แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS

"ขยับตัวซะเรย์ ถ้าไม่อยากกลายเป็นปุ๋ยฝังอยู่ในดันเจี้ยนแห่งนี้ไปตลอดกาล!" เสียงของเซเลน่าเฉียบขาดและเต็มไปด้วยไอสังหาร ดวงตาสีไพลินของหัวหน้ากิลด์สาวจ้องเขม็งไปที่จุดดำมืดเบื้องหน้า—พื้นที่ว่างเปล่าที่ควรจะเป็นเพียงผนังหินธรรมดา ทว่าบัดนี้กลับบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกสาดด้วยน้ำกรด เรย์ไม่ได้โต้ตอบในทันที เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ดูเหมือนคนไร้พิษภัยกำลังกวาดมองพิกัดรอบข้างอย่างรวดเร็ว สมองของเขาไม่ได้กำลังประมวลผลเรื่องการต่อสู้ แต่เขากำลังมองเห็น 'โค้ด' ที่ผิดเพี้ยนไปจากมาตรฐานของระบบเกม "มันไม่ใช่แค่ดันเจี้ยนระดับเลเวล 50 เซเลน่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความหนักแน่นบางอย่างที่ทำให้หญิงสาวชะงัก "นี่คือบั๊กที่หลุดออกมาจากโฟลเดอร์รากฐานของเซิร์ฟเวอร์ ถ้าเราขยับตัวตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าตอนนี้ เราจะตกหลุมพรางที่ผู้สร้างออกแบบไว้ให้ผู้เล่นตายแบบไร้เงื่อนไข" "นี่คุณจะบอกว่า ข้อมูลที่สมาพันธ์รายงานมาว่าพื้นที่นี้ไม่มีอันตรายร้ายแรง คือเรื่องโกหกงั้นหรือ?" เธอถาม พลางกระชับคทาเวทมนตร์ในมือแน่น "ไม่ใช่เรื่องโกหกครับ แต่มันคือความผิดพลาดทางตรรกะ" เรย์ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว—ก้าวที่ดูเหมือนจะล้ำเส้นความปลอดภัยไปสู่ความตาย "และไอ้สิ่งที่กำลังตื่นขึ้นมาเนี่ย... มันไม่ใช่บอสที่เราจะมานั่งฟาร์มเลเวลเล่นกันได้หรอก" ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณก็ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงที่มาจากลำโพง แต่มันดังก้องอยู่ในสมองของพวกเขาโดยตรง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดานเขาวงกต [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาตในพื้นที่ ‘เขาวงกตแห่งปฐมกาล’] [สถานะ: บรรพบุรุษแห่งผู้สร้าง ‘อาซาเซล’ เริ่มต้นกระบวนการล้างแคช] [คำเตือน: อัตราการรอดชีวิตของคุณคือ 0.00% หากไม่ได้รับการแทรกแซงจากผู้ถือครองสิทธิ์] หน้าต่างสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์ แต่มันไม่ใช่แค่แจ้งเตือนธรรมดา เพราะตัวอักษรของมันบิดเบี้ยวและซ้อนทับกัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นข้อความที่ทำให้เรย์ถึงกับต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS: ‘ซ่อมแซมรอยร้าวแห่งพระเจ้า’] [เป้าหมาย: หยุดยั้งการล้างแคชของอาซาเซลก่อนที่ข้อมูลตัวละครของผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์จะถูกรีเซ็ต] [รางวัล: ปลดล็อกสถานะ ‘ผู้ดูแลระบบชั่วคราว’ และสิทธิ์ในการเข้าถึงคลังข้อมูลปิดตาย] [บทลงโทษหากล้มเหลว: การลบตัวละครถาวรและสูญเสียไฟล์เกมทั้งหมดในเครื่องของคุณ] "ภารกิจระดับ SSS..." เรย์พึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ "นี่ผมสมัครเข้ามาเล่นเกมเพื่อผ่อนคลายนะ ไม่ได้สมัครมาเป็นโปรแกรมเมอร์เถื่อนให้พวกคุณ!" "เรย์! คุณกำลังพึมพำอะไรอยู่! ดูนั่น!" เซเลน่าตะโกนพร้อมกับร่ายโล่เวทมนตร์ขึ้นปกคลุมร่างของพวกเขา แสงสีทองของเวทมนตร์ระดับสูงไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดูดีขึ้นเลย เมื่อดวงตาขนาดมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังกำแพงหิน ดวงตานั้นไม่ใช่กราฟิกที่สวยงามตามมาตรฐานเกม แต่มันคือช่องว่างแห่งความว่างเปล่าที่พร้อมจะดูดกลืนทุกอย่างที่ขวางหน้า แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่จนเซเลน่าทรุดเข่าลงกับพื้น สีหน้าของเธอซีดเผือด เธอกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม เธอเป็นผู้เล่นระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์ แต่ในวินาทีนี้ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงมดปลวกที่กำลังยืนอยู่ต่อหน้าพายุทอร์นาโด เรย์ขยับตัวไปยืนบังหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แม้ในใจจะอยากถอยหนีเพียงใด แต่สกิล 'ผู้ส่องสว่างความลับ' ที่ฝังลึกอยู่ในระบบประสาทของเขากลับสั่งให้เขาพุ่งเข้าหาปัญหา "อย่าพยายามใช้เวทมนตร์สู้กับมันเซเลน่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบขาด "มันไม่ใช่บอส มันคือระบบปฏิบัติการที่กำลังทำงานผิดพลาด ถ้าคุณโจมตีเข้าไป ระบบจะมองว่าคุณเป็นไวรัสและทำการลบคุณทันที" "แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง! นั่งรอความตายหรือไงคะ!" เซเลน่าตวาดกลับ ทั้งโกรธที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ และโกรธที่คนตรงหน้ายังคงทำท่าทางเหมือนทุกอย่างอยู่ในการควบคุม เรย์หันกลับมามองเธอ นัยน์ตาของเขาสะท้อนภาพความหวาดกลัวของหญิงสาว แต่ในนั้นยังมีประกายของความมุ่งมั่นที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น "ผมไม่ได้จะให้คุณรอความตาย" เรย์ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ ปลายนิ้วของเขาสัมผัสเข้ากับหน้าต่างระบบที่มองไม่เห็นโดยผู้อื่น เขาเริ่มรัวนิ้วลงบนอากาศราวกับกำลังพิมพ์รหัสบางอย่างที่ไม่มีใครอ่านออก "ผมจะให้คุณช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของมัน... ในขณะที่ผมกำลังจะ 'แฮ็ก' เข้าไปในฐานข้อมูลหลักของดันเจี้ยนแห่งนี้" "แฮ็ก... คุณพูดอะไรของคุณ? นี่มันโลกเสมือนจริงนะ!" "โลกนี้ก็คือรหัสที่ถูกถักทอขึ้นด้วยตัวเลขไงครับ" เรย์ตอบพลางแสยะยิ้มที่ดูใจเย็นจนน่าหมั่นไส้ "และตอนนี้... ผมกำลังจะเปลี่ยนสถานะจากคนธรรมดา ให้กลายเป็นเจ้าของสิทธิ์ระดับสูงสุด" สิ้นคำพูดของเรย์ แสงสีฟ้าเข้มก็ระเบิดออกมาจากปลายนิ้วของเขา ท่ามกลางเสียงคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหวของ ‘อาซาเซล’ ที่กำลังโผล่พ้นจากรอยแยกของมิติ ดาบเล่มยักษ์ที่ทำจากข้อมูลแสงสว่างพุ่งลงมาจากฟ้า ราวกับจะพิพากษาผู้บุกรุกให้หายไปจากบัญชีรายชื่อ เซเลน่าเบิกตากว้าง เมื่อเห็นเรย์ไม่ได้หลบ แต่กลับก้าวเดินเข้าไปหาดาบเล่มนั้นด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ทว่าในจังหวะที่ดาบแสงกำลังจะฟาดฟันลงมานั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้ มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนสีแดงอีกต่อไป [แจ้งเตือนระบบ: สิทธิ์ผู้ดูแลระบบถูกยืนยัน ‘เรนเดล’ ได้รับการยอมรับจากระบบฐานราก] [คำสั่ง: ระงับการทำลายล้างชั่วคราว] เรย์หยุดยืนอยู่ต่อหน้าดวงตาแห่งความมืดมิด เขาเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่น่าจะทำลายผู้เล่นทุกคนได้ในพริบตา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุด "เลิกเล่นตลกสักที... อาซาเซล" ทันทีที่สิ้นคำพูด ร่างมหึมาที่กำลังจะแผดเผาทุกอย่างกลับหยุดนิ่งสนิท แรงกดดันมหาศาลมลายหายไปในพริบตา ราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เซเลน่ามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าชายหนุ่มที่เธอเคยคิดว่า 'ธรรมดาเกินไป' จะสามารถกดปุ่มหยุดการทำงานของระบบมหาศาลได้ด้วยคำพูดเพียงคำเดียว ทว่า ความเงียบนั้นไม่ได้อยู่ยาวนาน เมื่อมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนปริศนาเดินแทรกความมืดเข้ามาจากทางเข้าดันเจี้ยน "นั่นไง... ข้อมูลรั่วไหลที่พวกเราตามหา" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืด ชายในชุดคลุมสีดำสนิทเดินออกมาพร้อมกับกลุ่มผู้เล่นระดับตำนานที่ถูกลบชื่อออกจากเซิร์ฟเวอร์ไปนานแล้ว "ไม่นึกเลยว่าจะเป็นแค่เจ้าเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนไม่มีอะไรคนนี้ที่ถือสิทธิ์เข้าถึง 'รากฐาน' ของเกมนี้ไว้" เรย์หันไปมองกลุ่มคนตรงหน้า ความมั่นใจที่เขามีเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน เมื่อเขาสัมผัสได้ว่าคนพวกนี้ไม่ใช่แค่ผู้เล่นทั่วไป แต่เป็น 'บางอย่าง' ที่มีตัวตนจริงในโลกความเป็นจริงที่พยายามเข้ายึดครองระบบนี้จากเบื้องหลัง "ดูเหมือนว่าความลับของผม... จะถูกเปิดเผยเร็วไปหน่อยนะเนี่ย" เรย์พึมพำ ก่อนจะหันมามองเซเลน่าที่ยังคงยืนตะลึง "เซเลน่า... ผมว่าภารกิจนี้น่าจะยากกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยครับ" ทว่าก่อนที่เรย์จะได้ขยับตัว เสียงแจ้งเตือนสุดท้ายของบทนี้ก็ดังขึ้นแทรกความตึงเครียด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบผู้ถือสิทธิ์คนสุดท้าย ‘บรรพบุรุษแห่งผู้สร้าง’ ได้เลือกผู้สืบทอดใหม่แล้ว] [สถานะ: การเชื่อมต่อระหว่างเรย์และระบบกำลังถูกตัดขาดอย่างถาวร... ขอให้โชคดี] เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นแถบพลังชีวิตของเขาเริ่มร่วงกราวราวกับก๊อกน้ำที่แตกทลาย ในขณะที่ชายชุดดำตรงหน้าขยับรอยยิ้มอย่างเยือกเย็นและเริ่มชักอาวุธที่เรย์จำได้ดีว่ามันคือดาบที่เป็นบั๊กในระบบ—ดาบที่จะลบไอดีของทุกคนที่ถูกมันสัมผัส ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์ในโลกแห่งรหัสลับนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ