สกิลขยะกับสายตาของพวกอัจฉริยะ

"นี่น่ะหรือ... ผลงานของผู้สมัครที่อ้างว่าตัวเองเป็นถึงอัจฉริยะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกของกรรมการคุมสอบดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วลานประลองเวทมนตร์จำลอง ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ต่างเบือนหน้าหนีด้วยความสมเพช เมื่อเห็นไอเทมในมือของเซย์ริว มันไม่ใช่คทาเวทมนตร์หรูหรา หรืออัญมณีเวทมนตร์หายาก แต่มันคือ 'ก้อนหินกรวดธรรมดา' ที่เขากำลังถือเล่นไปมาเหมือนคนไม่มีอะไรทำ เซย์ริวหาวหวอดหนึ่งครั้ง ดวงตาที่ดูง่วงซึมตลอดเวลาเหลือบมองกรรมการด้วยแววตาเฉยเมย "ก็แค่หินครับ... แต่ถ้าคุณอยากให้มันเป็นอย่างอื่น ผมก็อาจจะพอช่วยได้บ้างนิดหน่อย" "อย่ามาล้อเล่นนะ!" กรรมการหนุ่มตวาด เสียงดังสะท้อนก้องไปถึงอัฒจันทร์ฝั่งประธานนักเรียน เอลิน่าในชุดเครื่องแบบเนี๊ยบกริบขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย สายตาของเธอจับจ้องไปที่นิ้วมือของเซย์ริวที่กำลังหมุนหินก้อนนั้นอย่างเป็นจังหวะ เธอสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่เห็น... แรงสั่นสะเทือนของมานาที่ปลายฝ่ามือของเขา มันไม่ได้ไหลผ่านหินก้อนนั้น แต่มันกำลัง 'ห่อหุ้มและบิดเบือนมิติ' รอบๆ ก้อนหินก้อนนั้นอยู่ "เริ่มการทดสอบได้... ถ้าภายในสามนาทีคุณไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้กับการ์เดี้ยนเหล็กกล้าตัวนั้นได้ คุณก็ไสหัวกลับบ้านไปซะ" หุ่นการ์เดี้ยนสูงสามเมตรก้าวออกมาจากเงามืด มันคือก้อนเหล็กกล้าที่เคลือบด้วยอาคมป้องกันระดับสูง กระทั่งเวทมนตร์ลูกไฟขั้นกลางยังทำได้เพียงแค่ทำให้สีของมันหมองลงเท่านั้น ผู้เข้าสอบก่อนหน้าล้วนพ่ายแพ้ให้กับความหนาของเกราะเวทมนตร์นี้ เซย์ริวถอนหายใจยาว "ขี้เกียจจังเลยนะครับเนี่ย... การต้องมาออกแรงทำลายของแข็งๆ แบบนี้" เขาเดินเอื่อยเฉื่อยไปข้างหน้า ในขณะที่หุ่นการ์เดี้ยนยกขวานยักษ์ฟาดลงมา พื้นดินสั่นสะเทือน ทุกคนในสนามกลั้นหายใจ เอลิน่ากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว แต่เซย์ริวกลับเพียงแค่ดีดนิ้ว... เบาๆ *ดีด.* ก้อนหินกรวดในมือเขาลอยละล่องออกไป มันไม่ได้พุ่งไปด้วยความเร็วสูง แต่มันกลับ 'หายไป' ในอากาศชั่วครู่ ก่อนจะไปปรากฏตัวอีกครั้งที่จุดยุทธศาสตร์—ช่องว่างเพียงจุดเดียวที่รอยเชื่อมของหุ่นการ์เดี้ยน *แกร๊ก... โพล๊ะ!* เสียงที่ฟังดูเหมือนกระจกแตกละเอียดดังขึ้นเพียงแผ่วเบา แต่ผลลัพธ์นั้นน่าสะพรึงกลัว หุ่นเหล็กกล้ายักษ์ที่ดูไร้เทียมทานหยุดชะงัก รอยร้าวลามไปทั่วร่างราวกับใยแมงมุม ก่อนที่มันจะพังทลายลงเป็นกองขยะเหล็กในชั่วพริบตา ท่ามกลางความตกตะลึงของฝูงชนที่อ้าปากค้าง เซย์ริวปัดฝุ่นที่มืออย่างใจเย็น แล้วเดินกลับไปที่จุดพักผ่อนของเขา "เสร็จแล้วครับ... หวังว่าหินก้อนนี้จะไม่ถือว่าเป็นอาวุธผิดกฎหมายนะ" เขาไม่ได้ใช้วิชาเวทมนตร์ทำลายล้างที่ซับซ้อน แต่เขาใช้สกิล 'ปรับจูนมิติ' ที่ดูเหมือนเป็นแค่การหยอกล้อกับก้อนหิน เพื่อหาจุดอ่อนที่เปราะบางที่สุดและส่งแรงสั่นสะเทือนเพียงครั้งเดียว นี่ไม่ใช่พลังที่ต้องใช้มานามหาศาล แต่มันคือความฉลาดที่เหนือชั้นจนน่ากลัว ขณะที่เซย์ริวกำลังจะเดินพ้นเขตสนาม เอลิน่าก็ก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้ แววตาของเธอคมกริบดุจมีดโกน "นายไม่ได้ใช้แค่แรงกายเซย์ริว... นายคำนวณโครงสร้างเวทมนตร์ของหุ่นตัวนั้นได้ภายในสามวินาทีใช่ไหม?" เซย์ริวเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ยิ้มบางๆ ที่ดูขี้เกียจแต่แฝงไว้ด้วยนัยบางอย่าง "ผมก็แค่คนขี้เกียจที่ไม่อยากเหนื่อยหลายรอบน่ะครับ ประธานนักเรียน" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเดินผ่านเธอไป เสียงแจ้งเตือนจาก 'ระบบ' ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้ยินก็ดังขึ้นภายในสมอง พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางสายตา [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS ถูกปลดล็อก!] [เป้าหมาย: จงเผยตัวตนที่แท้จริงต่อหน้าผู้ที่มองเห็นกลโกงของคุณภายใน 24 ชั่วโมง มิฉะนั้น... พลังทั้งหมดจะสูญสิ้น] [คำเตือน: บอสลับที่แท้จริงของโรงเรียนไม่ได้อยู่บนอัฒจันทร์ แต่มันกำลังคลานอยู่ใต้ฝ่าเท้าของคุณตอนนี้!] แผ่นดินใต้พื้นหญ้าที่ดูเรียบเนียนเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงคำรามที่ต่ำทุ้มจนแก้วหูแทบฉีกขาดดังขึ้นจากใต้ดิน ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็พุ่งทะลุพื้นสนามขึ้นมา... มันไม่ใช่หุ่นยนต์ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตจากยุคโบราณที่หลับใหลอยู่ใต้โรงเรียนมานับพันปี! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในบทที่สองนี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในบทถัดไปครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด