มรสุมการเมือง

กลิ่นหอมกรุ่นของชาไป๋ฮ่าวอิ่นเจินถูกความเย็นเยียบของบรรยากาศภายในห้องทรงอักษรลดทอนลงจนแทบไร้ความหมาย อัครินทร์ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์แดง แววตาคมกริบดั่งคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝักสะท้อนภาพตราประทับหยกประจำตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ ที่บัดนี้ถูกสลับสับเปลี่ยนด้วยฝีมือของคนผู้หนึ่ง—ผู้ซึ่งกำลังก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอาบยาพิษ "ดูท่าทางท่านราชองครักษ์จะกังวลกับราชกิจเบื้องหน้าจนนอนไม่หลับกระmangคะ" เสียงหวานหยดย้อยทว่าเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งขององค์หญิงรวิภาเอื้อnขึ้น นางก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ อาภรณ์ไหมปักลายหงส์สีชาดสะท้อนกับแสงตะเกียงวับแวม นางหยุดยืนเคียงข้างเขา ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบแต่กลับเต็มไปด้วยกระแสคลื่นเชี่ยวแห่งอำนาจที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิต อัครินทร์ไม่แม้แต่จะชายหางตามองสตรีข้างกาย สมองของเขาหมุนวนอย่างรวดเร็วยิ่งกว่ากงลอแห่งโชคชะตา ภาพความทรงจำจากชาติก่อน—วันที่กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วค่ายทหารหลวง วันที่แม่ทัพอคินถูกป้ายสีด้วยข้อหากบฏจนต้องจบชีวิตลงอย่างไร้ความยุติธรรม—กำลังซ้อนทับกับเหตุการณ์ในยามนี้อย่างพพอดี "ความกังวลของหม่อมฉันเทียบไม่ได้เลยกับความมุ่งมั่นของพระองค์... และของ *เขา*" อัครินทร์เอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นดั่งหินผา ประตูกลางห้องทรงอักษรเปิดผางออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเหล็กสีดำสนิท แม่ทัพอคินก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักหน่วง ท่าทีองอาจผยองพยิลดั่งพญาเสือโคร่งที่ไร้ผู้ต่อกร รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายผู้กระหายอำนาจ แววตาของอคินกวาดมองอัครินทร์ด้วยความดูแคลน ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่งที่เตรียมจะถูกเหยียบให้จมดิน "ใต้เท้าอัครินทร์ สีหน้าท่านดูไม่สู้ดีนัก... หรือเกรงว่าแผนการที่ท่านร่วมมือกับข้า จะถูกเปิดโปงเสียก่อน?" อคินจงใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งเยาะกึ่งจริงจัง เป็นการโยนหินถามทางที่ร้ายกาจเพื่อสร้างรอยร้าวในกลุ่มพันธมิตร นี่คือกับดักที่ไร้ช่องโหว่... หากอัครินทร์ปฏิเสธ เขากจะกลายเป็นคนไร้สัจจะ แต่หากเขายอมรับ คำสารภาพนั้นจะกลายเป็นหลักฐานชิ้นเอกที่มัดตัวแม่ทัพอคิน—และตัวเขาเอง—ให้ดิ่งลงสู่นรกแห่งความผิดฐานกบฏทันทีโดยไม่มีทางแก้ตัว องค์หญิงรวิภาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว รอยยิ้มหวานบนใบหน้าของนางเลือนหาย เหลือเพียงแววตาคำนวณผลได้ผลเสียอย่างเลือดเย็น มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบกาน้ำชาขึ้นมา รินของเหลวสีอำพันลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างเชื่องช้า ท่าทางนั้นสง่างามดั่งภาพวาด แต่กลับกดดันจนลมหายใจของคนรอบข้างสะดุด อัครินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความตายที่เคยพรากทุกสิ่งไปจากเขาในชาติก่อนกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่วันนี้... เขาไม่ใช่ราชองครักษ์ผู้ไร้หนทางผู้นั้นอีกต่อไปแล้ว ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารลับที่วางอยู่บนโต๊ะ—ตราประทับปลอม ลายมือที่เลียนแบบได้อย่างแนบเนียน และจดหมายลับที่ระบุพิกัดกองกำลังทหาร—ทุกอย่างถูกจัดฉากไว้อย่างสมบูรณ์แบบเพื่อโค่นล้มแม่ทัพอคินด้วยมือของเขาเอง แต่ทว่า อคินกลับไม่รู้เลยว่า หมากตัวนี้ที่เขากำลังถืออยู่ แท้จริงแล้วถูกย้อมด้วยยาพิษที่อัครินทร์เป็นคนผสมขึ้นมาตั้งแต่ก้าวแรกที่พวกเขาย้อนเวลากลับมาบรรจบกัน "ท่านแม่ทัพอคินเข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันมิได้กังวลเรื่องแผนการ... แต่กังวลว่า *สุนัขรับใช้* บางตัว จะลืมไปว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้โยนกระดูกให้แทะ" อัครินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเยือกเย็นจนอคินถึงกับชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่ทัพใหญ่แข็งค้าง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกท้าทายศักดิ์ศรี ความตึงเครียดภายในห้องแผ่ซ่านจนแทบจะคว้าจับต้องได้ เสียงลมหายใจของทั้งสามคนประสานกันท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว องค์หญิงรวิภายกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ ริมฝีปากบางเฉียบแตะขอบถ้วยเคลือบสีขาวสะอาด ก่อนจะวางมันลงกระทบจานรองด้วยเสียงกังวานใสที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ นางปรายตามองบุรุษทั้งสองด้วยความพึงพอใจ ราวกับกำลังชมการต่อสู้ของสุนัขล่าเนื้อสองตัวที่นางเป็นผู้ชักใย "ในเมื่อพวกท่านทั้งสองต่างก็มั่นใจในหมากตานี้นัก..." องค์หญิงรวิภาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจเด็ดขาด "เช่นนั้นก็เชิญดื่มชาถ้วยนี้เพื่อเป็นสักขีพยานในการลงนาม... ว่ารุ่งอรุณวันพรุ่งนี้ แผ่นดินนี้จะไม่มีชื่อของ 'อคิน' หรือ 'อัครินทร์' อีกต่อไป มีเพียงผู้ชนะที่จะได้ครอบครองบัลลังก์!" นางเลื่อนถ้วยชาใบสุดท้ายที่ยังไม่ได้แตะต้องไปตรงกลางโต๊ะ—จุดตัดระหว่างมือของอัครินทร์และอคิน อคินแค่นหัวเราะในลำคอ ยื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้าถ้วยชานั้นเพื่อประกาศชัยชนะ ขณะที่อัครินทร์กลับหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นในโสตประสาท มือขวาของเขาแอบซ่อนกริชเล่มเล็กไว้ภายใต้แขนเสื้อ พร้อมที่จะปลิดชีพศัตรูตรงหน้าหากเกิดสิ่งผิดปกติ ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของอคินจะสัมผัสโดนถ้วยชา เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับห่าฝนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทรงอักษร ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกจนเสียงหลงของขันทีหน้าห้อง "ใต้เท้า! องค์หญิง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการด่วนจากห้องบรรทม... ฝ่าบาททรง... ทรงสวรรคตแล้ว!" เพล้ง! ถ้วยชาในมือขององค์หญิงรวิภาหลุดร่วงลงกระแทกพื้นแตกกระจาย ของเหลวสีอำพันนองไหลไปตามรอยต่อของแผ่นไม้ ชะล้างทุกแผนการและภาพลวงตาให้พังทลายลงในพริบตาเดียว! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!