จุดตกต่ำและระบบพันล้าน

“คีย์... เราเลิกกันเถอะค่ะ” เสียงหวานใสของ ‘แพรวา’ ก้องกังวานท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกในงานเลี้ยงกาล่าการกุศล แสงไฟสปอร์ตไลท์ที่สาดส่องลงมาบนชุดเดรสหรูหราของเธอกลับทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่กลางลานประหาร ผม—คีย์—ชายหนุ่มผู้ทุ่มเททุกหยาดเหงื่อให้ผู้หญิงคนนี้มาตลอดสามปี มองเห็นผู้ชายที่ยืนเคียงข้างเธอ เขาคือ ‘ธันวา’ ทายาทตระกูลอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขาวางมือบนไหล่ของแพรวาอย่างถือสิทธิ์ ในขณะที่ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนเลือดซิบ “เพราะฉันไม่มีสมบัติบ้าบอพวกนั้นสินะ?” ผมเค้นเสียงถาม ความรู้สึกด้านชาแล่นริ้วไปทั่วร่าง “ไม่ใช่แค่นั้นหรอกคีย์” ธันวาแทรกขึ้นมาพลางหัวเราะร่วน “แต่นายมันก็แค่ ‘ตัวประกอบ’ ในโลกที่คนอย่างพวกเราเป็นผู้กำหนดเกม นายเลเวลศูนย์ในชีวิตจริงแบบนี้ ต่อให้พยายามแทบตาย นายก็เป็นได้แค่ที่เหยียบให้เราเดินไปสู่จุดที่สูงกว่า... อ้อ แล้วนี่คือบัตรเชิญเข้าเกม ‘อาเธน่าออนไลน์’ ใบสุดท้ายของพวกเรา นายควรเอาไปใช้เพื่อสร้างตัวละครขยะของนายในนั้นนะ เผื่อชีวิตจริงมันจะอนาถน้อยลงบ้าง” เขายัดแผ่นชิปสีเงินใส่มือผมอย่างดูแคลน ก่อนจะหันหลังเดินโอบเอวแพรวาจากไป ทิ้งให้ผมยืนอยู่ท่ามกลางสายตาสมเพชเวทนาจากแขกในงาน ในวินาทีที่ความอดทนมาถึงขีดสุด ความแค้นที่ไม่เคยคิดว่าจะมืดดำขนาดนี้ได้พุ่งพล่านอยู่ในอก ทว่าก่อนที่ผมจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น เสียง ‘ติ๊ง’ ที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาท [ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้าของผู้ถือครอง... พลังงานลบถูกเปลี่ยนเป็นค่าความมั่งคั่ง] [ระบบ ‘ล็อกอินวันละหมื่นล้าน’ เริ่มต้นการทำงาน] หน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่มองเห็นได้แค่ผมคนเดียวปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ยอดเงินฝากเข้าสู่บัญชีธนาคารของคุณ: 10,000,000,000 เครดิต] [สถานะ: มหาเศรษฐีผู้ไร้ขีดจำกัด] [คำเตือน: เงินจำนวนนี้ต้องถูกใช้จ่ายภายใน 24 ชั่วโมง มิฉะนั้นผู้ครอบครองจะถูกลบตัวตนออกไปจากโลกใบนี้] ผมสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะ ‘ความสะใจ’ ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า “ริน...” ผมพึมพำชื่อของผู้หญิงอีกคนหนึ่ง หญิงสาวเพียงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างผมตั้งแต่วันที่ผมไม่มีแม้แต่ค่าเช่าห้อง เธอยืนอยู่ไม่ไกลจากทางออกด้วยชุดที่เรียบง่ายแต่สง่างาม ดวงตาคู่สวยของเธอมองมาที่ผมด้วยความเป็นห่วง เธอไม่ได้สนเลยว่าผมจะมีเงินหรือไม่มี เธอคือจุดยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้ผมยังคงความเป็นคนไว้ได้ ผมเดินตรงไปหาริน เธอรีบเข้ามาประคองผมทันทีที่เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของผม “คีย์... ปล่อยพวกเขาไปเถอะนะคะ เรากลับกันเถอะ” รินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอไม่เคยโกรธเกลียดใคร แม้แต่คนที่ดูถูกเรา “ไม่ครับริน วันนี้เราจะไม่กลับมือเปล่า” ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าแอปพลิเคชันธนาคารที่มียอดเงินสิบหลักเด้งรออยู่ ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวก็ดังสนั่นหวั่นไหวอยู่บนดาดฟ้าอาคาร แรงลมจากการหมุนของใบพัดพัดจนพรมในงานปลิวว่อน แขกเหรื่อต่างแตกตื่นหันมองไปที่หน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ ร่างของบอดี้การ์ดสวมสูทดำนับสิบชีวิตกรูเข้ามาในห้องโถงหรู พวกเขาทั้งหมดโค้งคำนับให้ผมอย่างพร้อมเพรียงจนทุกคนในงานชะงักงัน “คุณคีย์ครับ” หัวหน้าบอดี้การ์ดกล่าวเสียงเรียบ “รถระดับหรูหราที่สุดรอคุณอยู่ที่ชั้นล่าง และบัญชีการซื้อกิจการของโรงแรมแห่งนี้ถูกดำเนินการเสร็จสิ้นในชื่อของคุณแล้วครับ” ผมหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่แฝงไปด้วยประกายของอัญมณีล้ำค่าออกมาจากอากาศธาตุ—ซึ่งเป็นไอเทมพิเศษที่ระบบมอบให้—ก่อนจะเดินตรงไปที่กลางห้องโถงที่ธันวากับแพรวากำลังยืนอึ้งอยู่ “ธันวา... เมื่อกี้คุณว่าใครคือตัวประกอบนะ?” ผมยื่นบัตรเครดิตใบนั้นให้พนักงานรับรถของโรงแรมที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาผมโดยไม่สนใจธันวาแม้แต่นิดเดียว “รูดจ่ายค่าโรงแรมนี้ให้หมด ผมต้องการไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญบางคนออกไปภายในห้านาที” เสียงรูดบัตรดัง ‘ตึ๊ด’ เบาๆ แต่มันกลับดังก้องไปทั่วความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั้งห้อง หน้าจอการทำธุรกรรมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเหนือโต๊ะรับรอง ยอดเงินหมื่นล้านถูกโอนเข้าบัญชีของโรงแรมอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ และในจังหวะนั้นเอง ประตูกระจกบานใหญ่ของงานเลี้ยงก็เปิดออกพร้อมกับเสียงเฮลิคอปเตอร์ที่ดังขึ้นอีกครั้งจากยอดตึก ลมพายุพัดผ่านเข้ามาจนทุกคนต้องปิดตา เงาร่างของเฮลิคอปเตอร์หรูหราลำมหึมาจอดลงบนดาดฟ้าที่อยู่นอกกระจกเพียงไม่กี่เมตร พร้อมกับแสงสปอร์ตไลท์จากเครื่องบินที่สาดส่องลงมาที่ผมและริน จนดูราวกับเราทั้งคู่คือจุดศูนย์กลางของจักรวาลในวินาทีนี้! หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการฟาดฟันด้วยเงินตราและหัวใจที่มั่นคงในตอนถัดไปนะครับ กิลด์มาสเตอร์เอส