เมื่อคนใจร้ายกลายเป็นโบ้

"ถ้ามึงยังไม่หยุดพล่ามเรื่องศักดิ์ศรีที่กินไม่ได้นั่น ก็เชิญกลับไปกอดกองซากศพในดันเจี้ยนระดับ B ของมึงต่อเถอะครับ 'ไคเซอร์'" เรย์วางถ้วยกาแฟเซรามิกในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *กริ๊ก* จังหวะการเคลื่อนไหวของเขาสงบนิ่ง ทว่าแววตาที่มองไปยังชายหนุ่มชุดเกราะสีเงินที่นั่งตัวสั่นอยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ไคเซอร์—อดีตหัวหน้ากิลด์ชั้นแนวหน้าผู้เคยประกาศกร้าวว่าเรย์เป็นเพียง 'บั๊กกี้' ที่อาศัยดวง—บัดนี้ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งกลับหมองคล้ำและไร้ซึ่งสีเลือด มือที่สวมถุงมือเหล็กของเขากำแน่นจนสั่นระริก "ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกแล้ว เรย์" ไคเซอร์กัดฟันพูด "ลูกน้องฉันทุกคนติดสถานะคำสาปที่แม้แต่เซเลน่าก็แก้ไม่ได้ มีเพียงนาย... นายที่รู้วิธีจัดการกับความผิดปกติของเกมนี้" เซเลน่าที่นั่งกอดอกพิงกำแพงอยู่ด้านหลัง ปรายตามองมาด้วยสายตาเรียบเฉย เธอไม่ได้เอ่ยคำใด แต่มือขวาของเธอกุมด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ไว้แน่น ราวกับพร้อมจะร่ายเวทสกัดกั้นหากไคเซอร์ทำตัวไม่เหมาะสม เรย์พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้โกรธแค้น แต่ความรู้สึกสมเพชนั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด ชายคนนี้เคยเป็นคนที่คอยขัดขวางการสำรวจของเขาในวันแรกๆ เพียงเพราะความอีโก้สูงส่ง บัดนี้เจ้าของความทะนงตนคนนั้นกลับยอมก้มหัวให้คนที่ตนเคยถ่มน้ำลายใส่เพียงเพื่อจะรอดพ้นจากสถานะ 'ตัวละครที่ถูกลบเลือน' "ช่วยฝึกสอนงั้นหรือครับ?" เรย์เอียงคอถาม น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อยทว่ากดดัน "นายลืมไปแล้วหรือว่าเคยพูดอะไรไว้ตอนที่เราเจอกันในหุบเขาเงาจันทร์? 'ไอ้คนธรรมดาที่โชคช่วย' ...คำนั้นยังก้องอยู่ในหัวผมอยู่เลยนะ" ไคเซอร์ก้มหน้าลงจนคางชิดอก ความเงียบเข้าปกคลุมร้านกาแฟเล็กๆ กลางเมืองเริ่มต้น ความกดดันจากบรรยากาศทำให้ NPC รอบข้างต่างพากันหลบหลีกไปคนละทาง "ผมยอม... ผมยอมเป็นหมาให้คุณใช้งานแลกกับการช่วยพวกเขา" ไคเซอร์เอ่ยด้วยเสียงที่แทบจะกลืนหายไปในลำคอ คำว่า 'หมา' หรือ 'โบ้' อย่างที่คนสมัยนี้ชอบเรียกกัน มันถูกพ่นออกมาอย่างสิ้นหวัง เซเลน่าขยับตัวเล็กน้อย เธอเดินเข้ามาใกล้เรย์ แล้วกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู "อย่าใจอ่อนนะครับเรย์ คนแบบนี้เชื่อใจไม่ได้ แต่ถ้าเขามีประโยชน์ต่อข้อมูลของดันเจี้ยนที่เหลืออยู่... ก็ถือว่าคุ้มค่าที่จะลองดู" เรย์เงยหน้ามองเพดานไม้ เขาครุ่นคิดถึงระบบที่กำลังทำงานอยู่หลังฉาก สกิล 'ผู้ส่องสว่างความลับ' ของเขาส่งเสียงเตือนเบาๆ ในสมอง—นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน แต่มันคือการรวบรวมเบี้ยตัวสำคัญเพื่อเตรียมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะอุบัติขึ้น "ก็ได้ครับ" เรย์ตอบตกลง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความท้าทาย "แต่การฝึกของผมไม่เหมือนที่พวกนายเคยเจอในโรงเรียนฝึกทหารหรอกนะ และถ้าคิดจะตุกติกแม้แต่นิดเดียว... ผมจะทำให้ชีวิตในเกมของนายจบลงแบบที่รีเซ็ตเซิร์ฟเวอร์ก็กู้กลับมาไม่ได้" ไคเซอร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยขุ่นมัวเริ่มมีความหวังที่บิดเบี้ยว "ขอบคุณ... ขอบคุณที่ให้โอกาส" "อย่าเพิ่งขอบคุณครับ" เรย์ลุกขึ้นยืน ร่างกายโปร่งบางแต่ทว่าแผ่ซ่านด้วยแรงกดดันมหาศาล "ไปเตรียมตัวที่จุดรวมพลทิศเหนือในอีกสิบนาที ถ้ามาช้าแม้แต่วินาทีเดียว... ถือว่าดีลนี้เป็นโมฆะ" เมื่อร่างของไคเซอร์เดินออกไปอย่างรวดเร็ว เรย์ก็ถอนหายใจยาว เซเลน่ามองตามหลังชายหนุ่มคนนั้นไปก่อนจะหันมามองเรย์ด้วยสายตาซับซ้อน "คุณทำอะไรกันแน่ เรย์? ไคเซอร์เป็นศัตรูที่ร้ายกาจ การดึงเขามาอยู่ฝั่งเราเหมือนเลี้ยงลูกงูพิษ" "ผมไม่ได้เลี้ยงงูพิษครับเซเลน่า" เรย์หันมาส่งยิ้มให้เธอ เป็นยิ้มที่ดูผ่อนคลายแต่แฝงไว้ด้วยนัยบางอย่าง "ผมแค่กำลังจัดระเบียบหมากบนกระดานที่กำลังจะถูกพายุถล่มต่างหาก... และเชื่อเถอะ ว่าสิ่งที่รอเราอยู่ข้างหน้า มันไม่ใช่แค่ดันเจี้ยนธรรมดาๆ" เรย์หยิบแผนที่เก่าแก่ขึ้นมาวางบนโต๊ะ จุดสีแดงนับร้อยเริ่มปรากฏขึ้นบนแผนที่นั้น—มันคือตำแหน่งของบั๊กที่ถูกซ่อนไว้ทั่วโลกใบนี้ และหนึ่งในนั้น... กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในอากาศ เสียงที่ทำให้เรย์ต้องขมวดคิ้วแน่น [ภารกิจระดับ SSS: 'รอยร้าวแห่งพระเจ้า' ถูกกระตุ้น!] [เงื่อนไข: ผู้เล่น 'ไคเซอร์' ได้เข้าสู่จุดเชื่อมต่อต้องห้ามในฐานะเหยื่อสังเวย] [คำเตือน: บอสลับ 'ผู้เฝ้ามองที่ไร้ใบหน้า' กำลังลืมตาตื่นขึ้นภายใต้ฝ่าเท้าของพวกท่านในขณะนี้!] เรย์หน้าซีดลงทันที เขาคว้าดาบข้างกายแล้วหันไปหาเซเลน่า "เราต้องไปเดี๋ยวนี้! แผนที่นี้ไม่ใช่แผนที่นำทาง แต่มันคือแผนที่ระเบิดเวลา!" พื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือน เสียงคำรามต่ำดังขึ้นจากใจกลางเมือง ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะฉีกขาดออกจากกัน ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำ และที่เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสอง... ประตูปริศนาขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า พร้อมกับร่างของไคเซอร์ที่ถูกตรึงไว้กับโซ่ตรวนแห่งความมืดมิด! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ จากใจจริง — ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ