กฎข้อที่หนึ่ง: อย่าขัดใจคนทำคอนเทนต์

เสียงกระแทกของประตูห้องแล็บฟิสิกส์ 302 ไม่ได้ดังขึ้นเพราะแรงลม แต่มันเกิดจากฝ่ามือเรียวบางที่ตั้งใจผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางกลิ่นฉุนจางๆ ของสารเคมีและเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องจ่ายกระแสไฟฟ้าแรงดันสูง ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสลายดอกไม้สีสดใสกับกระเป๋าผ้าแคนใบโตก็พุ่งพรวดเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของผมเสียแล้ว "สวัสดีค่ะท่านศาสตราจารย์สติ๊กเกอร์! ยินดีต้อนรับสู่ช่อง 'มูเตเวิร์ล ฟิสิกส์พารอด' คอนเทนต์วันนี้เราจะมาพิสูจน์กันว่า... แรงดึงดูดระหว่างมวลหรือจะสู้แรงดึงดูดระหว่างเรา!" ผม—ธันวา นักวิจัยฟิสิกส์ผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยและเกลียดความวุ่นวายยิ่งกว่าอะไรดี—ถึงกับต้องชะงักปลายปากกาเคมีที่กำลังจดค่าคงตัวของพลังงานลงบนสมุดปกแข็ง สายตาภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมกวาดมองผู้บุกรุกตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกทึ่งแกมระอา พริม... ยูทูบเบอร์และคอนเทนต์ครีเอเตอร์สายมูเตลูตัวแม่ คนที่ทำให้ยอดวิวช่องของเธอทะยานแตะหลักล้านด้วยการเอาเรื่องไสยศาสตร์มาผสมกับทฤษฎีควอนตัมแบบมั่วๆ แต่ดันสนุกจนเถียงไม่ออก และตอนนี้ เธอก กำลังถือกล้องโกโปรจ่อหน้าผมโดยไม่ขออนุญาตสักคำ "คุณพริมครับ ที่นี่คือห้องปฏิบัติการวิจัยความหนาแน่นสูง ไม่ใช่สตูดิโอติ๊กต็อก กรุณาปิดกล้องแล้วเดินออกไปทางเดิม หรือถ้าเดินไม่เป็น เดี๋ยวผมจะคำนวณเวกเตอร์การเคลื่อนที่ให้ออกไปเองโดยสวัสดิภาพ" ผมเอ่ยเสียงเรียบ พยายามรักษาอุณหภูมิความดันในเส้นเลือดให้คงที่ที่สุด พริมไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เธอหัวเราะคิกคักพลางหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้สตูลหน้าโต๊ะทำงานของผมหน้าตาเฉย ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนเหมือนแมวตัวร้ายที่เจอเหยื่ออันโอชะ "โถ่ ธันวาขา อย่าเพิ่งใจร้ายกับว่าที่ภรรยา... เอ๊ย! ว่าที่แขกรับเชิญคนพิเศษสิคะ พอดีว่าคลิปชวนคนไหว้พระพิฆเนศแก้กรรมของเราเมื่อสัปดาห์ก่อนกระแสตก ทางช่องต้องการคอนเทนต์แนว 'วิทยาศาสตร์พิสูจน์รักแท้' มาดึงเรตติ้งด่วนๆ แล้วฉันก็คิดถึงคุณเป็นคนแรกเลยนะรู้ป่ะ" "ปฏิเสธครับ ผมไม่มีเวลามาเล่นขายของกับคุณ โปรเจกต์ลับของผมกำลังอยู่ในขั้นตอนการคำนวณค่าสนามแม่เหล็ก ซึ่งถ้าผิดพลาดแม้แต่ทศนิยมตำแหน่งที่สี่ อุปกรณ์มูลค่าสิบล้านบาทในห้องนี้จะกลายเป็นเศษเหล็กทันที" ผมตอบพร้อมกับดันแว่นขึ้นเบาๆ พลางหันกลับไปสนใจหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันโค้ดจำลองสถานการณ์อยู่ แต่มีหรือที่คนอย่างพริมจะยอมแพ้ เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ เจือจางเข้ามาแตะจมูก ขัดขวางสมาธิของผมจนเคอร์เซอร์บนหน้าจอแทบจะหลุดโฟกัส "โห คุณนักวิจัยสุดหล่อ อย่าทำเป็นหยิ่งไปหน่อยเลยน่า ฉันทำการบ้านมาดีพอนะจะบอกให้ คุณกำลังทำโปรเจกต์ 'เครื่องตรวจวัดคลื่นสมองขณะตกหลุมรัก' อยู่ใช่ไหมล่ะคะ? แอบซุ่มเงียบทำวิจัยเรื่องความรัก แต่ปากบอกว่าเกลียดเรื่องไร้สาระเนี่ยนะ ปากไม่ตรงกับใจระวังกรรมตามสนองนะยะ" ผมหรี่ตามองเธออย่างจับผิด "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง? ไฟล์นี้ถูกเข้ารหัสความปลอดภัยระดับสูงสุดไว้ในเซิร์ฟเวอร์ของคณะ" พริมยักไหล่ ยิ้มกริ่มอย่างผู้เหนือกว่า "อุ๊ย ความลับของทางราช เอ๊ย ทางมูเตลูค่ะคุณขา บอกก็ได้ว่าฉันใช้ 'กฎแห่งแรงดึงดูด' บวกกับแอบส่องรหัสผ่านบนโพสต์อิทใต้คีย์บอร์ดของคุณนั่นแหละ... ฉลาดเป็นกรดแต่ดันสะเพร่าเรื่องความปลอดภัยขั้นพื้นฐาน แบบนี้ต้องโดนทำโทษด้วยการให้ฉันสัมภาษณ์ซะดีๆ" ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้... ร้ายกาจเป็นบ้า! ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติ พยายามนึกถึงกฎการเคลื่อนที่ข้อที่สามของนิวตัน— *ทุกแรงกิริยา จะมีแรงปฏิกิริยาที่มีขนาดเท่ากันแต่มีทิศทางตรงกันข้ามเสมอ*—ในเมื่อเธอรุกหนักใส่ผมขนาดนี้ แรงปฏิกิริยาของผมก็ควรจะเป็นการไล่เธอออกไปให้พ้นจากรัศมีสนามแม่เหล็กส่วนตัวซะ "ถ้าคุณยังไม่หยุดคุกคามพื้นที่ส่วนตัว ผมจะแจ้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้มาเชิญคุณออกไปตามวิถีทางของกฎหมายฟิสิกส์... แรงเสียดทานระหว่างคุณกับทางเดินข้างนอกคงจะน้อยมากสินะ ถึงได้ลื่นไหลเข้ามาถึงข้างในนี้ได้ง่ายดายนัก" พริมทำหน้ามุ่ยอย่างน่ารัก เธอไม่ได้ถอยหนี กลับยิ่งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนไหล่ของเราเกือบจะชนกัน นิ้วเรียวเล็กชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังแสดงกราฟเส้นโค้งพาราโบลาขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ "นี่ไง! กราฟหัวใจของคุณเนี่ยแหละหลักฐาน!" เธอยิ้มกว้าง ตาเป็นประกายระยิบระยับ "กราฟอัตราการเต้นของหัวใจคุณพุ่งสูงขึ้นตอนที่ฉันเข้ามาใกล้ใช่ไหมล่ะคะศาสตราจารย์? ไหน ลองอธิบายทางฟิสิกส์ให้ฟังหน่อยสิว่า ปรากฏการณ์ 'ใจเต้นแรง' แบบนี้มันเกิดจากแรงโน้มถ่วง หรือเพราะฉันสวยจนเกินพิกัดความต้านทานอากาศกันแน่?" สมองของผมชะงักไปสามวินาที อัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงขึ้นตามกราฟบนหน้าจอมันฟ้องชัดเจนจนผมอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะทำงานให้รู้แล้วรู้รอด ไม่ใช่เพราะผมใจสั่นเพราะความสวยของเธอหรอกนะ! แต่มันเป็นเพราะความดันโลหิตที่สูงขึ้นจากความหัวร้อนต่างหาก! ผมอ้าปากเตรียมจะตอกกลับด้วยทฤษฎีทางอุณหพลศาสตร์เพื่อให้เธอหุบยิ้มกวนๆ นั่นเสีย แต่ทว่า— จู่ๆ ไฟฟ้าในห้องแล็บทั้งหมดก็ดับวูบลงอย่างไร้สัญญาณเตือน ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้ามาโอบล้อม มีเพียงแสงเรืองแสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สำรองที่ยังคงทำงานอยู่สาดกระทบใบหน้าของพวกเราทั้งสองคน เสียงเครื่องมือวัดทางวิทยาศาสตร์มุมห้องส่งเสียงร้องเตือนภัย *บี๊บ... บี๊บ... บี๊บ...* แหลมสูงชวนเสียวสันหลัง พริมสะดุ้งสุดตัว เผลอคว้าแขนเสื้อกาวน์ของผมไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ ความนุ่มนวลจากฝ่ามือที่กำรอบแขนผมทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวขึ้นมาทันที "กรี๊ด! อะไรเนี่ย ไฟดับเหรอ หรือผีหลอกห้องแล็บฟิสิกส์!" เสียงใสๆ ที่ปกติชอบกวนประสาทตอนนี้สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตกใจ เธอนำตัวเข้ามาเบียดชิดผมจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นวานิลลาเฉพาะตัวของเธอลอยวนอยู่ใกล้จมูกจนสติหลุดลอย ความเงียบและความมืดในระยะประชิดทำให้กฎฟิสิกส์ทุกข้อในหัวผมระเหยกลายเป็นอากาศธาตุ แต่ก่อนที่ผมจะได้ปลอบประโลมเธอหรืออธิบายว่านี่คือระบบตัดไฟอัตโนมัติจากการทดลอง หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ควรจะดับสนิท กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีใครสั่ง พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานพิมพ์ขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ บนหน้าจอ— *“ตรวจพบสิ่งแปลกปลอม... กำลังเริ่มกระบวนการล็อกห้องอัตโนมัติ... ผู้บุกรุกสองท่าน... กรุณายืนยันรหัสผ่านยืนยันความสัมพันธ์ภายในสามสิบวินาที มิฉะนั้น ระบบแก๊สพิษจะทำงาน”* เสียงล็อกกลอนประตูเหล็กกล้าด้านนอกดังขึ้น *กริ๊ก!* ตามด้วยเสียงนับถอยหลังดิจิทัลที่ดังสะท้อนก้องห้องแล็บ— *30... 29... 28...* ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด โปรเจกต์นี้ไม่เคยมีระบบแก๊สพิษบ้าบออะไรนี่นา! แล้วใครเป็นคนเขียนโค้ดบ้าๆ นี้ใส่เข้ามาในระบบเซิร์ฟเวอร์กันวะเนี่ย?! ——————————————— *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "วิทยาศาสตร์รอบตัว" นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!*