คืนก่อนศึกใหญ่

"นายกำลังพยายามทำอะไรอยู่กันแน่ เรย์" เสียงของเซเลน่าดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักชั้นบนสุดของโรงแรม ‘มูนไลท์’ แสงเทียนสีส้มสลัววูบไหวสะท้อนบนใบหน้าคมสันของชายหนุ่มที่กำลังบรรจงขัดดาบเหล็กกล้าธรรมดาๆ เล่มหนึ่งอย่างใจเย็น ราวกับว่าพรุ่งนี้ไม่มีสมรภูมิรบที่เดิมพันด้วยชีวิตรอเขาอยู่ เรย์ไม่เงยหน้าขึ้น เขายังคงออกแรงขัดคราบฝุ่นละอองที่มองไม่เห็นด้วยผ้าเนื้อนุ่มจังหวะเนิบนาบ "ผมก็แค่เตรียมความพร้อมครับคุณหัวหน้ากิลด์ อาวุธที่ดีไม่ได้วัดกันที่ค่าพลังโจมตีเพียงอย่างเดียว แต่มันอยู่ที่ว่าตอนฟาดฟันลงไป เจ้าของมันตั้งใจจะปกป้องอะไรต่างหาก" เซเลน่าวางแก้วไวน์ในมือลงจนเกิดเสียงกระทบกับโต๊ะไม้เบาๆ เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนจากตัวเขา ดวงตาสีไพลินที่เคยดุดันและเย็นชาในยามบัญชาการกิลด์ บัดนี้กลับฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด "พรุ่งนี้เรากำลังจะไปเผชิญหน้ากับ ‘บั๊ก’ ที่ระดับความรุนแรงทำลายล้างสมดุลของเซิร์ฟเวอร์ มันไม่ใช่แค่ภารกิจกวาดล้างธรรมดา แต่นี่คือการเดิมพันด้วยการมีอยู่ของโลกใบนี้ นายรู้ใช่ไหม?" เรย์หยุดมือที่ขัดดาบ เขาวางมันลงอย่างทะนุถนอมก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาว แววตาของเขามิใช่คนธรรมดาที่หวาดกลัว แต่เป็นดวงตาของคนที่มองเห็นทะลุผ่านโค้ดและตรรกะอันบิดเบี้ยวของระบบ "ผมรู้น่า... เซเลน่า การที่ผมเป็นคนธรรมดาไม่ได้แปลว่าผมไร้ค่า ผมแค่เลือกที่จะไม่โชว์ศักยภาพจนล้นเกินไปเพราะผมเกลียดความวุ่นวาย แต่ในเมื่อระบบมันบังคับให้ผมต้องเป็น 'ผู้ส่องสว่าง' ผมก็พร้อมจะเป็นแสงที่สว่างพอจะทำให้บั๊กตัวนั้นเผยร่างจริงออกมา" เขาเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นมาส่งให้เธอแทนไวน์ เซเลน่ารับไปอย่างเก้ๆ กังๆ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่กดดัน กลับเป็นความอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่งในเกมที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่ง "ถ้าเรา... ผมหมายถึง ถ้าเราไม่รอดกลับมา" เรย์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมแค่อยากบอกว่า การได้ร่วมทางกับคุณ มันเป็นสิ่งที่ 'พิเศษ' กว่าภารกิจไหนๆ ที่ผมเคยรับมาในชีวิตเลยนะ" เซเลน่าชะงัก เธอหลบสายตาไปทางหน้าต่างที่มองเห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวง "นายนี่มันประหลาดจริงๆ เรย์ คนที่กำลังจะไปตายเขาไม่พูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้กันหรอกนะ" "ก็เพราะผมรู้ว่าคุณจะพาผมกลับมาได้ไง" เรย์ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวผู้แข็งแกร่งเต้นผิดจังหวะ "คุณคือจอมเวทที่เก่งที่สุดที่ผมเคยรู้จัก และผม... คือคนที่จะคอยดูช่องโหว่ของทุกอย่างให้คุณเอง" ทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกันเนิ่นนาน ท่ามกลางบรรยากาศที่คล้ายกับว่าเวลาได้หยุดหมุน ความตึงเครียดของศึกใหญ่ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าดูเหมือนจะจางหายไปแทนที่ด้วยความรู้สึกผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบแต่หนักแน่น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่ความซึ้งใจ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังขึ้นในหัวของเรย์ เสียงนั้นไม่ได้ก้องกังวานด้วยความไพเราะ แต่กลับเยือกเย็นและเฉียบขาดจนทำให้เขาสะดุ้ง [ระบบประกาศ: ตรวจพบความพยายามแทรกแซงข้อมูลระดับวิกฤต!] [คำเตือน: บั๊ก 'ผู้รักษาสมดุลสีดำ' ได้รับรู้ถึงตำแหน่งของคุณแล้ว และมันได้ตัดสินใจ 'ลบ' พื้นที่เขตเมืองหลวงทิ้งทั้งหมดภายใน 60 วินาที!] เรย์ลุกพรวดขึ้นทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นซึ่งเป็นสถานะพิเศษที่เขาไม่เคยใช้มาก่อน "เซเลน่า! หยิบอาวุธของคุณเดี๋ยวนี้! มันไม่ได้จะรอให้ถึงเช้า แต่มันกำลังมาที่นี่... ตอนนี้!" ยังไม่ทันที่เซเลน่าจะตั้งตัวได้ ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องพักก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาดำมืดที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง มันไม่ใช่ผู้เล่น แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่เป็นความผิดพลาดของโค้ดที่ขยับตัวด้วยแรงอาฆาตมหาศาล! ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากฝุ่นควัน ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวและสลับไปมาระหว่าง NPC ทุกตัวที่เรย์เคยช่วยชีวิตไว้... มันแสยะยิ้มที่ดูน่าขนลุกที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา "เจอตัวแล้ว... ไอ้คนธรรมดาที่ชอบทำตัวเหนือระบบ" ร่างนั้นยกมือขึ้นชี้มาที่เรย์ แล้วอากาศรอบตัวทั้งห้องก็เริ่มปริแตกราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด ความตายไม่ได้มาในรูปแบบของการต่อสู้ แต่มันกำลังมาในรูปแบบของการลบตัวตนของพวกเขาออกจากเซิร์ฟเวอร์ไปตลอดกาล! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเริ่มต้นของศึกตัดสินในตอนหน้านะครับ — ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ