ใครกันแน่ที่ไร้ค่า?

"เรย์... นั่นไม่ใช่บั๊กทั่วไปแล้ว... ดันเจี้ยนระดับราชันย์ที่ถูกลบไปเมื่อสามปีก่อน กำลังถูกดึงกลับเข้ามาในเซิร์ฟเวอร์!" เสียงของเซเลน่าสั่นเครือเล็กน้อย ภายใต้ความเยือกเย็นที่เธอพยายามรักษาไว้ แสงสีฟ้าจากหน้าต่างสถานะระบบนับร้อยดวงที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมของเธอ เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือรอยแยกแห่งความมืดมิดที่กำลังบิดเบี้ยว มันไม่ใช่รอยแตกของกราฟิกเกมธรรมดา แต่เป็นความผิดพลาดระดับโครงสร้างที่แม้แต่ทีมพัฒนาเกมก็คงคาดไม่ถึง เรย์ (เรนเดล) หรี่ตามองตัวเลขโค้ดสีแดงที่ไหลทะลักออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในร้านน้ำชาข้างทางเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใบหน้าที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มสบายๆ ในยามปกติเวลานี้กลับเรียบเฉยและจริงจังจนน่าเกรงขาม "ใจเย็นก่อนครับคุณเซเลน่า..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นพอที่จะดึงสติของหัวหน้ากิลด์สาวกลับมา "ต่อให้มันคือดันเจี้ยนที่หายสาบสูญไป แต่มันก็เป็นเพียงชุดคำสั่งที่ถูกเขียนขึ้น... และทุกชุดคำสั่ง ย่อมมีช่องโหว่ให้เราใช้งานเสมอ" ก่อนที่เซเลน่าจะได้ตอบอะไร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังขึ้นที่ Aetheria Square ลานกว้างใจกลางเมืองหลวง "โอ้โห ดูนี่สิครับท่านผู้ชม! นึกว่าใคร ที่แท้ก็พวกกิลด์ขยะที่ชอบเก็บตกเศษขยะจากพื้นนี่เอง!" น้ำเสียงกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มผู้เล่นสวมเกราะทองคำอร่ามตาที่เพิ่งเดินเข้ามาล้อมรอบโต๊ะของพวกเขา พวกเขาคือสมาชิกแถวหน้าของกิลด์ 'Titanium Crown' กิลด์สายเติมเงินอันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ที่มักใช้เงินสดซื้อความได้เปรียบทุกอย่างในเกม ชายหนุ่มผู้สวมชุดเกราะระดับตำนาน นามว่า 'บารอน' เดินเข้ามาด้วยท่าทางยโส ในมือถือหอกเวทมนตร์ส่องแสงระยิบระยับ เขากวาดสายตามองเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ก่อนจะเหลือบไปเห็นไอเทมสวมใส่ชิ้นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะของเรย์—มันคือ 'สร้อยคอแห่งสนิมเขียว' ไอเทมระดับ F ที่ดูเก่าคร่ำคร่าและไม่มีราคาค่างวดอะไรเลยในสายตาคนทั่วไป "ฮ่าๆๆๆ นี่แกเก็บเศษเหล็กข้างทางมาใส่ประดับตัวเหรอวะ เรนเดล? นึกว่าแกจะเป็นเซียนซะอีก ที่แท้ก็แค่ไอ้กระจอกงอกง่อยที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเพชรเติมกาชาสินะ!" บารอนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเสียงดัง เรียกความสนใจจากผู้เล่นรอบข้างให้หันมามองเป็นตาเดียว กลุ่มผู้เล่นด้านหลังของบารอนต่างพากันส่งเสียงหัวเราะครึกโครม บางคนถึงกับถ่มน้ำลายลงบนพื้นเพื่อแสดงความเหยียดหยาม เซเลน่าขมวดคิ้วมุ่น มือเรียวเอื้อมไปกุมด้ามไม้เท้าเวทมนตร์แน่น รังสีฆ่าฟันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงทันที แต่เรย์กลับยกมือขึ้นห้ามเธอไว้เบาๆ เรย์ไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งไขว่ห้างอย่างใจAtsu มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้คนที่มองรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "คุณบารอนครับ..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบร้อย น้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว "คุณเคยได้ยินคำว่า 'ทองแท้ไม่กลัวไฟ' ไหมครับ?" "หึ! อย่ามาทำเป็นคมคายไอ้สวะ!" บารอนตวัดหอกในมือชี้หน้าเรย์ "ไอ้สร้อยคอขึ้นสนิมนั่นของแก มันมีค่าแค่เอาไปขายให้ NPC ร้านขยะยังอายเลยว่ะ! สเตตัสคงบวกพลังป้องกันแค่ +1 สินะ แบบนี้ให้หมาข้างถนนใส่มันยังเท่กว่าเลยม่ะพวก!" เสียงหัวเราะดังระเบิดขึ้นอีกครั้ง บารอนจงใจเปิดหน้าต่างตรวจสอบไอเทมสาธารณะของตนเองขึ้นมากลางอากาศ เพื่ออวดสเตตัสความโกงที่ได้มาจากการทุ่มเงินนับแสนบาท [หอกมังกรเพลิงทมิฬ (ระดับตำนาน)] - พลังโจมตี: +3,500 - คริติคอล: +45% - เจาะเกราะ: +30% "เห็นไหมวะไอ้หนู! นี่คือพลังของเงินสด! ของจริงที่พวกแกไม่มีวันเอื้อมถึง!" บารอนเชิดหน้าขึ้นด้วยความลำพองใจ "ถ้าแกยอมคุกเข่าแล้วกราบรองเท้ากูตรงนี้ ข้าอาจจะเมตตารับพวกแกเข้ากิลด์ในฐานะคนรับใช้ก็ได้นะเว้ย!" เซเลน่าสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น เธอเตรียมจะร่ายเวทมนตร์บทหนักเพื่อสั่งสอนคนพวกนี้ให้รู้สำนึก แต่เรย์กลับเอื้อมมือมาแตะที่หลังมือของเธอเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้ความโกรธเกรี้ยวในใจของหญิงสาวสงบลงอย่างน่าประหลาด เรย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสูงกว่าบารอนเล็กน้อย ดวงตาคู่สีนิลมองตรงไปยังชายหนุ่มผู้ทะนงตัวด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับกำลังมองดูเด็กน้อยที่กำลังอวดของเล่นชิ้นใหม่ "คุณบารอนครับ... คุณมั่นใจในตัวเลขเหล่านั้นมากสินะครับ?" เรย์เอ่ยถามเสียงนุ่ม "ทำไม? กลัวจนตัวสั่นแล้วล่ะสิ!" "เปล่าเลยครับ... ผมแค่รู้สึกสงสาร" เรย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหยิบสร้อยคอสนิมเขียวขึ้นมาสวมไว้ที่คอของตนเอง "คุณรู้ไหมครับว่าทำไมไอเทมชิ้นนี้ ถึงถูกซ่อนไว้ในฐานข้อมูลระดับลึกที่สุดของเกม?" พริบตาที่สร้อยคอสัมผัสกับผิวหนังของเรย์ แสงสีเทาหม่นก็พลันเปล่งประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง—แต่มันไม่ใช่แสงธรรมดา มันคือคลื่นพลังงานความถี่ต่ำที่ทำให้ระบบแจ้งเตือนของเกมทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง! เรย์กดเปิดหน้าต่างสถานะของตนเองและแชร์มันออกสู่สาธารณะโดยไม่ต้องรอให้ใครขอ ทันใดนั้น หน้าต่างโฮโลแกรมขนาดใหญ่ก็พุ่งพรวดขึ้นกลางอากาศ สะท้อนแสงสีทองระยิบระยับที่ทรงพลังยิ่งกว่าหอกมังกรเพลิงทมิฬของบารอนนับร้อยเท่า! [ชื่อตัวละคร: เรนเดล] [ฉายา: ผู้ส่องสว่างความลับ (Unique Hidden Class)] [สร้อยคอแห่งสนิมเขียว (บั๊กคลาสลับ - สถานะ: ปลดผนึกสมบูรณ์)] - พลังโจมตีพื้นฐานทั้งหมด: x10 (ทวีคูณตามเลเวลเป้าหมาย) - ปฏิเสธพลังป้องกัน 100% จากผู้เล่นที่ใช้ไอเทมจากการเติมเงิน - สกิลติดตัว: 'พิพากษาคนรวย' - ยิ่งเป้าหมายมีมูลค่าไอเทมสูงเท่าไหร่ พลังโจมตีของท่านจะยิ่งเพิ่มขึ้นตามสัดส่วนแบบก้าวกระโดด! ความเงียบสงบเข้าปกคลุมลานกว้างในทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของบารอนแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลอกจากเบ้า ตัวเลขสเตตัสบนจอโฮโลแกรมของเรย์พุ่งทะยานจนทะลุเพดานระบบ มันไม่ใช่หลักพันหรือหลักหมื่น แต่มันคือตัวเลขอนันต์ที่ถูกคำนวณผ่านบั๊กที่เรย์เพิ่งแก้ไขมันเมื่อครู่! "เป็นไปได้ยังไง..." บารอนพึมพำเสียงสั่น หน้าซีดเผือกราวกับกระดาษ สมองของเขาขาวโพลนเมื่อเห็นเงื่อนไขสกิลติดตัวของเรย์ -*พิพากษาคนรวย*- ยิ่งเติมเยอะ ยิ่งโดนแรงเป็นเงาตามตัว! เรย์แย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของสุภาพบุรุษผู้ใจเย็น แต่ในสายตาของบารอนและพรรคพวกในตอนนี้ มันคือรอยยิ้มของมัจจุราชชัดๆ "ใครกันแน่ครับ... ที่ไร้ค่า?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเอง แต่กลับกดดันหัวใจของทุกคนจนแทบหยุดเต้น ก่อนที่บารอนจะทันได้ขยับตัวถอยหนี เรย์ก็ดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง เสียงระเบิดก้องกังวานจากอากาศธาตุสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ พร้อมกับหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าของทุกคนในพื้นที่— [คำเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติรุนแรง ผู้เล่น 'บารอน' ถูกลบสถานะไอเทมทั้งหมดเนื่องจากพ่ายแพ้ต่อกฎของ 'ผู้ส่องสว่างความลับ'!] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ