ลมหายใจที่รอดพ้น

“คุณหมอครับ... ถ้าคุณยังขยับตัวแรงแบบนั้น แผลที่สีข้างคงได้เปิดออกจนผมต้องตามพยาบาลมาเย็บใหม่แน่ๆ” เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าด้วยความอ่อนแรงของสารวัตรปกรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ เสียงนั้นไม่ได้ดุดันเหมือนยามบัญชาการคดี แต่มีความนุ่มลึกที่ทำให้หัวใจของนายแพทย์ศตวรรษสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ หมอเต้วางแฟ้มประวัติการรักษาลงบนโต๊ะข้างเตียง มือเรียวยาวที่ผ่านการกรีดเนื้อเยื่อเพื่อแสวงหาความจริงมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กำลังสั่นเทาเพียงเล็กน้อย เขาหันไปมองร่างของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง อีกฝ่ายมีผ้าพันแผลหนาเตอะคาดไว้ที่หน้าอกและสีข้าง แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ยามปกติบัดนี้เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ฉายชัดผ่านม่านตา “ผมเป็นหมอ ผมรู้ดีว่าขีดจำกัดของร่างกายตัวเองอยู่ตรงไหน สารวัตรนั่นแหละที่ควรจะห่วงตัวเองบ้าง กระสุนเฉี่ยวซี่โครงไม่ใช่อาการที่ควรจะมานั่งพะวงคนอื่นแบบนี้ครับ” หมอเต้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าสายตากลับจดจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายราวกับจะค้นหาความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผิวหนัง ปกรณ์เหยียดยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มเยือกแข็งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นปริศนาสำหรับหมอเต้ แต่วันนี้มันกลับดูเปราะบางและมีชีวิตชีวามากกว่าครั้งไหนๆ “หมอรู้ไหมครับ... ตอนที่ผมเห็นหมอนอนจมกองเลือดในซากรถคันนั้น ความคิดเดียวในหัวผมไม่ใช่การไล่ล่าคนร้าย แต่มันคือความกลัว” คำสารภาพนั้นทำให้บรรยากาศในห้องดูอึดอัดแต่ก็อบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าบางอย่าง หมอเต้นิ่งค้างไปครู่หนึ่ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติให้กลับมาอยู่กับความเป็นจริงที่ว่า พวกเขาเป็นเพียงเพื่อนร่วมงานที่ต้องแบกรับภาระหน้าที่ แต่ดูเหมือนกำแพงตรรกะที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตกำลังสั่นคลอนอย่างหนัก “ความกลัวคือปฏิกิริยาทางเคมีของสมองครับสารวัตร เมื่ออะดรีนาลีนพุ่งพล่าน เรามักจะตัดสินใจด้วยอารมณ์...” “เลิกพูดด้วยศัพท์ทางวิชาการสักทีเถอะครับ” ปกรณ์ขัดขึ้น เขายันกายลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล มือหยาบกร้านเอื้อมไปคว้าข้อมือของหมอเต้เอาไว้เบาๆ แต่หนักแน่น “ผมไม่ใช่คนไข้ของคุณในตอนนี้ แต่ผมคือปกรณ์ คนที่ไม่อาจยอมให้คุณเป็นอะไรไปได้อีก... เพราะชีวิตของหมอไม่ได้ขึ้นอยู่กับหลักฐานในห้องผ่าศพ แต่มันกำลังติดค้างอยู่กับลมหายใจของผม” คำพูดของปกรณ์ทำให้หัวใจของหมอเต้เต้นผิดจังหวะ ราวกับเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่เริ่มรวนเร ความเป็นเหตุเป็นผลที่เขาเคยยึดถือพังทลายลงในชั่วพริบตา ความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความเย็นชาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาถูกปลดปล่อยออกมาผ่านสายตาที่วูบไหว “คุณรู้ไหมว่าการที่ผมเห็นคุณเจ็บ... มันทรมานพอๆ กับการต้องเห็นศพคนที่ผมรู้จักบนเตียงผ่าตัด” หมอเต้กระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาจนเกือบจะเป็นเสียงถอนหายใจ “ผมทำตัวเย็นชาเพื่อรักษาความสมดุล แต่กับคุณ... ทุกอย่างมันดูเหนือการควบคุมเสมอ” ปกรณ์กระชับข้อมือของหมอเต้แน่นขึ้น แววตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมหลบ กระแสความรู้สึกที่รุนแรงและเร่าร้อนเกินกว่าจะบรรยายด้วยถ้อยคำของนักนิติเวชกำลังแผ่ซ่านไปทั่วห้อง มันไม่ใช่แค่ความเห็นใจ แต่มันคือความผูกพันที่ถักทอผ่านความเป็นความตาย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ก็ดังขึ้น ขัดจังหวะห้วงเวลาที่เหมือนโลกทั้งใบจะหยุดหมุน ปกรณ์ปล่อยมือหมอเต้อย่างเสียดาย ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกเผยให้เห็นผู้กองมินตราที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวนะครับสารวัตร หมอเต้” มินตรากล่าวพลางกวาดสายตามองทั้งคู่ที่ดูสนิทสนมเกินกว่าปกติ แต่เธอก็เลือกที่จะข้ามประเด็นนั้นไป “ฉันมีข่าวร้าย... หลักฐานที่เราเก็บได้จากที่เกิดเหตุซากรถนั่น ไม่ได้มีแค่ชิ้นส่วนระเบิดแบบที่เรารายงานไป” หมอเต้ขมวดคิ้ว เขากลับมาโหมดนักวิทยาศาสตร์ในทันที “หมายความว่ายังไงครับผู้กอง?” มินตราเดินเข้ามาใกล้เตียง ก่อนจะวางซองเอกสารลงบนตักของสารวัตรปกรณ์ “ฉันเพิ่งได้รับผลวิเคราะห์ลายนิ้วมือแฝงจากเศษโลหะในห้องเครื่อง... มันไม่ใช่รอยนิ้วมือของคนร้ายที่เราสงสัย แต่มันคือลายนิ้วมือของคนในหน่วยกองปราบเราเอง” ปกรณ์นิ่งไป ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวราวกับพายุที่กำลังก่อตัว เขารีบดึงภาพถ่ายหลักฐานในซองออกมาดูเพียงแวบเดียว ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีซีดขาวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “นี่มันเป็นไปไม่ได้...” ปกรณ์สบถเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหมอเต้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและตื่นตระหนก “หมอครับ... ลายนิ้วมือนี้ มันเป็นของคนที่ผมไว้ใจที่สุด” หมอเต้รับภาพถ่ายนั้นมาดู มือของเขาสั่นสะท้านเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนเอกสารแนบ—บุคคลที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับของคดีนี้เมื่อสามปีก่อน กลับกำลังทิ้งรอยนิ้วมือไว้บนระเบิดที่เกือบพรากชีวิตของพวกเขาไปในวันนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะครับ ดร.นิติเวชหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยครับ