การหลบหนีท่ามกลางแสงนีออน

เสียงคำรามของเครื่องยนต์แอนтиกราビティระดับไฮ엔ด์ดังกระหึ่มก้องไปทั่วตรอกแคบๆ ของเขตสลัมลอยฟ้า นีออนสีชาดและสีฟ้าครามสาดสะท้อนลงบนพื้นเปียกชื้นหลังฝนกรดโปรยปราย กลิ่นโอโซนผสมผสานกับควันพิษจากท่อไอเสียลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก ในบรรยากาศที่บีบคั้นและเต็มไปด้วยอันตรายนี้ รินรดากำลังกุมพวงมาลัยของยานโฮเวอร์พาหนะรุ่นเก่าดัดแปลงอย่างแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว แววตาของเธอภายใต้กรอบแว่นออปติคัลไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบอันเยือกเย็นที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากความผิดพลาดในอดีต ด้านข้างของเธอคือคีย์ อดีตคู่หูและชายหนุ่มผู้กุมความทรงจำที่หาย 13 เปอร์เซ็นต์ไว้ในสมองกลฝังตัว เขากำลังใช้มือข้างหนึ่งปลดสลักปืนพลาสม่าประจำกายด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ สายตาคมกริบกวาดมองกระจกมองหลังที่สะท้อนแสงไฟกระพริบสีแดงน้ำเงินของโดรนลาดตระเวนบริษัท ‘ไคเนติก ซินดิเคท’ ที่กำลังไล่ล่ากระชั้นชิดเข้ามาทุกที "พวกมันไม่ได้ต้องการแค่ตัวเรา ริน" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์คำราม "อัลกอริทึมการคาดการณ์เส้นทางของพวกมันถูกปรับแต่งมาเพื่อต้อนเราเข้ามุมอับ... คุณคำนวณอัตราความสำเร็จของการเลี้ยวเข้าเขตเซกเตอร์เจ็ดไว้ที่เท่าไหร่" รินรดาไม่หันไปมองเขา สมาธิทั้งหมดของเธอถูกตรึงอยู่กับจอโฮโลแกรมตรงหน้า นิ้วเรียวยาวกดคำสั่งโอเวอร์คล็อกระบบจ่ายพลังงานแกนกลางจนเกิดเสียงหึ่งต่ำๆ ในห้องโดยสาร "สิบสองจุดสี่เปอร์เซ็นต์ ถ้าเรายังขับด้วยความเร็วนี้ แต่ถ้าฉันยอมตัดระบบเบรกแล้วพุ่งทะลุแนวกันชนโครงข่ายพลังงาน... ตัวเลขจะขยับขึ้นเป็นสามสิบแปดเปอร์เซ็นต์ ซึ่งหมายความว่าเรามีโอกาสรอดมากกว่าการถูกจับกุมตัวไปรีเซ็ตความทรงจำ" คีย์เหลือบมองใบหน้านิ่งเฉยของหญิงสาว ชั่วขณะหนึ่งแววตาของเขาฉายความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย มันคือความเจ็บปวดจากการสูญเสียความทรงจำร่วมกัน แต่ในขณะเดียวกันก็มีความผูกพันที่ถูกตอกย้ำด้วยความเป็นความตาย "คุณยังคงเลือกทางเลือกที่บ้าบิ่นที่สุดเสมอ ริน... เหมือนกับตอนที่เราเคยอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินแห่งนั้น" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าคันโยกควบคุมระบบป้องกันฉุกเฉิน "แต่ผมคงปล่อยให้คุณตายในห้องเครื่องยนต์ไม่ได้หรอกนะ ทำตามแผนของคุณเถอะ เดี๋ยวผมคุ้มกันแนวหลังให้เอง" ทันทีที่พูดจบ คีย์ก็เลื่อนกระจกข้างลง ลมพายุพัดกระโชกตีปะทะใบหน้าคมเข้มของเขา สองตาสอดส่องผ่านศูนย์เล็งเลเซอร์ โดรนรุ่นพิฆาตลำแรกพุ่งเลี้ยวโค้งตามมาติดๆ ปากกระบอกปืนของมันเรืองแสงสีส้มเตรียมลั่นกระสุนสังหาร *เปรี้ยง!* กระสุนพลาสม่าเฉียดตัวถังด้านหลังของยานไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงระเบิดทำให้โฮเวอร์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รินรดากัดฟันกรอด หักพวงมาลัยดริฟท์ยานเลี้ยวหักศอกเข้าสู่ตรอกมืดสนิทที่เต็มไปด้วยสายเคเบิลระโยงระยาง แรงเหวี่ยงมหาศาลกดทับร่างของทั้งสองคนให้จมลงกับเบาะหนังเทียม "ยิงตอบโต้ที่เซ็นเซอร์ตรวจจับความร้อนตรงฐานล่องหนของมันสิ คีย์! นั่นคือจุดอ่อนเดียวที่หลงเหลืออยู่จากการออกแบบรุ่นต้นแบบ!" รินรดาร้องสั่ง เสียงของเธอเฉียบคมราวกับใบมีด คีย์ไม่รอช้า เขาเหนี่ยวไกปืนพลาสม่าสามนัดซ้อนอย่างแม่นยำ แสงสีฟ้าเจิดจ้าพุ่งแหวกความมืดเข้าปะทะเป้าหมายอย่างจัง โดรนลาดตระเวนลำดังกล่าวส่งเสียงกรีดร้องทางคลื่นความถี่สูงก่อนจะระเบิดกลางอากาศ สะเก็ดไฟสีส้มร่วงหล่นลงมาราวกับหิมะเพลิง ทว่าความโล่งใจยังไม่ทันได้ก่อตัว เสียงเตือนภัยโทนต่ำอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นจากคอมพิวเตอร์ออนบอร์ด ไฟหน้าปัดเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน *คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับสูง... ระบบบังคับเลี้ยวถูกล็อกโดยบุคคลภายนอก* รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอลองขยับพวงมาลัย แต่มันกลับแข็งทื่อราวกับถูกเชื่อมติดด้วยเหล็กกล้า หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้ากะพริบถี่ๆ ก่อนจะปรากฏภาพใบหน้าของชายคนหนึ่ง—บุคคลที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน "สวัสดีครับ อดีตรุ่นน้องผู้ปราดเปรื่อง..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังผ่านระบบสื่อสารภายในยาน "น่าเสียดายจริงๆ ที่ความพยายามดิ้นรนของคุณเป็นแค่การแสดงปาหี่ที่คาดเดาได้ง่าย... รินรดา" คีย์ขมวดคิ้วแน่น หันขวับมามองรินรดาที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มถอดสี ความเย็นชาที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยร่องรอยของความตกใจที่เธอพยายามเก็บซ่อนไว้อย่างสุดความสามารถ "นั่น... เสียงใคร ริน?" คีย์ถาม น้ำเสียงกดต่ำลงด้วยความสงสัยระคนคุกรุ่น ก่อนที่รินรดาจะทันได้เอ่ยปากตอบคำถามใดๆ ยานโฮเวอร์ทั้งหมดก็หยุดชะงักกะทันหันกลางอากาศ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากโซ่ตรวนเอาไว้ ระบบไฟฟ้าภายในดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวที่กะพริบช้าๆ และในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องโดยสารด้านหลังก็ถูกดีดเปิดออกด้วยแรงดันแม่เหล็กไฟฟ้า ร่างของชายชุดสูทสีดำสนิทผู้สวมหน้ากากโลหะครึ่งซีกก้าวเข้ามาในความมืด เขากวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน พร้อมกับโยนแผ่นดิสก์ข้อมูลสีเงินวาววับลงบนตักของรินรดา "เกมไล่ล่าจบลงแล้วครับ... ทีนี้ มาคุยกันเรื่องความจริงเกี่ยวกับ 'หัวใจจักรกล' ที่คุณพยายามปกปิดไว้ดีกว่า ว่าตกลงแล้วใครกันแน่ที่เป็นคนสร้างหายนะเมื่อสิบปีก่อน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ... เนบิวลาสตาร์ครับ