ถูกทิ้งในวันที่ไร้ค่า

“รวินท์ เลิกทำตัวเป็นเห็บเกาะฉันกินเสียทีเถอะค่ะ อายคนอื่นเขาบ้าง” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทิ่มแทงหัวใจดังขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ของบริษัทแฟชั่นชั้นนำ ‘รวินท์’ ชะงักมือที่กำลังจัดวางภาพร่างดีไซน์คอลเลกชันใหม่บนโต๊ะ หัวใจของเขาเหมือนถูกกระชากออกจากอกเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับ ‘แพรวา’ หญิงสาวที่เขาเฝ้าทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างแบรนด์ให้เธอมาตลอดสามปี วันนี้เธอไม่ได้มาคนเดียว ข้างกายเธอคือ ‘กิตติ’ ทายาทตระกูลอสังหาริมทรัพย์ผู้ร่ำรวยที่กำลังควงแขนเธออย่างถือสิทธิ์ ท่ามกลางสายตาพนักงานนับสิบชีวิตที่จับจ้องด้วยความสมเพช “แพรวา… ที่คุณพูดหมายความว่ายังไงครับ” รวินท์ถามเสียงแผ่ว พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ แม้ข้างในจะพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี “ยังไม่เข้าใจอีกเหรอคะ?” แพรวาหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความรักหลงเหลืออยู่เลย “งานดีไซน์ห่วยๆ ของคุณน่ะเหรอที่ทำให้ฉันดังได้? ลืมไปหรือยังว่าความสำเร็จของแบรนด์นี้มันมาจากคอนเนคชันของกิตติ ไม่ใช่พรสวรรค์จอมปลอมของคุณ นับจากวันนี้ไป ออกไปจากชีวิตฉันและบริษัทนี้ซะ ที่นี่ไม่มีที่ให้คนตกอับอย่างคุณอีกต่อไป” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง พนักงานต่างซุบซิบและหัวเราะเยาะ รวินท์มองไปรอบๆ คนที่เคยรับงานจากเขา คนที่เคยประจบประแจงขอให้เขาช่วยแก้แบบงานให้ วันนี้กลับก้มหน้าก้มตาไม่ยอมสบตาเขา หรือไม่ก็ส่งสายตาเวทนาที่น่ารังเกียจมาให้ เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่คำด่าทอ แต่อยู่ที่ความจริงที่ว่าเขาโง่เขลามาโดยตลอด เขาทำงานจนดึกดื่นเพื่อแลกกับความสุขของแพรวา แต่สุดท้าย เขาก็เป็นได้แค่ทางผ่านของคนเห็นแก่ตัว “ได้...” รวินท์แค่นยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่ทำให้แพรวาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้าคุณคิดว่าทุกอย่างคือผลงานของคุณ ก็เชิญรับมือกับความพังพินาศที่จะตามมาด้วยตัวเองแล้วกัน” “อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย!” กิตติเดินเข้ามาผลักอกรวินท์จนร่างของเขาถอยหลังไปกระแทกกับโต๊ะ “แกก็แค่ขยะที่ไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกแถวนี้อีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” รวินท์ปัดฝุ่นออกจากเสื้อสูทราคาถูกที่เขาสวมใส่ เขาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่กลับรู้สึกเย็นเยียบไปถึงไขกระดูก ในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังกลับ เสียงแจ้งเตือนลึกลับก็ดังขึ้นในหัว *[ติ๊ง! ตรวจพบสถานะความอัปยศถึงขีดสุด]* *[ระบบ 'ช้อปแหลกฉีกหน้าคนรวย' เปิดใช้งาน...]* *[ท่านได้รับวงเงินเครดิตไม่จำกัด: เริ่มต้นภารกิจแรก 'ตบหน้าด้วยความรวย' มอบรางวัลเป็นส่วนแบ่งหุ้นบริษัทคู่แข่งทันทีเมื่อภารกิจสำเร็จ]* หน้าจอโฮโลแกรมสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้า มีเพียงเขาเท่านั้นที่เห็น รวินท์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ปะปนกับความงุนงง มือถือรุ่นเก่าในกระเป๋ากางเกงสั่นรัวโดยไม่มีการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันใดๆ เมื่อเขาหยิบขึ้นมาดู ยอดเงินในบัญชีที่เคยมีเพียงหลักร้อย กลับกลายเป็นเลขศูนย์ต่อท้ายจนนับไม่ถ้วน! “รวินท์!” เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตูบริษัท ‘ลลิน’ นางแบบสาวผู้เปรียบเสมือนแสงสว่างเดียวในวันที่มืดมนของเขาวิ่งเข้ามาหา เธอกวาดสายตามองบรรยากาศที่ตึงเครียด ก่อนจะรีบคว้ามือรวินท์ไว้ “ไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว ไปกับฉันนะ ฉันมีงานเดินแบบให้คุณออกแบบชุดให้... เราเริ่มกันใหม่ได้” แพรวาส่งเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน “โถ... ไปอยู่กับนางแบบตกกระป๋องที่คอยเป็นเบื้องหลังให้คนไร้ค่าเข้าคู่กันพอดีเลยนะ” รวินท์หันกลับไปมองแพรวาอีกครั้ง แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาที่ฉายชัดทำให้แพรวาเผลอถอยหลังกรูด กิตติขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจและก้าวเข้ามาจะคว้าคอเสื้อรวินท์อีกครั้ง แต่ในวินาทีนั้นเอง รวินท์ไม่ได้ถอยหนี เขาหยิบการ์ดสีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์ประหลาดที่ระบบเพิ่งมอบให้ขึ้นมา ก่อนจะเสียบมันลงในเครื่องอ่านบัตรของเคาน์เตอร์แคชเชียร์หรูที่ตั้งอยู่ใจกลางออฟฟิศ ซึ่งใช้สำหรับรับชำระค่าสมาชิกวีไอพีของบริษัท *ติ๊ด!* เสียงสัญญาณตอบรับดังสนั่นหวั่นไหว จอแสดงผลบนเคาน์เตอร์เปลี่ยนจากสีปกติเป็นสีทองอร่าม เสียงระบบประมวลผลดังขึ้นพร้อมตัวเลขจำนวนมหาศาลที่ถูกโอนเข้าสู่บัญชีบริษัทในเสี้ยววินาที “ยอดชำระ... เก้าสิบเก้าล้านบาท?” พนักงานแคชเชียร์อุทานออกมาด้วยความตกใจจนตัวสั่น “เป็นค่าซื้อหุ้นใหญ่ทั้งหมดของบริษัท... และค่าเปลี่ยนชื่อแบรนด์เป็น... ‘คืนความยุติธรรมให้รวินท์’ งั้นหรือคะ?!” ทุกคนในห้องนิ่งสนิท ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน แพรวาหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด กิตติอ้าปากค้างมองบัตรสีดำในมือรวินท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว รวินท์ขยับเนกไทให้เข้าที่ ก่อนจะหันมามองแพรวาด้วยสายตาเย็นชาที่สุดเท่าที่เขาเคยมี “คุณบอกว่าที่นี่ไม่มีที่ให้ผม... แต่ตอนนี้ ที่นี่เป็นของผมทุกตารางนิ้วแล้วนะครับ แพรวา” เขาส่งยิ้มที่แฝงไปด้วยความอำมหิตให้เธอ “และนับจากวินาทีนี้... เชิญคุณไสหัวออกไปจากแบรนด์ของผมได้แล้ว” ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่จอดรออยู่บนดาดฟ้าอาคารดังกระหึ่มลงมาถึงชั้นล่าง ราวกับจะตอกย้ำว่าชีวิตของรวินท์ได้ก้าวข้ามไปสู่ระดับที่พวกเขาทั้งหมดไม่มีวันเอื้อมถึงอีกต่อไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของความสะใจครั้งนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะถูกใจทุกท่านค่ะ