ระบบอัปเกรดความโกง

เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์รุ่นมหาเศรษฐีตระกูลดังที่กระหน่ำตีลงมาบนลานดาดฟ้า ทำให้แรงลมมหาศาลพัดจนสูทราคาแพงของภาคินสะบัดลุ่ยไม่เป็นทรง สีหน้าของทายาทหมื่นล้านที่เคยเย่อหยิ่งและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน บัดนี้กลับซีดเผือดราวกับกระดาษสา มือที่ถือสมาร์ทโฟนสั่นเทาจนแทบจะจับไว้ไม่อยู่ เมื่อหน้าจอยังคงแสดงสายเรียกเข้าจาก "ประธานธนาคารกลางแห่งชาติ" ชายผู้มีอำนาจเซ็นอนุมัติงบประมาณระดับประเทศ ซึ่งไม่เคยแม้แต่จะชายตามองเศรษฐีระดับภูมิภาคอย่างเขา "รับสิครับ... ภาคิน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของคีย์ดังแทรกเสียงลมกรรโชกอย่างเยือกเย็น ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายแต่กลับแผ่รังสีอำนาจที่กดทับให้ทุกคนบนดาดฟ้าต้องหายใจไม่ทั่วท้อง เขายืนเคียงข้างริน หญิงสาวผู้มีแววตาดุดันและภาคภูมิใจ แม้ในยามที่เธอเคยต้องก้มหน้าให้ความอยุติธรรม แต่วินาทีนี้ มือเรียวบางของเธอกลับประสานเข้ากับฝ่ามืออุ่นของคีย์แน่น ราวกับจะบอกว่าไม่ว่าโลกใบนี้จะหมุนเปลี่ยนไปเช่นไร เธอก็จะยืนอยู่ตรงนี้เคียงข้างผู้ชายคนนี้เสมอ "นี่... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! แกเป็นใครกันแน่, คีย์!" ภาคินตวาดลั่นด้วยความหวาดกลัวที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ เสียงของเขาขาดห้วงเมื่อแรงกดดันจากระบบเกมออนไลน์ที่หลอมรวมเข้ากับโลกความเป็นจริงเริ่มแผ่ขยายอาณาเขต *[ระบบอัปเกรดความโกง: ทำการเชื่อมต่อเครือข่ายการเงินระดับโลกเสร็จสมบูรณ์]* *[ตรวจพบสิทธิ์การถือครองหุ้น 51% ในกลุ่มบริษัทของตระกูลภาคิน — ดำเนินการยึดอำนาจเบ็ดเสร็จใน 3... 2... 1]* ติ๊ง! เสียงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารบนมือถือของบรรดาผู้บริหารระดับสูงที่ติดตามภาคินมาดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ราวกับเสียงระฆังแห่งความตายที่เคาะเรียกสติของพวกเขากลับคืนมาทีละคน สื่อมวลชนและเหล่าผู้มีอิทธิพลที่ถูกเชิญมาเพื่อเป็นสักขีพยานในการเหยียบย่ำคีย์ กลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภาพบรรดานักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ต่างพากันทรุดเข่าลงกับพื้นดาดฟ้าอย่างไร้ศักดิ์ศรี "ท่านประธาน... ฮالو... ครับ ท่านประธาน!" ภาคินตัดสินใจกดรับสายด้วยความลนลาน เสียงปลายสายที่ตวาดกลับมาทำให้เลือดในกายของเขาร้อนผ่าวจนชาไปทั้งร่าง *(ภาคิน! แกไปก่อเรื่องอะไรกับ "ท่านคีย์" มาวะ! ตอนนี้บัญชีทั้งหมดของตระกูลเราถูกอายัด หุ้นร่วงติดฟลอร์ และบริษัทลูกสามสิบแห่งถูกประกาศล้มละลายภายในวินาทีเดียว! ถ้าแกไม่กราบขอขมาท่านคีย์จนกว่าเขาจะพอใจ แกก็เตรียมตัวไปนอนในคุกจนตายได้เลย!)* สายตัดไปพร้อมกับเสียงสัญญาณตู๊ดๆ ที่ดังสะ้องในโสตประสาท ภาคินเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น คอนกรีตเย็นเฉียบไม่ได้ทำให้เขาสั่นสะท้านเท่ากับความจริงที่ว่า ชายหนุ่มผู้ที่เขาเคยเรียกว่า "ไอ้กระจอกเลเวลศูนย์" คนนี้ สามารถพลิกฝ่ามือลบตัวตนของตระกูลเขาให้หายไปจากแผนที่โลกธุรกิจได้ภายในพริบตาเดียว "มะ... ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้..." ภาคินพึมพำด้วยริมฝีปากสั่นระริก น้ำตาแห่งความอัปยศไหลรินผสมกับเหงื่อกาฬ เขาลานคลานเข้าไปหาคีย์หมายจะคว้าชายกางเกง แต่กลับถูกบอดี้จากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่เพิ่งลงจอดกดบ่าเอาไว้จนขยับไม่ได้ คีย์ก้มมองอดีตเพื่อนร่วมชั้นผู้เคยเหยียบย่ำเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้กระทั่งความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่ มีเพียงความสมเพชเวทนาที่มอบให้กับคนโง่เขลาเบาปัญญา "จำได้ไหมครับภาคิน... วันที่คุณโยนเศษเงินใส่หน้าผม พร้อมกับบอกว่าคนอย่างผมต่อให้พยายามอีกกี่ชาติก็ไม่มีวันไล่ตามคุณทัน" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดาดฟ้าดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน "วันนี้ผมแค่อยากจะมาพิสูจน์ให้คุณเห็น... ว่าบางที คนที่เรามองว่าอยู่ต่ำที่สุด อาจจะยืนอยู่บนจุดที่สูงจนพวกคุณไม่มีวันเอื้อมถึงตลอดกาล" รินมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เธอรักสุดหัวใจ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอก ดวงตาคู่สวยคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทิ้งเธอ ไม่เคยเปลี่ยนไป แม้ในวันที่เขามีเงินหมื่นล้าน หรือแม้ในวันที่เขาเป็นเจ้าของโลกทั้งใบ สายตาที่เขามองเธอยังคงอบอุ่นและมั่นคงเช่นเดิม "คีย์..." รินกระซิบเรียกเบาๆ คีย์หันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอก่อนจะเอื้อมมือไปโอบไหล่บางเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม ราวกับประกาศให้คนทั้งโลกได้รู้ว่าชัยชนะทั้งหมดในวันนี้ ไม่มีค่าอะไรเลยหากเทียบกับการได้ยืนเคียงข้างผู้หญิงคนนี้ แต่ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและเต็มไปด้วยความสะใจ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงสีแดงฉานที่ดุดันผิดปกติ *[คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบ "ผู้เล่นระดับตำนาน" อีกหนึ่งคนที่อยู่นอกเหนือการควบคุม กำลังเข้าสู่พิกัดปัจจุบันของคุณ]* *[รหัสระบุตัวตน: โค้ดเนม 'ควีนออฟฟาลեն' — เป้าหมายของเธอไม่ใช่เงินทอง แต่คือการลบผู้เล่นเลเวลศูนย์ทุกคนให้สูญสิ้น]* ประตูเฮลิคอปเตอร์อีกลำที่จอดอยู่ริมสุดของลานดาดฟ้าค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสสีดำสนิทและรองเท้าส้นสูงที่ก้าวลงมาอย่างเชื่องช้า กลิ่นอายความเยือกเย็นแผ่ซ่านจนหยดน้ำค้างบนราวตึกกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เธอยกพัดลูกไม้สีดำขึ้นบังใบหน้าครึ่งซีก ก่อนจะส่งรอยยิ้มปริศนามาให้คีย์ผ่านเลนส์แว่นตากันแดดสีชา "ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะ... เจ้าของระบบคนใหม่ ฉันรอเวลานี้มานานเหลือเกิน" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ