เปิดศึกหน้างานวันแรก

“องศาเพี้ยนไปสามมิลลิเมตรครับช่างสมชาย นี่คือหน้างานจริง ไม่ใช่โปรเจกต์งานประดิษฐ์จากเศษกระดาษ ถ้าจะทำแบบนี้ รบกวนไปรื้อออกแล้ววางโครงคร่าวใหม่ทั้งหมดเลยครับ” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบของกวินดังขึ้นกลางไซต์งานก่อสร้าง เขาไม่ได้ตะคอก แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบดุจน้ำแข็งนั่นแหละที่ทำให้ช่างสมชายถึงกับหน้าถอดสี กวินก้มลงมองแปลนในมือสลับกับผนังเบาที่เพิ่งตั้งโครงเสร็จด้วยสายตาที่เหมือนจะสแกนหาข้อผิดพลาดระดับไมโครเมตร “คุณกวินครับ แต่นี่มันก็อยู่ในค่าเผื่อ…” “สำหรับสถาปนิกที่ชื่อกวิน ไม่มีคำว่า ‘ค่าเผื่อ’ ในพจนานุกรมครับ” กวินตัดบทสั้นๆ สายตาคมปลาบหันไปจ้องมองช่างวัยกลางคนที่กำลังปาดเหงื่อ “โอ๊ย! อะไรกันนักกันหนาคะคุณสถาปนิกหน้าเป๊ะ!” เสียงใสแจ๋วที่มาพร้อมกับรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดดังขึ้นแทรกกลางวงสนทนา พรีมก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์กางเกงยีนส์ขาสั้นที่ดูทะมัดทะแมงผิดกับลุคในอินสตาแกรม มือเรียวถือแก้วกาแฟเย็นชี้ไม้ชี้มือไปที่โครงผนังตรงหน้า “มันก็แค่รอยต่อที่ไม่เป๊ะนิดหน่อย แต่ความแข็งแรงมันได้มาตรฐานสากลนะ คุณจะรื้อให้ช่างแกแก้ไปมาทำไม งานมันจะดีเลย์เพราะความเป๊ะโอเวอร์ของคุณนี่แหละ” กวินถอนหายใจยาว พับแปลนในมือเก็บเข้าแฟ้มช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับอินฟลูเอนเซอร์สาวที่กำลังยืนเท้าสะเอวท้าทายเขาอยู่ “มาตรฐานสากลที่ว่า คุณพรีมใช้อะไรวัดครับ? จำนวนยอดไลก์ในรูปเหรอ?” กวินขยับเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนพรีมสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นปูน “ความสวยงามคือสิ่งที่ผมรับผิดชอบ แต่ความปลอดภัยคือสิ่งที่ผมถวายชีวิตให้ ถ้าคุณอยากได้บ้านที่สร้างด้วย ‘ความรู้สึก’ ผมแนะนำให้คุณไปหาซื้อโมเดลสำเร็จรูปมาวางในห้องนอนเถอะครับ” “นี่คุณ!” พรีมกัดริมฝีปากแน่น “ฉันจ่ายเงินจ้างคุณมาเพื่อออกแบบบ้านในฝัน ไม่ใช่จ้างมาเพื่อหาเรื่องช่างก่อสร้างรายวันนะ!” “ผมไม่ได้หาเรื่อง แต่ผมกำลัง ‘โครงสร้าง’ คุณภาพชีวิตให้คุณอยู่ครับ” กวินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่พรีมมองว่ามันกวนประสาทที่สุดในโลก “หรือว่าที่เถียงเนี่ย เพราะอยากให้ผมสนใจมากเกินไป?” ช่างสมชายและลูกน้องอีกสามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ต่างพากันก้มหน้าก้มตาเงียบกริบ บรรยากาศรอบข้างที่เคยร้อนระอุด้วยแสงแดด กลับเย็นวาบแปลกๆ เมื่อสถาปนิกหนุ่มกับเจ้าของบ้านเริ่มทำสงครามประสาทกันอีกครั้ง พรีมถลึงตาใส่เขาจนตาแทบถลน แต่มันกลับทำให้คนมองอย่างกวินรู้สึกสนุกจนเกือบจะหลุดขำ “คนหลงตัวเอง!” พรีมกระแทกเสียง “พี่สมชายคะ ไม่ต้องไปฟังเขา เอาตามแบบที่พรีมบอกนั่นแหละ ตรงไหนที่เขาบอกว่าไม่ได้ พรีมรับผิดชอบเอง” “อย่าครับ” กวินแทรกขึ้นทันควัน “ถ้าคุณรับผิดชอบเอง ผมขอเขียนบันทึกไว้ในสัญญานะครับว่า ‘เจ้าของบ้านเป็นผู้สั่งการเองหากเกิดเหตุผนังถล่มทับหัวในอนาคต’ ยินดีเซ็นชื่อกำกับไหมครับ?” พรีมอ้าปากค้าง เธอหันไปมองช่างสมชายที่ตอนนี้ดูเหมือนอยากจะลาออกไปบวชซะเดี๋ยวนี้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ กวินไม่ได้หันไปมองพรีมอีก เขาหันกลับไปตรวจวัดดิ่งที่มุมห้องด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น การแสดงออกที่เมินเฉยของเขานั่นแหละที่ทำให้หัวใจของพรีมเต้นผิดจังหวะ ทั้งโกรธ ทั้งหงุดหงิด แต่ในขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังทำงานอย่างเอาจริงเอาจังคนนี้ “เอ่อ… คุณกวินครับ พรีมครับ…” กรณ์ที่ยืนหลบอยู่หลังกองไม้มานานตัดสินใจโผล่หน้าออกมา “คือว่า… มีปัญหาหน้างานจริงๆ แล้วครับ ไม่ใช่เรื่องผนัง แต่เป็นเรื่อง… ผู้รับเหมาช่วงอีกเจ้าที่ส่งอีเมลมาบอกว่าอุปกรณ์เซรามิกที่เราเลือกน่ะ เขาเลิกผลิตไปแล้วครับ” กวินชะงักมือที่กำลังจดบันทึก เขาหันกลับมามองทั้งคู่ “ว่ายังไงนะ?” “เขาบอกว่าเลิกผลิตกะทันหัน ต้องเปลี่ยนเป็นรุ่นใหม่ที่โทนสีต่างไปจากเดิมนิดหน่อยครับ” กรณ์เปิดแท็บเล็ตให้ดูรูปตัวอย่าง พรีมรีบคว้าแท็บเล็ตไปดูทันที “ไม่ได้! โทนนี้มันต้องเป็นสีครีมมุกเท่านั้น ถ้าเปลี่ยนไปโทนเทาแบบนี้ มู้ดแอนด์โทนบ้านฉันพังหมด!” “ใจเย็นครับคุณพรีม” กวินขยับเข้ามาดูใกล้ๆ โดยธรรมชาติ กลิ่นอายความเป็นมืออาชีพของเขาทำให้พรีมเงียบลงเล็กน้อย “โทนเทาตัวนี้มันจะทำให้ห้องนั่งเล่นคุณดูทันสมัยขึ้น ถ้าเราเปลี่ยนไปใช้เฟอร์นิเจอร์สีไม้โอ๊คอ่อนมาเบรก มันจะลดความแข็งของวัสดุลงได้ ผมแนะนำให้คุณลองปรับดู” พรีมจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความขัดแย้งเมื่อครู่ดูจะเบาบางลงเหลือเพียงการแลกเปลี่ยนความเห็นเชิงเทคนิค “แต่เฟอร์นิเจอร์ที่เล็งไว้ มันเป็นสีวอลนัทเข้มนะ” “งั้นก็เปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ครับ” กวินตอบทันควัน “นี่! เงินฉันนะ!” “แต่รสนิยมผมครับ” กวินสบตาเธอตรงๆ นัยน์ตาสีเข้มของเขาทำเอาพรีมเสียอาการไปชั่วขณะ “ถ้าอยากให้บ้านออกมาดีที่สุด คุณต้องเชื่อใจสถาปนิกของคุณ” จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากทางเข้าไซต์งาน กวินและพรีมหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรอย่างเหลือเชื่อ “สวัสดีครับทุกคน ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่านะ?” พรีมเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนมาใหม่ “พี่ธันวา? มาได้ยังไงคะ?” กวินหรี่ตาลง มองชายหนุ่มผู้มาเยือนด้วยสายตาที่เย็นชาขึ้นกว่าเดิมทันที ความตึงเครียดไม่ได้หายไป แต่มันกำลังถูกแทนที่ด้วยคลื่นใต้น้ำลูกใหม่ที่พุ่งเข้าใส่เขาทันทีที่ประโยคถัดมาดังขึ้น “พรีมครับ พอดีผมคุยกับคุณแม่เรื่องแปลนสวนหลังบ้าน เห็นว่าสถาปนิกที่นี่ดูจะมีความคิดเห็นไม่ตรงกับคุณเท่าไหร่ เลยว่าจะอาสาเข้ามาช่วยดูให้… ในฐานะ ‘คนที่จะมาอยู่ด้วย’ ไงครับ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนที่ 3 นะครับ หวังว่าจะถูกใจและรอติดตามความวุ่นวายตอนต่อไปกันนะครับ!