ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนกันได้ในอากาศ ทำให้ห้องทำงานส่วนตัวของอัยการสาวในยามวิกาลดูแคบลงไปถนัดตา รินรดากวาดสายตาคมกริบมองเอกสารสำนวนคดีบนโต๊ะทำงานด้วยความนิ่งสงบ แม้ในใจจะประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ปลายเล็บเรียวที่เคลือบด้วยยาทาเล็บสีนู้ดเรียบหรูจิกเข้าหากันเบาๆ ใต้โต๊ะ เพื่อสะกดกลั้นความระแวงที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียงเมื่อครู่ ยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท เธอมั่นใจว่าลงกลอนประตูอย่างแน่นหนาแล้ว แต่ทว่า... ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าในเวลานี้กลับยืนพิงขอบหน้าต่างด้วยท่าทางสบายราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ “คุณเข้ามาได้ยังไงคะ คุณธามัน” เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทของรินรดาเอ่ยขึ้น โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้บุกรุกยามวิกาล เธอยังคงรักษาท่าทีของพนักงานอัยการผู้ยึดมั่นในความถูกต้องได้อย่างแนบเนียน แม้หัวใจจะเต้นรัวเป็นจังหวะที่แตกต่างจากปกติอย่างสิ้นเชิง ธามันหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันที่ถูกปรุงแต่งมาอย่างดี เขาขยับตัวออกจากขอบหน้าต่าง ก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอทีละก้าว รองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นปาร์เกต์เกิดเสียงก้องกังวานในความเงียบงัน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปดูทรงพลังและเป็นอันตรายอย่างยิ่งยวดในสายตาของเธอ กลิ่นกายอายบุหรี่จางๆ ผสมกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยมาแตะจมูก รินรดาต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่เบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่จงใจคุกคามนี้ “ประตูหน้าต่างตระกูลศิริวัฒนากุลดูจะแน่นหนาดีนะคะ อัยการรินรดา แต่ช่องโหว่ของกฎหมาย... มักจะเข้าได้ง่ายกว่าเสมอ” ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงคมมีดไว้ทุกพยางค์ เขาหยุดยืนอยู่ห่างจากโต๊ะทำงานเพียงแค่เอื้อมมือ ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ เสียงวัตถุกระทบพื้นไม้เบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องไปถึงก้น A บึ้งของความรู้สึก รินรดาลดสายตาลงมองแฟ้มนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น แต่มือเรียวกลับยื่นออกไปเปิดมันช้าๆ ราวกับคนกำลังเปิดกล่องแพนดอร่า ภาพเอกสารชุดแรกที่ปรากฏแก่สายตาทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ทันรอดพ้นสายตาคมกริบของทนายหนุ่มฝั่งตรงข้าม “นี่มัน...” เสียงของเธอดร็อปต่ำลง ไร้ซึ่งความมั่นใจเช่นเมื่อครู่ “หลักฐานชิ้นสำคัญที่จะทำให้คดีทุจริตงบประมาณภาครัฐพลิกโฉมหน้าไปตลอดกาล... และแน่นอนว่ามันเพียงพอที่จะทำลายชื่อเสียง หน้าที่การงาน ตลอดจนเกียรติยศทั้งหมดที่คุณและตระกูลของคุณพยายามสร้างมาค่อนชีวิต” ธามันโน้มตัวลงมาใช้มือสองข้างยันขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นลมหายใจอุ่นร้อนและสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา ดวงตาคมกราบกรานมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับต้องการค้นหาความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากความเยือกเย็น “รวมถึงความลับที่ว่า... ทำไมคุณถึงกระตือรือร้นนักที่จะเอาตัวคนผิดมาลงโทษ ทั้งที่เงาหัวของพ่อคุณในอดีตยังตามหลอกหลอนคุณอยู่ทุกค่ำคืน” คำพูดนั้นราวกับมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาตีตื้นที่ลำคอ เธอลุกพรวดขึ้นเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิดขึ้น ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมหลบตาใคร รังสีความดึงดูดอันตรายระหว่างคนทั้งสองแผ่ซ่านออกมาราวกับประจุไฟฟ้าที่พร้อมจะจุดประกายไฟได้ทุกเมื่อ “คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ ธามัน การขู่กรรโชกอัยการแผ่นดินมีโทษหนักหนาแค่ไหน คุณในฐานะทนายความคงรู้ดีกว่าใคร” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “ผมไม่ได้ขู่ค่ะ อัยการรินรดา...” ธามันกระซิบแผ่วเบาริมใบหูของเธอในจังหวะที่ขยับเข้ามาประชิดตัวจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน มือหนาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมนของเธอแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “...ผมกำลังเสนอ ‘ทางออก’ ต่างหาก ทางออกที่คุณเองก็รู้ดีว่าไม่มีทางปฏิเสธได้ลง” รินรดาสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงไล้ผ่านกรอบหน้าลงมาที่ลำคอระหง ความโกรธและความรู้สึกด้านชาถูกความวาบหวามอันตรายเข้าครอบงำอย่างรวดเร็ว เธอเกลียดสัมผัสนี้ เกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ แต่ลึกๆ แล้ว... เธอกลับปฏิเสธความเย้ายวนที่อีกฝ่ายจงใจมอบให้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย มือเรียวของเธอวางทาบลงบนอกเสื้อสูทของเขา ออกแรงผลักเบาๆ เพื่อสร้างระยะห่าง แต่ทว่าธามันกลับคว้าข้อมือของเธอไว้ได้ทันที แรงบีบกระชับที่ข้อมือไม่ถึงกับเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงเธอให้อยู่ในอาณัติ เขาดึงร่างบางเข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกของทั้งคู่แนบสนิทกัน รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเมื่อสรีระแนบชิดกันจนรับรู้ถึงไออุ่นและมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่นภายใต้เนื้อผ้า ธามันก้มลงมองเรียวปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันและร้อนแรงขึ้นในเสี้ยววินาที “อยากรู้ไหมคะ... ว่าข้อแลกเปลี่ยนที่ฉันต้องการจากคุณในคืนนี้ คืออะไร” ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของเธอ รินรดาหัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความตึงเครียดทางหน้าที่การงานถูกหลอมละลายกลายเป็นเกมแห่งความเย้ายวนที่ผู้ชายคนนี้เป็นคนกำหนดกติกาแต่เพียงผู้เดียว เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อย สบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายและแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้า “พูดมาสิคะ... ว่าคุณต้องการอะไรจากฉัน” ธามันไม่ตอบเป็นคำพูด แต่ใช้ริมฝีปากของเขากดทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธออย่างอุกอาจและเรียกร้อง รสจูบเริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนที่สูบฉีดสติสัมปชัญญะของรินรดาให้กระเจิงไปทีละน้อย มือหนาเลื่อนขึ้นโอบประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสที่วาบหวามนี้อย่างไร้ทางหนี รินรดาหลับตาลงปล่อยให้ความหอมหวานอันตรายนี้ครอบงำ ร่างกายอ่อนยวบลงในอ้อมแขนของเขาอย่างยินยอมพร้อมใจ ท่ามกลางเสียงลมหายใจหอบกระชั้นที่ประสานกันในความเงียบสงบยามวิกาล ทว่า... ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงก๊อกแก๊กเบาๆ จากประตูด้านนอกกลับดังขึ้นขัดจังหวะ รินรดาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ผนวกกับสติที่ตื่นตระหนกกลับคืนมา เธอดันร่างของธามันออกสุดแรง ธามันชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมกริบไหววูบด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขากวาดสายตามองไปที่ประตูห้อง ก่อนจะหันมามองรอยยิ้มเยาะที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเผือดของเธอ “ดูเหมือนว่า... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนเร็วกว่าที่คิดนะคะ” เสียงกระซิบพร่าเลือนของธามันดังขึ้นพร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ค่อยๆ ดังชัดเจนขึ้นทีละน้อย... --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ด้านมืดไปกับมิดไนท์คิสค่ะ