เมื่อสถาปนิกพบหายนะ

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะเอาต้นไม้ประหลาดนี่ไว้ตรงกลางโถงทางเข้า ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้คงต้องยกเลิกสัญญาครับ เพราะผมไม่อนุญาตให้ใครมาทำลายงานออกแบบของผมด้วยรสนิยมแย่ๆ แบบนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ท่าางกลางฝุ่นละอองจากการก่อสร้างที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ ธันวา สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและปากร้าย ยืนกอดอกมองร่างระหงที่กำลังงละวันอยู่กับการสั่งงานคนงานด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้ความปรานี พริม ชะงักมือที่กำลังถือแปลนงาน หันขวับกลับมามองต้นเสียงทันที ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เธอกวาดสายตามองผู้ชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า—เสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง กางเกงสแลคเข้ารูป และรองเท้าหนังที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาได้รูปรับกับสันจมูกโด่งคม แต่แววตากลับหยิ่งทะนงจนน่าหมั่นไส้ "นี่คุณ! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะ รสนิยมแย่เหรอ? นี่มันคือคอนเซปต์ 'Tropical Modern' ที่ลูกค้ารีเควสต์มาต่างหากค่ะ เอ้ย... ต่างหากครับ!" พริมเกือบหลุดคำลงท้ายตามความคุ้นเคย แต่รีบแก้เกี้ยวด้วยการเชิดหน้าใส่ "แล้วอีกอย่าง ฉันเป็นออแกไนเซอร์ ฉันรู้ว่าพื้นที่ตรงไหนควรวางอะไรเพื่อดึงดูดสายตาแขกในงานเปิดตัว ไม่ใช่เอาแต่สร้างตึกหน้าตาเหมือนแท่งปูนไร้ชีวิตชีวาแบบที่คุณทำอยู่หรอกนะ" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย ก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปประชิดตัวหญิงสาวอย่างคุกคาม จนพริมต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูน "ตึกไร้ชีวิตชีวาเหรอครับ? ถ้าไม่มีตึก 'ไร้ชีวิตชีวา' ของผม งานอีเวนต์งี่เง่าของคุณก็คงไม่มีหลังคาบังหัวหรอกนะคุณออแกไนเซอร์" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ กลิ่นวานิลลาเจือความสดชื่นของซิตรัสที่ขัดกับบรรยากาศฝุ่นตลบในไซต์งานอย่างสิ้นเชิง "แล้วจำใส่สมองไว้นะครับว่า พื้นที่ตรงนั้นคือจุดรับน้ำหนักโครงสร้างหลัก ไม่ใช่ที่เอาไว้ตั้งกระถางต้นไม้ปัญญาอ่อนเพื่อสนองนี้ดบ้าๆ ของคุณ" พริมเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความโกรธ ไม่ใช่เพราะคำดูถูก แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนทำให้เธอเสียสมาธิ เธอเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ความสูงจะด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ความมั่นใจของเธอนั้นไม่มีวันยอมจำนน "นี่คุณธันวา! อย่ามาดูถูกงานของคนอื่นนะ ถ้าไม่มีอีเวนต์เปิดตัวปังๆ ตึกราคาแพงลิบลิ่วของคุณก็เป็นได้แค่สุสานคอนกรีตดีๆ นี่เองแหละ!" พริมสวนกลับเสียงดังฟังชัด เอา นิ้วเรียวชี้หน้าสถาปนิกหนุ่มอย่างเหลืออด "แล้วก็ถอยออกไปไกลๆ ด้วย ฉันหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะกลิ่นปูนหรอกนะ แต่เพราะเหม็นความมั่นหน้าของคุณเนี่ยแหละ!" ธันวานัยน์ตากระตุกวูบ เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขาได้นานขนาดนี้ แถมยังกล้าวิจารณ์ผลงานสถาปัตยกรรมที่เขาภาคภูมิใจด้วยความมั่นอกมั่นใจเกินร้อย รอยยิ้มเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในอก—ความท้าทาย "ปากเก่งดีนี่ครับ..." ธันวาโน้มกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนพริมขนลุกซู่ "หวังว่าฝีปากของคุณจะแน่เหมือนตอนเถียงผมนะ เวลาที่เจอกับบทลงโทษเรื่องทำผิดสัญญา" "คุณหมายความว่า..." ยังไม่ทันที่พริมจะได้เอ่ยถามต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงกวนๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าไซต์งาน "เฮ้ย ธันวา! นายอยู่ไหนวะเนี่ย... อุ๊ย! ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ยเพื่อน?" กวิน เพื่อนสนิทและหุ้นส่วนบริษัทวิศวกรรมเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่เมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพที่สถาปนิกหนุ่มสุดเย็นชา กำลังต้อนออแกไนเซอร์สาวคนสวยจนมุมชิดเสาปูน กวินก็ถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ธันวาถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย ผละตัวออกจากพริมช้าๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีสุขุมดังเดิม ก่อนจะปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยแววตาคาดโทษ แต่ทว่า ในจังหวะที่ธันวาหันหลังให้พริมเพื่อคุยกับกวินนั้นเอง พริมที่กำลังหัวเสียสุดขีดและพยายามจะก้าวหนี ดันสะดุดเข้ากับเศษลวดเหล็กที่กองอยู่บนพื้น ร่างบางเสียหลักล้มลงไปข้างหน้าอย่างแรง "ระวัง!" ธันวาหันขวับกลับมาคว้าตัวเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แรงดึงทำให้ร่างของพริมพุ่งชนเข้ากับอกแกร่งของธันวาอย่างจัง สถาปนิกหนุ่มคว้าเอวบางไว้แน่นเพื่อพยุงไม่ให้เธอล้มลงไปนอนกับพื้นฝุ่น ทว่าด้วยความแรงและมุมที่ไม่ได้ตั้งตัว ทำให้ทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปพร้อมกัน โดยมีธันวารับน้ำหนักไว้ด้านล่าง และพริมทาบทับอยู่บนอกของเขา ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ก่อสร้างชั่วขณะ ดวงตากลมโตของพริมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากใบหน้าคมคายของธันวาเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม แววตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มที่ปกติมักจะเย็นชา ตอนนี้กลับสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกของเธอไว้อย่างชัดเจน หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ท่ามกลางเสียงไซเรนเตือนภัยในใจที่ดังสนั่น ธันวาจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว ความคิดที่จะต่อปากต่อคำหายวับไปกับตา เหลือเพียงสัมผัสอบอุ่นนุ่มนวลจากร่างที่แนบชิด "เอ่อ... คือว่า..." พริมกระซิบเสียงสั่น สมองขาวโพลน คิดคำด่าไม่ออกแม้แต่คำเดียว ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมกวาดมองใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาว ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ชวนให้ใจสั่นไหว "ไหนบอกว่าเก่งนักไงครับ... เพิ่งเจอกันรอบแรก ก็รีบหาทางมานอนทับผมซะแล้วเหรอครับเนี่ย?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมเดินทางไปกับความป่วนและละมุนนี้นะครับ