาว! มู่หว่านหลิง เจ้ากล้าใส่ร้ายข้าหรือ! ม้วนกระดาษนี่ร่วงหล่นมาจากอาภรณ์ของสาวใช้เจ้าต่างหากเล่า! ทุกคนเป็นพยานได้ นางคิดจะนำแผนลับของกองทัพไปส่งให้สายลับต่างแคว้นชัดๆ!" บรรยากาศในศาลาพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าคุณหนูตระกูลต่างๆ ต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวว่าหางเลขจะตกลงมาที่ตนเอง มู่หว่านหลิงไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นางค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้สุนหลันฮวาช้าๆ ท่วงท่าสง่างามดั่งนางพญาหงส์ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกอิงฮวาจากตัวนางลอยแตะจมูก สุนหลันฮวาเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัวด้วยแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากสตรีตรงหน้า "ร่วงหล่นจากอาภรณ์ของสาวใช้ข้าอย่างนั้นหรือคะ?" มู่หว่านหลิงทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วเบาดั่งเสียงกระซิบเล็ดลอดจากริมฝีปาก "คุณหนูสุนช่างมีความสามารถในการมองเห็นสิ่งที่มองไม่เห็นเสียจริง ไป๋เสวี่ยตัวติดกับข้าตลอดเวลา ยามนี้นางอยู่ทางนู้น… ส่วนม้วนกระดาษในมือท่านประทับตราลับของกรมคลัง ทว่ากลับเป็นหมึกสดที่เพิ่งแห้งสนิทได้ไม่ถึงเค่อ [๑ เค่อ = 15 นาที] ด้วยซ้ำ" นางกวาดสายตาคมปลาบมองกระดาษแผ่นนั้นอย่างพิจารณา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่ปรับด้วยแววตาดุจคมมีดที่พร้อมเฉือนเนื้อคน "หมึกชนิดนี้มีเพียงเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้เป็นบิดาของท่านเท่านั้นที่ใช้เบิกจากท้องคลังหลวง... ช่างน่าขันเสียจริงนะเพคะ แผนการกบฏที่ท่านกล่าวหาว่าข้าซ่อนไว้ ไฉนจึงมีลายมือและกลิ่นหมึกประจำตัวท่านพ่อของท่านชัดเจนปานนี้เล่า?" สุนหลันฮวาหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธและตกใจ "เจ้า… เจ้าสารเลว! ปากกล้านักนะ! วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึกแทนท่านอ๋องเอง!" ว่าแล้วสุนหลันฮวาก็เงื้อมือขึ้น หมายจะตบลงบนใบหน้าสะสวยของมู่หว่านหลิงด้วยความบันดาลโทสะ ทว่า… มือข้างนั้นกลับค้างเติ่งกลางอากาศ ไม่สามารถขยับเข้าไปใกล้ได้แม้แต่เซนติเมตรเดียว! รอบกายพลันเงียบสงบลงอย่างฉับพลัน ลมหนาวสายหนึ่งพัดกรรโชกเข้ามาจนอาภรณ์ทุกตัวสั่นไหว "บังอาจ" สุ้มเสียงทุ้มต่ำ เยือกเย็น และทรงอำนาจจนน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นจากเบื้องหลัง หลี่จิงซวนก้าวพระบาทเข้ามาในศาลาตั้งแต่เมื่อใดไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำปักลายมังกรเงินแผ่รังสีสังหารและอำนาจกดดันมหาศาล พระเนตรคมกลาบดั่งน้ำแข็งพันปีจ้องมองสุนหลันฮวาราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง พระหัตถ์หนาข้างหนึ่งยื่นออกไปบีบข้อมือของสุนหลันฮวาไว้แน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ "โอ๊ย! ท่านอ๋อง… หม่อมฉันเจ็บเพคะ! พระองค์ทรงช่วยให้ความเป็นธรรมด้วย นางมู่หว่านหลิงมัน…" สุนหลันฮวาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัว "เปิ่นหวาง [สรรพนามแทนตัวอ๋อง] เห็นด้วยสองตาของตนเอง ว่าผู้ใดกันแน่ที่กำลังเล่นละครปาินิงตบตา และผู้ใดกันแน่ที่สมควรถูกลงทัณฑ์" หลี่จิงซวนตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานี พระเนตรกวาดมองไปรอบศาลาก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของสุนหลันฮวา "เจ้ากล้าดึงเอาแผนการทางทหารมาเล่นเป็นเครื่องมือแย่งชิงอำนาจในเรือนหลัง ช่างรนหาที่ตายนั ก!" สุนหลันฮวาร่างทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหมดแรง นางหวาดกลัวจนสติหลุดลอย ใครจะคาดคิดว่าท่านอ๋องผู้ไม่เคยสนใจเรื่องไร้สาระในเรือนหลัง กลับเสด็จมาปกป้องมู่หว่านหลิงถึงเพียงนี้! มู่หว่านหลิงแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางหันไปประสานมือคารวะหลี่จิงซวนด้วยรอยยิ้มหวานหยด "ทูลท่านอ๋อง ขอบคุณที่ทรงให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันเพคะ" หลี่จิงซวนหันพระพักตร์กลับมาทอดพระเนตรยอดกุนซือหญิง แววตาคมปลาบมีความรู้สึกซับซ้อนฉายชัดอยู่ชั่วขณะ—ทั้งความทึ่งในไหวพริบอันเฉียบคม ความพึงพอใจในเกมการเมืองที่นางพลิกกลับมาได้อย่างงดงาม และ… ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำ "เจ้าฉลาดมาก… มู่หว่านหลิง" หลี่จิงซวนโน้มพระพักตร์ลงมาตรัสกระซิบเบาๆ ใกล้พระbสางของนาง จนกลิ่นหอมอุ่นๆ ของบุรุษปะทะเข้ากับปลายจมูก "แต่เกมนี้… เจ้าเกือบพลาดท่าให้ศัตรูเสียแล้ว คืนนี้… มาพบเปิ่นหวางที่ห้องอักษรส่วนตัว เรายังมีบัญชีที่ต้องสะสางกันเรื่อง ‘ผู้เล่นคนที่สาม’ ที่แอบซ่อนอยู่" มู่หว่านหลิงชะงัก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยคำปฏิเสธหรือซักถามใดๆ ไป๋เสวี่ยก็พุ่งตัวเข้ามาด้วยวิชาตัวเบา ลมหายใจหอบกระชั้น สีหน้าตื่นตระหนกจนซีดขาวราวกับกระดาษ "คุณหนู! ไม่ดีแล้วเพคะ!" ไป๋เสวี่ยคุกเข่าลงรายงานเสียงสั่น "สายข่าวจากตำหนักในแจ้งด่วนเข้ามา… พระราชโองการลับฉบับใหม่จากฮ่องเต้เพิ่งถูกส่งตรงถึงมือองค์ชายรองแล้ว… เนื้อความระบุถึงการ ‘สมรสพระราชทาน’ ระหว่างท่านกับ… รัชทายาทต่างแคว้นที่กำลังจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงในอีกสามวันข้างหน้าเพคะ!" รอยยิ้มบนพระพักตร์ของหลี่จิงซวนแข็งค้างในทันที! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" มาโดยตลอดนะคะ บทต่อไป รับรองว่าสะใจและเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!)