คำสารภาพภายใต้หน้ากากเกม

"ห้า... สี่... สาม..." เสียงประกาศก้องจากระบบที่นับถอยหลังดังกังวานอยู่ในโสตประสาทของเรย์ เขายืนอยู่กลางลานประลองที่ถูกเนรมิตขึ้นด้วยพลังงานสีครามมืดมิด บรรยากาศรอบตัวกดดันจนอากาศดูจะหนักอึ้งดั่งตะกั่ว ทว่าในสถานการณ์ที่ความเป็นตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย ชายหนุ่มกลับไม่ได้มองหาทางออกหรืออาวุธ เขากลับหันไปมองหญิงสาวข้างกายที่ยืนนิ่งราวกับรูปสลัก เซเลน่า... หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่ใครต่อใครต่างหวาดเกรง บัดนี้ใบหน้าเนียนละเอียดของเธอกลับฉายแววอ่อนล้าที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา "เรนเดล... ถ้าเราต้องตายที่นี่จริงๆ ฉันมีบางอย่างที่ยังไม่เคยบอกใครเลย" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่นที่เรย์ไม่เคยได้ยินมาก่อน "สอง... หนึ่ง..." *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณจบลง แต่เขตแดนยังคงปิดตาย ผนังโปร่งแสงสีแดงฉานก่อตัวขึ้นเป็นโดมครอบทับพื้นที่ทั้งหมดไว้ ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงระบบอย่างน่าประหลาดใจ "คุณพูดมาเถอะครับ" เรย์ตอบกลับพลางกวาดสายตาสำรวจรอยร้าวเล็กๆ บนพื้นดินที่เกิดจากบั๊กของระบบ "ผมเป็นผู้ฟังที่ดีเสมอ แม้ในสถานการณ์ที่อาจจะไม่ได้อยู่ฟังคำตอบไปมากกว่านี้ก็ตาม" เซเลน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยสบมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขา "คุณมันคนบ้าจริงๆ เรย์ ในขณะที่คนอื่นกำลังสติแตก แต่คุณกลับสนใจแค่ความผิดปกติของพื้นดิน... รู้ไหม ในโลกแห่งความจริง ฉันไม่ได้เป็นคนเข้มแข็งแบบที่ทุกคนเห็นหรอกนะ" เธอเดินก้าวเข้ามาใกล้จนเขาสามารถรับรู้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของตัวละครที่สมจริงเสียจนน่าขนลุก "ฉันเป็นแค่เด็กสาวที่ถูกบังคับให้ต้องแบกรับทุกอย่างเอาไว้เพราะคำว่า 'ความคาดหวัง' ของครอบครัว... พ่อแม่ของฉันมองว่าการเป็นหัวหน้ากิลด์คือธุรกิจ ไม่ใช่เกม ชีวิตของฉันถูกกำหนดไว้ด้วยตารางเวลาที่แน่นขนัด จนแม้แต่การนอนหลับฝันยังเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย ที่ฉันยอมทุ่มเทเวลาให้เกมนี้ ไม่ใช่เพราะฉันรักในอำนาจหรอกนะ แต่มันเป็นที่เดียวที่ฉันได้เป็น 'เซเลน่า' คนที่ไม่มีนามสกุลพ่วงท้าย ไม่ต้องใส่หน้ากากเข้าหาใคร..." เรย์ยืนนิ่ง เขาไม่ได้เอ่ยแทรก ความรอบคอบของเขาบอกให้รู้ว่านี่ไม่ใช่แค่บทสนทนาธรรมดา แต่เป็นการปลดล็อก 'เงื่อนไขความสัมพันธ์' ที่ลึกซึ้งเกินกว่าระบบทั่วไปจะจัดสรรไว้ให้ "เรย์... ขอบคุณนะ" เธอเว้นจังหวะ สายตาเธอมองออกไปไกลเกินกว่าขอบเขตของลานประลอง "ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า การเป็นแค่คนธรรมดาที่นั่งดื่มชาและคุยเรื่องไร้สาระ มันเป็นความสุขที่แท้จริงแค่ไหน" "เซเลน่าครับ" เรย์เอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความชิลล์เป็นความจริงจังที่อบอุ่น "โลกนี้อาจจะเป็นแค่บั๊ก หรือเป็นแค่เกมที่คุณใช้หลบหนีความจริง แต่จงจำไว้ว่า ตัวตนที่คุณเป็นต่อหน้าผมในตอนนี้... คือตัวตนที่แท้จริงและน่ายกย่องที่สุดครับ ไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายแค่ไหน ผมสัญญาว่าถ้าช่องโหว่ของระบบนี้มีจุดให้แก้ ผมจะพาคุณออกไปให้ได้ แม้จะต้องพังกำแพงนี้ด้วยมือเปล่าก็ตาม" คำพูดนั้นดูเกินจริงและเพ้อฝัน ทว่าเซเลน่ากลับรู้สึกถึงความจริงใจที่แผ่ซ่านออกมาจากชายหนุ่ม เธอไม่ได้เห็น 'เรนเดล' ผู้เก่งกาจ แต่เธอเห็น 'เรย์' ชายหนุ่มที่พร้อมจะยืนเคียงข้างเธอจริงๆ *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงฝีเท้าหนักๆ สั่นสะเทือนพื้นดินขัดจังหวะห้วงอารมณ์นั้น เรย์ขมวดคิ้ว เขาหันไปทางทิศตะวันออก ที่ซึ่งเงาดำทะมึนขนาดมหึมาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกของมิติ มันไม่ใช่บอสธรรมดาที่ถูกกำหนดไว้ในอีเวนต์ แต่เป็นบางสิ่งที่ 'ผิดพลาด' ร้ายแรงกว่านั้น "นั่นมัน..." เซเลน่าหน้าถอดสี "ระบบไม่ได้เตรียมการนี้ไว้! นั่นมันมอนสเตอร์ระดับตำนานที่ถูกลบไปจากดาต้าเบสแล้วนี่!" เรย์หรี่ตาลง สัญชาตญาณของเขาสั่งให้เขาสแกนข้อมูลทันที นิ้วของเขารัวลงบนอากาศเพื่อเปิดหน้าต่างสถานะ แต่ทว่า สิ่งที่ปรากฏบนจอตรงหน้ากลับไม่ใช่ข้อมูลของมอนสเตอร์ แต่มันกลับเป็นข้อความแจ้งเตือนสีเลือดที่สั่นระริก [คำเตือนระบบ: ตรวจพบผู้บุกรุกจาก 'ตัวตนภายนอก' กำลังแทรกแซงเขตแดน] [แจ้งเตือนด่วน: รหัสลับที่ท่านถือครองอยู่ 'ผู้ส่องสว่างความลับ' กำลังถูกดึงเข้าสู่การพิพากษา] ทันใดนั้น เงาดำมหึมาก็หยุดนิ่ง มันไม่ได้พุ่งเข้าโจมตี แต่ก้มลงมองมายังเรย์ ราวกับว่ามันรู้จักเขาเป็นการส่วนตัว ก่อนที่ร่างของมันจะสลายกลายเป็นละอองสีทองแล้วรวมตัวกันใหม่... กลายเป็นร่างของมนุษย์คนหนึ่งที่ยืนถือดาบเล่มเดียวกับที่เรย์ใช้อยู่เป๊ะๆ ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าเดียวกับเรย์ ราวกับคันฉ่องที่สะท้อนเงาความมืดมิดของเขาเอง "ในเมื่อแกอยากแก้ไขบั๊กนัก..." ร่างจำลองนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบเหมือนเรย์ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจสังหาร "...งั้นลองแก้ 'บั๊ก' ที่ชื่อว่าตัวเองดูหน่อยเป็นไง?" ก่อนที่เรย์จะได้ขยับตัว เสียงจากระบบที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันกลับกลายเป็นเสียงของ 'ใครบางคน' ที่เฝ้ามองเขาอยู่หลังหน้าจอจริงๆ "ยินดีด้วยเรนเดล... การทดสอบครั้งสุดท้ายของจริง กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้" ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 18 นี้ด้วยใจจริงนะครับ