สัมผัสแห่งจักรกล

กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดแอมโมเนียเจือจางผสมกับกลิ่นโลหะอุ่น ๆ ของแผงวงจรความร้อนสูง คือกลิ่นเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินของศูนย์วิจัยเนบิวลาแห่งนี้ รินรดาตวัดประแจเลื่อนในมือขันน็อตไทเทเนียมตัวสุดท้ายเข้ากับโครงสร้างกระดูกเหล็กไหลของแขนกลรุ่นท็อป เสียงกริ๊กเบา ๆ ของเกลียวล็อกดังสะท้อนก้องในความเงียบงัดข้อกับเสียงหัวใจของเธอเองที่เต้นผิดจังหวะ เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงของคีย์ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่สัมผัสได้ถึงน้ำหนักสายตาคมกริบที่กำลังไล่เลาะตามแนวสันหลังของเธอราวกับกำลังประเมินรอยร้าวบนแผ่นกระจกนิรภัย "คุณยืนจ้องแบบนั้น มันไม่ได้ช่วยให้แรงบิดของน็อตเพิ่มขึ้นหรอกนะครับ" รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากงาน ตรงกันข้าม น้ำเสียงเรียաբเฉยของเธอแฝงความระแวดระวังที่พยายามปกปิดไว้ภายใต้มาดวิศวกรผู้เย็นชา "ผมไม่ได้มองน็อตครับ ริน" คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบพอๆ กัน ร่างสูงก้าวเข้ามาในระยะประชิดอย่างเงียบเชียบจนน่าตกใจ กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดแบบผู้ชายที่ผ่านการทำงานหนักลอยเข้าแตะจมูก "ผมกำลังมองความพยายามของคุณ... ความพยายามที่จะซ่อมแซมสิ่งที่คุณไม่มีวันประกอบมันกลับเข้าที่เดิมได้ต่างหาก" มือที่กำลังถือประแจของรินรดาชะงักกุนที ปลายนิ้วเรียวยาวขาวซีดกำด้ามโลหะแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกลืนก้อนความขมขื่นลงคออย่างยากลำบาก เหตุการณ์โศกนาฏกรรมเมื่อห้าปีก่อน—วันที่แอนดรอยด์รุ่นต้นแบบที่เธอออกแบบเกิดความผิดพลาดทางจิตสำนึกเทียมจนทำลายชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปหลายคน—ยังคงตามหลอกหลอน เธอกลายเป็นคนสร้างกำแพงน้ำแข็งกั้นขวางตัวเองจากโลกภายนอก ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ความผิดพลาดนั้นเกิดขึ้นซ้ำรอย และคีย์... อดีตคู่หูและคนรักที่สูญเสียความทรงจำบางส่วนจากภารกิจกวาดล้างครั้งนั้น ก็คือหลักฐานที่มีชีวิตที่คอยย้ำเตือนว่าเธอเคยทำลายอะไรลงไปบ้าง "คุณคิดว่าผมเป็นแค่เครื่องจักรที่ต้องไขลานใหม่เหรอครับ ถึงได้ทำหน้าเหมือนกำลังรื้อค้นหาชิ้นส่วนที่เสียหายในตัวผมตลอดเวลาแบบนี้" คีย์โน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างใบหูของเธอ ไออุ่นจากลมหายใจของเขาปะทะเข้ากับต้นคอระหงจนรินรดารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำวิ่งพล่านผ่านผิวหนัง รินรดาวางประแจลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง *เคร้ง* เธอบิดตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสีนิลคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจที่ถูกจี้จุดเปราะบาง "ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเป็นแค่เครื่องจักร คีย์ คุณก็คงไม่มานั่งยืนจ้องหน้าผมด้วยสายตาคาดคั้นแบบนี้หรอก" รินรดาเชิดหน้าขึ้น สบตาเขาตรง ๆ พยายามรักษาเกราะกำบังทางอารมณ์เอาไว้ "เครื่องจักรไม่มีความลังเล ไม่มีคำถาม และไม่มีความเจ็บปวดในสิ่งที่ถูกลบเลือนไปจากความทรงจำ... แต่สิ่งที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้ มันไม่ใช่ระบบปฏิบัติการที่ถูกโปรแกรมมาหรอกนะ มันคือความดื้อรั้นของมนุษย์ต่างหาก" คีย์หรี่ตาลง รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน แต่นัยน์ตากลับลึกล้ำเกินกว่าที่ใครจะคาดเด, "มนุษย์งั้นเหรอครับ? คุณแน่ใจเหรอว่าสิ่งที่อยู่ในอกผมตอนนี้มันคือหัวใจของมนุษย์จริง ๆ หรือเป็นแค่ก้อนโลหะผสมคาร์บอนที่ถูกหลอกให้เต้นตามจังหวะที่โปรแกรมไว้ เพื่อชดเชยความรู้สึกผิดที่คุณแบกไว้บนบ่ากันแน่" คำพูดนั้นเฉียบคมราวด้ามมีดผ่าตัดที่กรีดลึกลงไปในแผลเป็นเก่า รินรดารู้สึกหายใจไม่ออก เธอยื่นมือออกไปตั้งใจจะผลักอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสลงบนเนื้อผ้าเชิ้ตบริเวณหน้าอกด้านซ้ายของเขา แรงกระพือบางอย่างที่คุ้นเคยและแปลกประหลาดก็พุ่งสวนขึ้นมา *ตึ้ง... ตึ้ง...* ไม่ใช่เสียงจากเครื่องจักรกลสำรองที่ฝังไว้ตามกฎหมายความปลอดภัยของหน่วยสืบราชการลับ แต่มันคือจังหวะการเต้นของเนื้อเยื่อจริงๆ จังหวะที่อุ่น ร้อนรุ่ม และสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับมันกำลังโหยหาบางสิ่งบางอย่างที่สูญหายไป คีย์นิ่งงันไปเช่นกัน มือหนาของเขาเอื้อมขึ้นมาคว้าข้อมือของรินรดาที่ทาบอยู่บนอกของตนไว้ รั้งมันให้กดแนบแน่นยิ่งขึ้นจนเธอรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านผ่านฝ่ามือ สัมผัสนี้ใกล้ชิดเกินกว่าขอบเขตของเพื่อนร่วมงาน เกินกว่าสถานะของเหยื่อกับผู้เชี่ยวชาญ และลึกซึ้งเกินกว่าที่คนทั้งสองจะกล้าปฏิเสธ "ลองบอกผมหน่อยสิครับ รินรดา" เสียงของคีย์แผ่วเบาลง นุ่มนวลขึ้น จนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงเครื่องจักรในห้อง "ถ้าผมเป็นแค่หุ่นยนต์ไร้จิตวิญญาณ... ทำไมเวลาที่คุณอยู่ใกล้ผม มือของคุณถึงได้สั่นขนาดนี้ล่ะครับ?" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา แสงไฟนีออนสีนวลจากเพดานสาดกระทบลงบนโครงหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลาและความเจ็บปวด เธอมองเห็นเงสะท้อนของตัวเองในนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้น เงาของหญิงสาวผู้เย็นชาที่แท้จริงแล้วกำลังแตกสลายเป็นชิ้นๆ ภายในอ้อมแขนที่โอบล้อมด้วยความทรงจำอันเลือนราง ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบตัวทั้งคู่ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างใกล้ชิด ความใกล้ชิดที่อันตราย เพราะมันกำลังพังทลายกำแพงเหตุผลทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดห้าปี คีย์โน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น รินรดาหลับตาลงอย่างจำนนต่อแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ หัวใจของเธอกำลังจะเปิดรับความเสี่ยงครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตวิศวกรของเธออีกครั้ง ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากกำลังจะแตะสัมผัสกันนั้นเอง *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งศูนย์วิจัย แสงไฟนีออนสีขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักทุกตัวบนโต๊ะทำงานสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบที่ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่ [SECURITY BREACH: UNKNOWN ENTITY DETECTED IN SECTOR 0] [BIOMETRIC MATCH: TARGET DECEASED - SUBJECT CODE: K-001] คีย์ชะงักกنาน รินรดาลืมตาขึ้นทันที ความงงงวยและความตกใจฉายชัดในแววตาของเธอ ร่างสูงผละออกจากเธออย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาและดุดันในพริบตา ราวกับสวิตช์บางอย่างในสมองถูกสับเปลี่ยนกลับไปเป็นโหมดนักสืบเลือดเย็น ดวงตาสีเข้มของคีย์ก้มลงมองที่ข้อมือซ้ายของตัวเอง ซึ่งจู่ๆ ก็มีรอยสักบาร์โค้ดลึกลับเรืองแสงสีฟ้าจางๆทะลุเนื้อผ้าขึ้นมา—รอยสักที่เขาไม่เคยรู้ว่ามันมีอยู่มาก่อนในชีวิต "ดูเหมือนว่า..." คีย์หันมามองรินรดาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยปริศนาและอันตราย "คนที่คุณกำลังซ่อมแซม... อาจจะไม่ใช่ผม แต่เป็น 'ต้นแบบ' อีกคนหนึ่งที่ถูกสร้างมาก่อนหน้าต่างหากล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับตัวละครทุกท่านด้วยนะครับ