วิญญาณเซียนในร่างสาวขี้โรค

"ถ้าสะใภ้รองยังไม่ลุกขึ้นมาซักผ้าห่มกองนี้ ก่อนตะวันตรงหัวแกฉันจะหักขาหลานอกตัญญูคู่นั้นเสีย!" เสียงแหลมสูงบาดหูของสะใภ้ใหญ่จางเจินดังทะลุกรอบหน้าต่างไม้ผุๆ เข้ามา กระแทกโสตประสาทของหลินมู่เฟยจนสมองที่ตื้อตันค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น กลลิ่นอับชื้นของฟางข้าวเก่าๆ และกลิ่นยาจีนรสขมฝาดคละคลุ้งติดปลายลิ้น ร่างกายนี้หนักอึ้งราวกับถูกหินผาทับไว้ แต่ประกายตาในร่างของหญิงสาวกลับคมกริบราวกับคมกระบี่เพชรที่เพิ่งผ่านการลับ หลินมู่เฟยกระแอมไอเบาๆ พลางยกมือขึ้นกุมหน้าอกที่เจ็บแปลบ นางจำได้แม่นยำว่าตนเองคือ "ไป๋มู่เฟย" เซียนปรุงยาโอสถสวรรค์ผู้สำเร็จมรรคผลในดินแดนเซียน แต่เพราะถูกผู้ทรยศหักหลังในทัณฑ์สวรรค์ ทำให้ดวงจิตแตกดับ ทว่าสวรรค์กลับเล่นตลก ส่งนางให้มาสิงสู่ในร่างของ "หลินมู่เฟย" หญิงสาวชาวนาแห่งยุค 1970 ที่อ่อนแอ ขี้โรค และถูกโขกสับจากครอบครัวสามีจำยอมราวกับวัวควาย *ก๊อกๆ* เสียงทุบประตูหยาบๆ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของจางเจินที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ด้านนอก "ยังไม่ตายก็ลุกมาทำงานเสียที อย่ามาสำออยผลาญข้าวสารบ้านสกุลถัง! น้องสามก็พิการไปแล้ว แกยังจะมานอนเป็นภาระอีกหรือ!" หลินมู่เฟยเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง แม้สังขารจะอ่อนแอราวกับใบไม้ไหว แต่จิตวิญญาณแห่งเซียนโอสถยังคงอยู่ครบถ้วน สายตากวาดมองไปรอบห้องดินเหนียวคับแคบ โต๊ะไม้โยเย และเตียงแข็งๆ ไร้ความอบอุ่น ทันใดนั้น ห้วงความคิดหนึ่งก็วูบเข้ามาในหัว พร้อมกับมิติพิเศษ "เตาหลอมโอสถและสวนสมุนไพรสวรรค์" ที่เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของนาง! มิตินี้ไม่เพียงแต่กักเก็บสมุนไพรหายากนับพันชนิด แต่ยังมี "น้ำทิพย์สุริยัน" ที่สามารถชำระล้างไขกระดูก รักษาโรคเรื้อรัง และเพิ่มพละกำลังได้ในพริบตา หลินมู่เฟยหลับตาลงตั้งจิตเพ่งสاعات พริบตาเดียว หยดน้ำใสสะอาดบริสุทธิ์ราวกับประกายเพชรก็ปรากฏขึ้นบนปลายนิ้ว นางแตะมันเข้าที่ริมฝีปาก ความเย็นฉ่ำไหลลึกเข้าสู่ลำคอ ก่อนจะกระจายตัวไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟอุ่นๆ อาการเจ็บหน้าอกและพิษไข้ที่เกาะกุมหายไปอย่างไร้ร่องรอย กล้ามเนื้อและกระดูกที่เคยเปราะบางกลับถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่จนเต็มเปี่ยมด้วยพลังชีวิต *แอ๊ด...* ประตูกระท่อมถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ จางเจินถือวิสาสะก้าวเข้ามาพร้อมถังน้ำสกปรก หมายจะสาดใส่เตียงนอนเพื่อปลุกให้ตื่น แต่ยังไม่ทันที่น้ำในถังจะสาดลงมา หลินมู่เฟยก็ก้าวลงจากเตียงด้วยท่าทางสง่างามผิดหูผิดตา ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองสะใภ้ใหญ่ด้วยแววตานิ่งสนิทแต่น่าเกรงขามจนจางเจินถึงกับผะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "เจ้า... มองอะไรของแกนังตัวดี!" จางเจินละล่ำละลักเอ่ยแก้เก้อ พยายามซ่อนความประหลาดใจไว้ใต้ใบหน้าบึ้งตึง "หายไข้แล้วก็รีบไสมือไปซักผ้า! อย่ามาทำหน้าอวดดีใส่ฉัน!" "พี่สะใภ้ใหญ่..." น้ำเสียงของหลินมู่เฟยราบเรียบ ทว่ากังวานและทรงอำนาจอย่างประหลาด "ท่านบอกว่าข้าผลาญข้าวสารบ้านสกุลถังกระนั้นหรือ? ตั้งแต่ข้าแต่งเข้าบ้านนี้มา มีวันไหนที่ข้าไม่ได้ทำงานจนหน้ามืดตามัว ขณะที่สามีของท่านนอนขี้เกียจอยู่ใต้ร่มไม้ และตัวท่านเองก็เที่ยวเดินนินทาชาวบ้านไปทั่ว?" "นัง... นังสารเลว! แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันรึ!" จางเจินหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ งื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าสั่งสอน ทว่า หลินมู่เฟยไว Ge กว่า นางคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้มั่น แรงบีบที่แฝงด้วยลมปราณเซียนทำเอาสะใภ้ใหญ่ร้องกรี๊ดออกมาด้วยความเจ็บปวดราวกับกระดูกจะแหลกสลาย "จำไว้ให้ดี..." หลินมู่เฟยโน้มตัวเข้าไปกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องข้าวของหรือรังแกคนในเรือนของข้าอีก หากยังไม่อยากกระดูกหักเหมือนถังน้ำนี่..." *เปรี้ยะ!* ถังไม้ในมือจางเจินแตกละเอียดคามือด้วยแรงบีบเพียงน้อยนิด เศษไม้กระจายเกลื่อนพื้น จางเจินหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด นางถอยกรูดออกไปจากห้องราวกับเห็นผีสาง ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง หลินมู่เฟยปัดมือเบาๆ นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ยุค 70 ที่ผู้คนอดอยากและเต็มไปด้วยการกดขี่นี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยืนหยัด แต่นางมีทั้งความรู้ระดับเซียน มิติลับ และสมุนไพรวิเศษอยู่ในมือ การจะพลิกชีวิตและร่ำรวยในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องยากเกินเอื้อม ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะหันไปจัดเตรียมสมุนไพรเพื่อปรุงอาหารบำรุงกำลังให้ "ถังจื่อหาน" สามีหนุ่มผู้เงียบขรึมและมีบาดแผลทางใจจากสนามรบที่เพิ่งกลับมาถึง กลิ่นอายบางอย่างก็ลอยเข้ามาแตะจมูก กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศป่าหายาก... ลอยมาจากทิศทางห้องครัวหลังบ้าน ทั้งที่บ้านหลังนี้ไม่มีแม้แต่เศษเนื้อสัตว์หรือเครื่องปรุงรสชั้นดี! หลินมู่เฟยหรี่ตาลงทันที ใครกันที่แอบเข้ามาในครัวของนาง? หรือว่าความลับเรื่องมิติลับของนางจะมีคนล่วงรู้เข้าแล้ว?