บาดแผลที่รักษาไม่ได้

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและโอโซนจากการเผาไหม้ของเซอร์โว มอเตอร์ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นเลือดสดๆ บนพื้นห้องควบคุมระบบระบายความร้อนชั้นใต้ดิน บรรยากาศรอบกายกดทับจนแทบหายใจไม่ออก เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังระรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด สะท้อนกับผนังโลหะสีเทาหม่นที่สั่นสะเทือนตามแรงระเบิดจากภายนอก รินรดากัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามเกร็งนูน มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่พยายามกดห้ามเลือดบริเวณหน้าท้องที่ถูกลำแสงพลาสมาเฉียดผ่านจนเกรียม เนื้อเยื่อและชุดซ่อมบำรุงหลอมละลายติดกัน ความเจ็บปวดระดับโครงสร้างประสาทแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ความปวดร้าวทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับภาพตรงหน้า ร่างของคีย์... หรือสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์ผู้มีลมหายใจและอดีตอันลึกซึ้งร่วมกับเธอ บัดนี้กำลังทรุดฮวบลงพิงกับแผงควบคุมหลัก เกราะไทเทเนียมของแอนดรอยด์รุ่นทดลองที่เขาใช้ปกป้องเธอยับเยินจนเผยให้เห็นโครงสร้างภายใน สายไฟระโยงระยางและน้ำมันเครื่องสีดำสนิทไหลรินปะปนกับหยาดโลหิต "คุณ... ทำไมถึงทำแบบนั้น" เสียงของรินรดาแหบพร่า ดวงตาคู่คมที่เคยเยชาและเต็มไปด้วยเหตุผล บัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง หยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้าแต่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง คีย์แย้มยิ้ม มุมปากมีคราบเลือดไหลซึม ดวงตาข้างหนึ่งของเขาที่เป็นเลนส์จักรกลกะพริบติดๆ ดับๆ ประกายแสงสีฟ้าอ่อนสะท้อนความเจ็บปวดและความอาลัยในคราวเดียวกัน "เพราะ... ผมไม่อาจปล่อยให้ความผิดพลาดในอดีต... พรากอนาคตของคุณไปเป็นครั้งที่สองครับ ริน..." เสียงของเขาขาดเป็นห้วงๆ ระบบประมวลผลใกล้ล่มสลายเต็มที "รหัสผ่าน... ปิดระบบนิวเคลียส... อยู่ในความทรงจำสำรองของผม... ดึงมันออกมา... ก่อนที่พวกมันจะมาถึง" วิศวกรสาวนิ่งงัน หัวใจในอกกระหน่ำซัดราวกับจะทะลุกระดูกออกมา ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน ผุดซ้อนทับกับภาพในปัจจุบันอย่างโหดร้าย อดีตที่เธอเคยสร้างแอนดรอยด์ที่ไร้การควบคุมจนเกิดโศกนาฏกรรม และบัดนี้ คนที่เธอเคยผลักไสเพื่อหนีจากความผิดบาป กลับเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอจากสมการความตายที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง "ผมไม่ยอมให้คุณตายที่นี่หรอก คีย์!" รินรดารวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือทั้งหมด พยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของอดีตคู่หูเข้าหาแท่นเชื่อมต่อข้อมูลฉุกเฉิน มือข้างหนึ่งคว้าสายเคเบิลเชื่อมต่อโดยไม่สนใจว่ากระแสไฟฟ้าแรงสูงจะลัดวงจรเข้าสู่ร่างกายของเธอเอง "มันสายเกินไปแล้ว... ริน" คีย์เอื้อมมือที่สั่นเทามาสัมผัสแก้มสากระคายของเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากที่ซีดเซียว "หัวใจจักรกลของผม... อาจไม่มีวันเต้นด้วยความรู้สึกของมนุษย์ได้จริงๆ... แต่อย่างน้อย... มันก็เคยได้ทำหน้าที่ปกป้องคนที่ผมรัก... เป็นครั้งสุดท้าย" ปลายนิ้วของคีย์ตกลงข้างลำตัว ลมหายใจเฮือกสุดท้ายขาดห้วงไปพร้อมกับแสงไฟในดวงตาจักรกลที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทิ้งไว้เพียงเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ยังคงดังระคนกับความเงียบงันในจิตใจของรินรดา ท่ามกลางความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องควบคุม พร้อมกับเสียงปลดล็อกรหัสผ่านนิรภัยที่ดังขึ้น *คลิก...* รินรดารีบหันขวับไปมอง ร่างเงาดำทมิฬในชุดเกราะหน่วยรบพิเศษปรากฏขึ้นที่กรอบประตู พร้อมกับปลายกระบอกปืนพลาสมาที่เล็งตรงมายังเธอ และบุคคลที่ก้าวเท้าพ้นเงาออกมาคือคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน—หัวหน้าโครงการผู้ทรงอิทธิพลที่กุมความลับทั้งหมดของ "นิรันดร์กลไกหัวใจจักรกล" ไว้ในกำมือ "ตามหาตัวยากเหลือเกินนะครับ คุณรินรดา... ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ส่งมอบชิปความทรงจำของคีย์มาให้เราดีๆ เถอะครับ ก่อนที่บาดแผลของคุณจะทำให้คุณหมดสิทธิ์เลือกทางเดิน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์ครับ