สมการความป่วน

"เฮ้ย! พริม! หยุดมือเดี๋ยวนี้! อย่าเพิ่งกด Enter!" ผมตะโกนลั่นห้องแล็บจนแทบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้อง ความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศที่เคยทำให้ผมรู้สึกมีสมาธิ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยเหงื่อเม็ดเป้งที่ไหลซึมตามไรผม นิ้วเรียวยาวของพริมที่กำลังจะแตะปุ่มยืนยันการรันโค้ดชะงักค้างกลางอากาศ เธอหันมามองผมด้วยสายตาระริกระรี่เหมือนเด็กกำลังจะซนแต่โดนจับได้ "อะไรเล่าคุณธันวา! ก็แค่รันโปรแกรมแก้ Error นิดหน่อยเอง จะตกใจทำไมเป็นผู้ชายขวัญอ่อนไปได้" "นิดหน่อยที่ไหนล่ะ! ดูนี่!" ผมพุ่งตัวเข้าไปแทรกระหว่างเธอกับหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นวานิลลาจางๆ จากตัวเธอทำเอาสมาธิผมสั่นคลอนไปวูบหนึ่ง แต่สถานการณ์ตรงหน้าสำคัญกว่า "โค้ดบรรทัดที่ 402 เนี่ย มันไม่ใช่การเช็คสถานะระบบ แต่มันเป็นการสั่งเปิดวาล์วก๊าซเฉื่อยด้วยค่าความดันที่สูงผิดปกติ ถ้าปล่อยให้รัน... ระบบแล็บปิดตายของเราจะกลายเป็นห้องอบความดันมรณะทันที!" "โอ๊ย พ่อคุณเอ๊ย!" พริมเบ้ปากใส่ผมก่อนจะพิงสะโพกกับโต๊ะแล็บ "ก็แค่โมเลกุลแก๊สที่เคลื่อนที่ชนผนังภาชนะน่ะครับ ตามกฎของบอยล์ (Boyle's Law) ถ้ายิ่งอัดความดันเข้าไปในปริมาตรที่เท่าเดิม อุณหภูมิพุ่งกระฉูด โมเลกุลมันก็แค่วิ่งชนกันวุ่นวายเหมือนคนในคอนเสิร์ตฮิปฮอปแค่นั้นเอง ตื่นเต้นเกินไปแล้ว" ผมขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกเป็นปม "นี่ไม่ใช่คอนเสิร์ต! นี่คือความปลอดภัยของชีวิต! เธอเข้าใจเรื่องโมเลกุลดีแค่ไหนกันเชียวถึงได้มั่นใจขนาดนี้?" พริมยิ้มกริ่ม แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเล่นเป็นความเจ้าเล่ห์ที่ผมเกลียด (และหวั่นไหว) ที่สุด เธอขยับตัวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ "รู้สิครับ... ธันวาเคยได้ยินเรื่อง 'แรงดึงดูดระหว่างโมเลกุล' ไหม?" เธอเอียงคอถาม พลางใช้นิ้วชี้แตะคางผมเบาๆ "ถึงแม้โมเลกุลจะวิ่งชนกันวุ่นวายแค่ไหน แต่มันก็ยังมีแรงลึกลับที่คอยดึงดูดให้พวกมันอยากอยู่ใกล้กันตลอดเวลา... เหมือนที่ตอนนี้ผมอยากอยู่ใกล้คุณจนอยากจะรันโค้ดพังๆ นี่ทิ้ง แล้วไปหาอะไรกินมากกว่ามานั่งกู้ระบบเนิร์ดๆ แบบนี้ไง" ผมชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจสะดุดกึก พริมใช้จังหวะที่ผมกำลังประมวลผลคำพูดเสี่ยวๆ ของเธอ เลื่อนมือไปแตะคีย์บอร์ดแล้วกด Enter อย่างรวดเร็ว "เฮ้ย! พริม!" หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบถี่ๆ ก่อนจะขึ้นข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน **[SYSTEM SECURITY BREACH: WARNING!]** เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นไปทั่วทั้งตึกวิศวะ ผมรีบคว้าข้อมือเธอแล้วดึงหลบเข้ามุมโต๊ะเหล็กกล้า แรงกระชากนั้นทำให้เราสองคนล้มลงไปกองอยู่กับพื้นโดยที่ผมกอดเธอไว้แน่นเพื่อกันไม่ให้เศษกระจกจากหน้าต่างที่กำลังสั่นสะเทือนเพราะแรงอัดอากาศกระเด็นมาโดน ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงสัญญาณเตือนภัย หัวใจของผมเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ผมก้มลงมองพริมที่ตอนนี้ดูจะตกใจไม่ต่างกัน แววตาที่เคยปั่นประสาทเธอดูอ่อนลงและสั่นไหวเล็กน้อย "คุณ... เจ็บตรงไหนไหม?" ผมถามเสียงเบา ความเป็นห่วงพุ่งปรี๊ดจนลืมเรื่องความโกรธเมื่อครู่ไปหมดสิ้น พริมไม่ได้ตอบในทันที เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผม สายตาของเราประสานกันนิ่งนาน ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้ผมได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจของเธอที่เต้นเป็นจังหวะไม่ต่างจากผม "ไม่เจ็บครับ..." เธอตอบเสียงแผ่ว ก่อนจะแสยะยิ้มบางๆ ออกมา "แต่ถ้าจะกอดแน่นขนาดนี้... สารภาพมาเถอะ ว่านี่คือแผนจีบรูปแบบใหม่ใช่ไหมครับ ธันวา?" "ผมไม่ได้...!" ผมรีบปล่อยมือราวกับโดนของร้อน แต่ทว่าในวินาทีที่ผมจะผละออก มือถือเครื่องหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะด้านบนก็สั่นครืดขึ้นมา หน้าจอที่เปิดทิ้งไว้เผยให้เห็นข้อความล่าสุดจากบุคคลปริศนาที่ผมเพิ่งจะแคปหน้าจอไว้ได้ทันก่อนที่ระบบจะล่ม มันเป็นรหัสโค้ดชุดเดียวกันเป๊ะกับที่พริมรันเมื่อกี้ แต่มันถูกส่งมาในแชตกลุ่มแล็บเมื่อสามนาทีที่แล้ว โดย User ที่มีชื่อว่า **'ผู้ดูแลระบบ'**... ซึ่งบัญชีนั้น ถูกระบุว่าเข้าใช้งานล่าสุดจาก *ห้องทำงานของอาจารย์หัวหน้าภาควิชา* ที่ลาพักร้อนไปต่างประเทศตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว! พริมเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความนั้น "ธันวา... อาจารย์ไม่อยู่ แล้วใครเป็นคนส่ง?" ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องแล็บ พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกล็อคไว้จากด้านใน... ล็อคที่ควรจะเปิดไม่ได้ถ้าไม่มีรหัสผ่านระดับสูงสุด! ขอบคุณที่ติดตามอ่านความป่วนในแล็บของเรานะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!