บททดสอบจากระบบหลัก

ความเงียบงันภายในห้องโถงใต้ดินแห่งมหาวิหารลืมเลือน ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบสุขแม้แต่น้อย แต่มันคือกดดันจนน่าอึดอัด ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น หน้าจอสีแดงฉานนับร้อยลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ สะท้อนแสงวับแวมลงบนแว่นตาไร้กรอบของเรย์ "ระดับการคุกคาม: สูงสุด..." เสียงสังเคราะห์จากระบบดังขึ้นในหัว ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติที่เป็นมิตร แต่มันเป็นเสียงต่ำทุ้มที่เต็มไปด้วยคลื่นกระแทกทางจิตวิทยา เรย์กะพริบตาช้าๆ เขายังคงนั่งอยู่บนแท่นศิลาเก่าคร่ำคร่า สองมือประสานกันไว้ที่ตักท่าทางผ่อนคลายอย่างเหลือเชื่อ แม้ว่ารอบตัวเขาจะเต็มไปด้วยหน้าต่างสีแดงฉานที่พร้อมใจกันแจ้งเตือนว่า *'ตรวจพบความผิดปกติในโค้ดต้นกำเนิด — กำลังดำเนินการลบข้อมูลเป้าหมาย'* ก็ตาม "รู้มากเกินไป... งั้นเหรอครับ?" เรย์พึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน "ผมแค่บังเอิญอ่านคู่มือการใช้งานที่พวกคุณซ่อนไว้ใต้พรมก็เท่านั้นเอง เรียก 'รู้มาก' มันดูใจร้ายไปหน่อยนะครับ" *ฟึบ!* ร่างของเซเลน่าพุ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเรย์อย่างรวดเร็ว ปลายคทาผลึกมานาสั่นระริกด้วยพลังเวทสีครามเข้ม ดวงตาสีอเทมิสของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นอักษรสีแดงนับพันตัวกำลังหมุนวนรอบตัวเรย์ราวกับพายุทอร์นาโดแห่งความมืด "เรย์! เกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงของหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งสั่นเครือเล็กน้อย ความเยือกเย็นที่เธอสวมใส่มาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที "ค่าสถานะของคุณ... มันกำลังลดฮวบลง! ระบบกำลังเขียนทับตัวตนของคุณ!" "ใจเย็นๆ ก่อนครับ เซเลน่า" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนน่าตกใจ "ถ้าคุณตื่นตระหนกไปกับผมด้วย ไอ้อัลกอริทึมบ้านี่มันจะได้ใจเอานะครับ" เซเลน่ากัดริมฝีปากแน่น เธอยื่นมือเรียวหมายจะคว้าแขนเสื้อของเขา แต่ทว่า... ปลายมือของเธอทะลุผ่านร่างของเรย์ไปราวกับอากาศธาตุ! สีหน้าของหญิงสาวซีดเผือกในทันที ความตื่นตระหนกเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างแท้จริง "เห็นไหมครับ... มันเริ่มลบ 'การมีอยู่' ของผมจากเซิร์ฟเวอร์หลักแล้ว" เรย์ก้มมองมือข้างขวาของตัวเองที่ค่อยๆ โปร่งแสงและมีละอองข้อมูลสีแดงกระจายตัวออกมา "ดูเหมือนว่าการที่ผมแก้บั๊กให้เควสต์ 'มรดกแห่งอาเซอร์ร็อธ' ผ่านโดยไม่ต้องเสียสละผู้เล่น จะไปขัดผลประโยชน์ของระบบประมวลผลเข้าสินะครับ" "ฉันไม่ยอมให้มันลบคุณหรอก!" เซเลน่าคำรามเสียงต่ำ ประกายเวทมนตร์ระเบิดออกจากร่างของเธอจนแผ่นศิลาใต้เท้าแตกร้าว เธอร่ายเวทป้องกันระดับสูงซ้อนทับกันถึงเจ็ดชั้น ครอบคลุมร่างของเรย์ไว้ภายในโดมแสงสีฟ้าบริสุทธิ์ "ฉันเป็นถึงมาสเตอร์กิลด์อันดับหนึ่ง บั๊กบ้าบออะไรนี่ ไม่มีสิทธิ์มาลบใครทั้งนั้นต่อหน้าฉัน!" เรย์มองการกระทำของหญิงสาวด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้น ประกายความอบอุ่นบางเบาฉายชัดผ่านดวงตาคู่นั้น เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นจอมเวทสาวผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา ยอมใช้พลังมานาเฮือกสุดท้ายทุ่มเทเพื่อปกป้องคนธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่สกิลต่อสู้โจมตี "คุณนี่นะ... ดื้อรั้นกว่าที่คิดไว้อีกนะครับ" เรย์ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจนใจ เขายกมือขึ้นแตะเบาๆ ที่กำแพงเวทมนตร์ของเซเลน่า แม้ร่างจะโปร่งแสงลงไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่สติปัญญาและรอยยิ้มมุมปากของเขายังคงทรงพลังเช่นเดิม "เวทมนตร์ป้องกันระดับเจ็ดชั้นใช้มานาเยอะมากนะครับ เซเลน่า ถ้าคุณยังฝืนต่อต้านการอัปเดตของระบบหลัก มานาของคุณจะหมดหลอด และจิตวิญญาณของคุณอาจจะได้รับความเสียหายถาวรด้วย" "แล้วจะให้ฉันยืนดูคุณหายไปต่อหน้าต่อตาหรือไง!" เซเลน่าตวาดกลับ เสียงของเธอสั่นเครือปนความโกรธเกรี้ยวที่ไร้ทางออก หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หางตา แต่มันถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความแข็งแกร่งของจอมเวทผู้ไม่ยอมแพ้ใครง่ายๆ เรย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบมองทะลุผ่านโดมเวทมนตร์ออกไปเบื้องหน้า ที่ซึ่งความมืดมิดกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของ 'ผู้พิพากษาแห่งระบบ' — มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อลบไฟล์ขยะและผู้เล่นที่ล่วงรู้ความลับของพระเจ้าในเกม "ผมไม่ได้บอกว่าจะยอมหายไปสักหน่อยครับ" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนเซเลน่าต้องชะงัก "ในเมื่อระบบอยากจะลบผมออกไปนัก... งั้นเรามาลอง 'แก้โค้ด' กันดูสักตั้งดีไหมครับ?" นิ้วมือที่เริ่มโปร่งแสงของเรย์ยกขึ้นกลางอากาศ เขาสัมผัสกับหน้าต่างโปร่งใสสีแดงที่ลอยอยู่ตรงหน้า ความสามารถพิเศษ *'ผู้ส่องสว่างความลับ'* ทำงานถึงขีดสุด ดวงตาของเรย์เปล่งประกายแสงสีทองจางๆ สะท้อนชุดคำสั่งนับล้านบรรทัดที่มนุษย์ธรรมดาไม่มีวันมองเห็น "คุณจะทำอะไร..." เซเลน่าถามเสียงแผ่ว "เจาะระบบหลังบ้านครับ" เรย์ตอบสั้นๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา "ในฐานะคนธรรมดาที่เกลียดความยุ่งยากที่สุด... ผมเกลียดที่สุดคือพวกที่ชอบมาลบงานที่ผมอุตส่าห์เคลียร์เสร็จแล้ว" ทันใดนั้น ท้องฟ้าจำลองภายในมหาวิหารใต้ดินก็พังทลายลง เสียงคำรามกึกก้องดังสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย ร่างเงาส색ดำสนิทขนาดมหึมาพร้อมดาบยักษ์แห่งการพิพากษาเงื้อมขึ้นสูง หมายจะฟันลงมาทำลายทุกสิ่งให้ราบคาบ เซเลน่ากัดฟันกรอด เตรียมระเบิดมานาเฮือกสุดท้ายเพื่อรับการโจมตีนั้น แม้รู้ว่ามันอาจหมายถึงจุดจบของเธอเช่นกัน ทว่า... เรย์กลับเอื้อมมือออกไปนอกโดมเวทมนตร์ ปลายนิ้วแตะลงบนคมดาบแห่งการพิพากษาที่พุ่งผ่าความมืดลงมาอย่างแม่นยำราวกับจับวาง *กริ๊ง!* เสียงราวกับแก้วกระทบกันดังขึ้นเบาๆ แต่กลับหยุดยั้งการโจมตีระดับล้างผลาญนั้นไว้ได้ในเสี้ยววินาที หน้าต่างระบบสีแดงฉานทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามทันที ตัวอักษรขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนกังวานไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์เสมือนจริง [ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบคำสั่งฟังก์ชันลับ 'สิทธิ์ผู้ดูแลระบบชั่วคราว'] [เป้าหมาย 'เรย์' ได้ทำการแก้ไขช่องโหว่ระดับวิกฤตเสร็จสิ้น] [คำสั่งลบตัวตนถูกยกเลิก... กำลังเริ่มต้นกระบวนการอัปเดตโลกใหม่...] เซเลน่าเบิกกว้างด้วยความตะลึงงองัน เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ละอองแสงสีแดงที่เคยกัดกินร่างของเรย์บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้านดวง เรย์หันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและผ่อนคลายอย่างแท้จริงเหมือนเช่นเคย "เห็นไหมครับ... ผมบอกแล้วว่าไม่มีอะไรต้องห่วง" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ทีนี้... เราไปหาอะไรกินกันดีกว่าครับ ผมเริ่มหิวแล้วล่ะ" ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลายลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังบัลลังก์ที่ควรจะว่างเปล่า เสียงก้าวเดินนั้นช้า ทว่าทรงพลังจนกดทับหัวใจของทั้งเรย์และเซเลน่าให้ดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม *ตึง... ตึง... ตึง...* เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากม่านหมอกแห่งความมืด เป็นชายหนุ่มในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ใบหน้าครึ่งหนึ่งสวมหน้ากากเหล็กกล้าโบราณที่สลักลวดลายประหลาด และในมือถือม้วนคัมภีร์สีทองที่เรืองแสงสีเลือดจางๆ "ไม่นึกเลยว่า..." เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และคุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบ "มดปลวกตัวเล็กๆ อย่างเจ้า จะกล้าหาญถึงขนาดเปลี่ยนรหัสผ่านของทวีปนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว... เรนเดล" เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปในทันที ขณะที่เซเลน่ารีบยกคทาขึ้นตั้งรับสุดกำลังเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่เหนือกว่าบอสทุกตัวที่เธอเคยเจอมาในชีวิต ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ จากใจจริง — ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ