สมรภูมิในศาล

ลูกบิดประตูทองเหลืองถูกหมุนช้าๆ จนเกิดเสียงโลหิตเสียดสีกันเบาหวิว ทว่าในความเงียบงัดยามวิกาลของห้องทำงานอัยการคดีพิเศษ เสียงนั้นกลับดังก้องราวกับเสียงประกาศศึก รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองร่างสูงโปรดของคนที่ก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ธามัน... ทนายความหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นปีศาจแห่งศาลอาญา เคลื่อนไหวด้วยความเงียบเชียบและมั่นใจ รอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายมักหยิบมาใช้เสมอเปรียบเสมือนอากรอันตราย มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งไมตรีจิต แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมในเขาวงกต "ดูเหมือนว่า... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนเร็วกว่าที่คิดนะคะ" รินรดากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น เธอยกมือขึ้นกอดอก ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ ที่ต้นแขนเพื่อคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มเร่งเร้าผิดปกติ ธามันหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย เขาปิดประตูลงกลอนอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอทีละก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นแอมเบอร์ผสมความเย็นเยียบของบุหรี่ราคาแพง—ลอยมาแตะจมูก ปลุกเร้าประสาทสัมผัสของเธอให้ตื่นตัวอย่างช่วยไม่ได้ "แขกไม่ได้รับเชิญเหรอครับ... อ้อ, ขออภัยค่ะ ฉันติดนิสัยพูดผิดไปเสียแล้ว" ธามันจงใจเปลี่ยนสรรพนามและสำเนียงการพูดเพื่อล้อเลียนความระแวดระวังของเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย "สำหรับคดี 'ฆาตกรรมอำพรางคฤหาสน์สิรภพ' ที่เรากำลังจะฟาดฟันกันในวันพรุ่งนี้ ผมคิดว่า... การมาเยือนในยามวิกาลของทนายจำเลยกับอัยการโจทก์ น่าจะเรียกว่า 'การประชุมลับเพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน' มากกว่านะคะ, ท่านอัยการ" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ เธอยันมือลงกับพื้นโต๊ะแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดช่องว่างระหว่างกัน แววตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างดุเดือดราวกับกระแสไฟฟ้าที่วิ่งเข้าหากันในความมืด "เข้าใจตรงกันอย่างนั้นหรือคะ? น่าเสียดายนะคะที่อุดมการณ์และความถูกต้องของดิฉัน ไม่เคยมีพื้นที่ไว้สำหรับการเจรจาใต้โต๊ะ หรือแม้แต่การต่อรองใดๆ กับทนายที่ยอมขายวิญญาณให้ปีศาจแลกกับชัยชนะในศาล" คำพูดเชือดเฉือนนั้นไม่ได้ทำให้ธามันสะดุ้งสะเทือน ตรงกันข้าม เขากลับสาวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนแทบไม่มีช่องว่าง ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาหาเธอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียนของเธออย่างจงใจ "คุณคิดว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนความถูกต้องจริงๆ งั้นเหรอครับ, รินรดา..." ธามันกระซิบเสียงพร่า น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่เคลือบยาพิษ "คุณมั่นใจแค่ไหนว่าหลักฐานในมือคุณ... ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยคนที่คุณเรียกว่า 'ความยุติธรรม' หรือจริงๆ แล้ว คุณก็แค่กลัวความจริงที่ว่า... พ่อผู้ล่วงลับของคุณต่างหากที่เป็นคนพังทุกอย่างด้วยมือของเขาเอง" ราวกับถูกเข็มพิษแทงเข้าที่จุดตาย ดวงตาของรินรดาเบิกกว้างขึ้นวบหนึ่ง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง มือเรียวเอื้อมไปคว้าปกเสื้อสูทของเขาแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง แรงปะทะทำให้ธามันเซเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ระยะห่าง ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กันจนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน แววตาของอัยการสาววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "อย่าเอาเรื่องของพ่อฉันมาพูดเล่น... ธามัน!" เธอกัดฟันกรวด ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความเดือดดาล ธามันไม่ได้ขัดขืน เขากลับยกมือข้างหนึ่งขึ้นโอบเอวคอดของเธอไว้ด้วยความรวดเร็ว รั้งร่างของเธอให้แนบชิดกับแผงอกแกร่ง แรงสัมผัสที่มั่น and ร้อนผ่าวทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยปฏิกิริยาอัตโนมัติที่เธอเกลียดชังตัวเอง—ปฏิกิริยาที่ตอบสนองต่อสัมผัสอันตรายของผู้ชายคนนี้ "ผมไม่ได้พูดเล่น..." ธามันกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ สายตาร้อนแรงมองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ "และพรุ่งนี้ในศาล... ผมก็จะขยี้ความมั่นใจของคุณให้แหลกคาบัลลังก์เหมือนกัน แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและพร่าเลือนลงอย่างน่าประหลาด นิ้วมือเรียวยาวอีกข้างของเขาไล้ขึ้นมาแตะที่กรามมน ปลายคางของเธอถูกยกขึ้นบังคับให้แหงนรับสายตาที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ซ่อนเร้น "เรามาซ้อมรบกันก่อนดีไหมครับ... อัยการคนสวย" รินรดายังไม่ทันได้เปล่งเสียงปฏิเสธ ริมฝีปากอุ่นร้อนของธามันก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากของเธออย่างไร้ความปรานี การจู่โจมที่ดุดันแต่เปี่ยมไปด้วยชั้นเชิงทำให้เธอเบิกตากว้าง สมองที่เคยเฉียบคมและเต็มไปด้วยข้อกฎหมายว่างเปล่าลงชั่วขณะ ความโกรธที่คุกรุ่นเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เธอพยายามจะขัดขืน ทุบอกแกร่งของเขาเบาๆ ทว่าธามันกลับใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลัง ร่างกายของเธอถูกดันจนชิดกับชั้นวางหนังสือด้านหลัง โครงสร้างร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาตรึงเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและเร่าร้อนขึ้น เมื่อลิ้นร้อนของเขาแทรกตัวผ่านกลีบปากที่เผยอรับด้วยความลืมตัว ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียวในความมืดมิดของห้องทำงาน สัมผัสจากมือหนาที่เลื่อนต่ำลงมาลูบไล้แผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าสูทเนื้อดี ทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรันกันวุ่นวายอยู่ในหัว นี่คือคู่ต่อสู้ในศาล... นี่คือปีศาจที่กำลังจะทำลายคดีสำคัญที่สุดในชีวิตเธอ แต่ทำไม... ร่างกายของเธอกลับทรยศด้วยการแอ่นอกรับสัมผัสและจูบตอบเขาอย่างโหยหา รสจูบที่ยาวนานและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ธามันถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดอารมณ์ เขาก้มลงกระسิบชิดใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าไม่แพ้กัน "เก่งให้ตลอดรอดฝั่งนะครับ... ในศาลพรุ่งนี้" พูดจบ ธามันก็ผละตัวออกอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทางเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขายิ้มให้เธอบางเบาก่อนจะเปิดประตูห้องแล้วหายลับไปในความมืดของทางเดินอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้รินรดายืนพิงชั้นหนังสือ หอบหายใจหนักหน่วง พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวราวกองศึก แสงไฟสลัวจากหน้าต่างสาดส่องลงบนโต๊ะทำงาน เผยให้เห็นแฟ้มเอกสารคดีที่ถูกเปิดคาไว้ หน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายมีรอยกระดาษโน้ตแปะอยู่ มันไม่ใช่หลักฐานของคดี... แต่มันคือภาพถ่ายเก่าใบหนึ่งที่รินรดาจำได้แม่นยำ—ภาพถ่ายวันเกิดของพ่อเธอเมื่อสิบปีก่อน โดยมีลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกสีดำสนิทไว้ด้านหลังว่า... *“ความจริงที่คุณตามหา... อยู่ในเซฟห้องใต้ดินของฉัน”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในเกมหักเหลี่ยมนี้ด้วยกันนะคะ