กับดักแห่งความแค้น

เสียง ‘คลิก’ ของกลอนประตูที่เลื่อนปิดสนิทจากด้านนอก ดังก้องกังวานในความเงียบงันของห้องใต้ดินอับชื้น ราวกับเสียงตอกฝาโลงศพที่รินรดาเพิ่งก้าวลงไปยืนเคียงข้าง ความมืดสลัวที่แต่งแต้มด้วยแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟเปลือยบนเพดานสั่นไหวเล็กน้อยตามกระแสลมเย็นเฉียบที่ลอดผ่านช่องระบายอากาศ ทว่าสิ่งที่ตรึงร่างของเธอให้แข็งค้างอยู่กับที่ ไม่ใช่ความกลัวต่อความมืดมิด หากแต่เป็นจังหวะการเคาะโต๊ะสามครั้งติดต่อกัน—*ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก*—ที่ดังลอดผ่านบานประตูไม้เนื้อหนานั้นเข้ามา มันเป็นจังหวะที่ฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำสีเทาของเธอ... จังหวะที่บิดาผู้ล่วงลับใช้ส่งสัญญาณเตือนก่อนจะเอ่ยปากเจรจาในข้อแลกเปลี่ยนที่เดิมพันด้วยอิสรภาพและลมหายใจของคนในครอบครัว รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก เรียวปากสีพีชธรรมชาติเม้มเข้าหากันจนซีดเผือด มือเรียวที่กำแฟ้มเอกสารคดีสำคัญไว้แน่นสั่นเทาจนกระดาษด้านในยับยู่ยี่ ในฐานะอัยการสาวผู้ผดุงความยุติธรรม เธอมักเชื่อมั่นเสมอว่าทุกปัญหามีทางออกภายใต้กรอบของกฎหมาย แต่ในวินาทีนี้... เมื่อเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนทาบทับลงบนกระจกฝ้าของประตูห้องใต้ดิน ความมั่น มั่นใจทั้งปวงก็พังทลายลงไม่เป็นท่า "คิดไม่ถึงเลยนะคะ ว่าท่านอัยการผู้ทรงเกียรติ จะต้องมาเดินอยู่ในจุดที่มืดมิดที่สุดของตระกูลตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ธามันก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีชาคูลที่ไม่มียับย่นสะท้อนกับแสงไฟสลัว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาเต็มไปด้วยประกายระยับของความเหนือกว่า รอยยิ้มที่มุมปากของเขามิใช่รอยยิ้มแห่งมิตรภาพ หากแต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามาจนมุมในกรงขังที่สร้างขึ้นด้วยมือของเหยื่อเอง รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าที่ตื่นตระหนกให้กลับมาเรียบเฉย เยือกเย็น และทรงอำนาจตามวิสัยของหญิงสาวผู้ผ่านสมรภูมิในศาลมาอย่างโชคโชน เธอยืดตัวขึ้นตรง เชิดคางขึ้นเล็กน้อยแม้ว่าหัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก "คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม... ธามัน" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสความกดดันที่เฉียบคมไม่แพ้กัน "การกักขังหน่วงเหนี่ยวเจ้าหน้าที่รัฐ มีโทษทางอาญาที่หนักหนาพอสมควรนะคะ ทนายธามัน" ธามันหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มทุ้มแต่น่าขนลุก เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อที่ไร้ทางหนี กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเย้ายวนอันตรายลอยมาแตะจมูกทุกครั้งที่เขยิบเข้ามาใกล้ "กฎหมายเหรอครับ... รินรดา" เขาย้ำชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่จงใจลากยาว ชวนให้ใจสั่นไหว "คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครไม่ใช่หรือ ว่ากฎหมายบนโลกใบนี้ มันมักจะถูกเขียนขึ้นมาเพื่อปกป้องคนที่ถือไพ่เหนือกว่า... และในตอนนี้ บนโต๊ะเดิมพันตรงนี้ คุณไม่มีไพ่สักใบที่จะเอาชนะผมได้" ธามันหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว ความสูงของเขาทำให้รินรดาต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา ดวงตาคู่คมของเขามีแรงดึงดูดมหาศาล แรงดึงดูดที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ความปรารถนาอันมืดมน และความแค้นที่สั่งสมมานานหลายปี "คุณต้องการอะไรกันแน่ หลักฐานชิ้นนั้นในแฟ้ม... ฉันส่งให้ ป.ป.ช. ไปหมดแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรที่คุณจะมาบังคับฉันที่นี่" เธอพยายามอ้างถึงหลักฐานคดีทุจริตของตระกูลเธอเองที่เขาพยายามตามหา ธามันโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่พร่าสั่นและร้อนผ่าว จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "หลักฐานในแฟ้มนั้นมันก็แค่กระดาษชิ้นหนึ่ง... รินรดา สิ่งที่ผมต้องการจริงๆ ไม่ใช่แค่ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ในเอกสาร แต่มันคือตัวคุณ... และการยอมจำนนทั้งร่างกายและจิตใจ เพื่อชดใช้สิ่งที่พ่อของคุณเคยทำไว้กับครอบครัวผม" คำพูดนั้นทำให้รินรดาชาไปทั้งตัว ความโกรธระอุขึ้นในอกผสมผสานกับความหวาดกลัวอย่างประหลาด เธอยกมือขึ้นตั้งท่าจะผลักอกแกร่งของเขาออกห่าง ทว่าธามันกลับไวish กว่า มือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ตรึงแนบกับลำตัวด้วยแรงที่ไม่อาจขัดขืน ส่วนมืออีกข้างโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิด จนร่างแน่งน้อยปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม "ปล่อยนะ... ธามัน! คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!" เธอตวาดเสียงแข็ง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "ผมมีสิทธิ์ทุกอย่าง... นับตั้งแต่ที่คุณก้าวเข้ามาในเกมนี้ด้วยความสมัครใจ" ธามันกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนอย่างจงใจยั่วเย้า "คุณเลือกเองที่จะเปิดโปงความจริง... และตอนนี้ คุณก็ต้องยอมรับผลลัพธ์ที่จะตามมา" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืน ทว่าเรียวปากอุ่นจัดของเขากลับบด คลอเคลีย ดูดซับการประท้วงทั้งมวลด้วยความเร่าร้อนและเอาแต่ใจ ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกค่อยๆ ถูกหลอมละลายด้วยสัมผัสอันชำนาญและเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาที่สะสมมาเนิ่นนาน รสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันทำให้สมองของเธอล่องลอยอย่างไร้ทิศทาง กลิ่นอายความอันตรายจากตัวเขาซึมซับเข้าสู่โสตประสาท จนเรียวขาที่เคยยืนหยัดมั่นคงกลับอ่อนยวบลงอย่างช่วยไม่ได้ ธามันรับรู้ถึงความอ่อนแอที่เริ่มแทรกซึมผ่านร่างบาง เขากระชับวงแขนให้แน่นขึ้น พาเธอถอยร่นไปจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับผนังเย็นเฉียบของห้องใต้ดิน ความเย็นของปูนซีเมนต์ตัดกับความร้อนระอุของผิวกายที่เสียดสีกัน ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนลึกซึ้งให้โหมกระหน่ำยิ่งขึ้น มือหนาลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสรีระอย่างอารมณ์ดี นิ้วเรียวปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวนอกของเธอออกทีละเม็ดอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดสลัวที่เต็มไปด้วยเงาแห่งความเร่าร้อน เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกำลังจะหลุดออกมานอกอก รินรดาหลับตาลงอย่างจำยอม น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินอาบแก้มด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ ทั้งพ่ายแพ้ต่อสถานการณ์... และพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเองที่ดันหวั่นไหวไปกับศัตรูผู้กุมชะตากรรมของเธอไว้ในกำมือ "จำไว้... รินรดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมฝีปาก ขณะที่มือของเขาเริ่มปลุกเร้าสัมผัสวาบหวามไปทั่วผิวกาย จนเธอต้องส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาด้วยความทรมานปนสุขสม "คุณเป็นของผม... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" ในห้วงเวลาที่สติสัมปชัญญะเกือบจะหลุดลอยไปกับรสสัมผัสอันเร่าร้อนและวาบหวามนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝีหนังก้าวหนักๆ ที่ด้านนอกประตูห้องใต้ดินก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ทว่าครั้งนี้ มันไม่ใช่จังหวะเคาะโต๊ะของพ่อเธอ แต่มันเป็นเสียงฝีเท้าของบุคคลที่สาม... บุคคลที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่ในสถานที่แห่งนี้ *แอ๊ด...* เสียงบานประตูเหล็กอีกด้านหนึ่งที่เชื่อมต่อกับอุโมงค์ลับด้านหลังถูกผลักเปิดออก พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารลับสุดยอดในมือ... เอกสารที่เปิดเผยความจริงอันน่าตกใจว่า คดีทุจริตทั้งหมดที่ตระกูลรินรดาแบกรับไว้ แท้จริงแล้วถูกบงการโดยคนที่เธอกำลังตกเป็นเชลยสวาทอยู่ ณ วินาทีนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเกมแห่งเล่ห์เหลี่ยมนี้ด้วยกันนะคะ