ข้อต่อรองที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นไอโอดีนผสมกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ในห้องพักคอนโดมิเนียมขนาดกะทัดรัดย่านฝั่งธนฯ คือสิ่งที่ต้อนรับธามทันทีที่เขาก้าวพ้นประตูเหล็กดัดชั้นใน แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สี่จอที่เรียงรายบนโต๊ะไม้ตัวยาวสาดกระทบใบหน้าของชายหนุ่มที่นั่งหันหลังให้เขา—รินทร์ รณกร ไม่แม้แต่จะเหลียวมองผู้มาเยือน ปลายนิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวอยู่บนแป้นพิมพ์เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นเร่ง “ผมไม่ได้ล็อคประตู เพื่อให้คนอย่างคุณถือวิสาสะเข้ามาได้ตามใจชอบหรอกนะ ท่านอัยการ” เสียงทุ้มต่ำของรินทร์ดังขึ้นผ่านไมโครโฟนไร้สาย เขาเอียงคอเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่สะท้อนผ่านหน้าจอสีฟ้าจัด ธามไม่ตอบทันที เขาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะข้างตัวรินทร์ เสียงปึกของมันหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยน้ำหนักของความจริงที่เขากำลังแบกรับ เขาขยับเนคไทที่รัดแน่นจนน่าอึดอัด ก่อนจะขยับเก้าอี้อีกตัวมานั่งฝั่งตรงข้าม “ถ้าคุณเป็นคนธรรมดา ผมคงหมายหัวคุณในฐานะผู้บุกรุกไปนานแล้ว” ธามเอ่ยเสียงเรียบ สายตาจ้องเขม็งไปที่เส้นกราฟสีเขียวที่วิ่งพล่านบนหน้าจอ “แต่น่าเสียดายที่โลกใบนี้ไม่ได้ทำงานด้วยตัวบทกฎหมายเพียงอย่างเดียว และตอนนี้... ผมกำลังต้องการคนที่จะแหกมัน” รินทร์หยุดพิมพ์ นิ้วมือที่เคยรวดเร็วดุจพายุสงบนิ่งลงทันที เขากดปุ่มเปลี่ยนหน้าจอจนเหลือเพียงความมืดมิด ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับธาม แววตาของแฮกเกอร์หนุ่มคมกริบราวกับใบมีดที่ผ่านการลับมาเป็นอย่างดี “ล้างมลทิน?” รินทร์แค่นหัวเราะ สองมือกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ความยุติธรรมในแฟ้มเล่มนั้นมันเป็นของปลอม ธาม ผมอยู่ในเงามืดมานานพอที่จะรู้ว่าอัยการอย่างคุณก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกวางไว้ในกระดานของใครบางคน คุณจะเอาอะไรมาแลกกับผม? ชีวิตที่เหลืออยู่? หรือศักดิ์ศรีที่คุณหวงแหนนักหนา?” “ผมเอาชีวิตตัวเองมาเดิมพัน” ธามโน้มตัวไปข้างหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจ “แฟ้มนี้คือจุดเริ่มต้นของการทลาย ‘โครงข่ายเงา’ ที่พวกคุณเรียกว่าบริษัทแม่ ถ้าคุณช่วยผมถอดรหัสเซิร์ฟเวอร์ลับที่นั่นได้ ผมจะให้ชื่อของผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด และจะทำให้ชื่อของคุณหลุดพ้นจากบัญชีดำของรัฐโดยไม่มีเงื่อนไข” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ครางหึ่ง รินทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธาม ราวกับจะค้นหาความเท็จที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของม่านตา แต่น่าแปลกที่เขากลับพบเพียงความว่างเปล่าที่เจ็บปวด “คุณดูเปลี่ยนไปนะ” รินทร์ลดน้ำเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “ความแค้นที่ฝังใจคุณอยู่... มันเริ่มกัดกินจนคุณไม่กลัวตายแล้วสินะ” “ความแค้นมันตายไปพร้อมกับครอบครัวผมตั้งแต่วันนั้นแล้ว” ธามตอบกลับ ความเย็นชาในน้ำเสียงสั่นไหวเพียงชั่วครู่ “ตอนนี้สิ่งที่ผมมีคือ ‘ภารกิจ’ ถ้าคุณไม่ช่วย ผมก็จะบุกเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์นั้นด้วยตัวเอง แม้ว่านั่นจะหมายถึงการที่ผมต้องเดินเข้าสู่ห้องประหารด้วยมือตัวเองก็ตาม” รินทร์นิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารตรงหน้า เขาเปิดมันออกดูช้าๆ สายตาของเขาไล่เรียงตัวเลขและรหัสผ่านที่ซ่อนอยู่ในบันทึกย่อขอบกระดาษ ทันใดนั้น สีหน้าของรินทร์ก็เปลี่ยนไป จากความดูแคลนกลายเป็นความตื่นตระหนกที่พยายามปิดซ่อนไว้ “นี่คุณไปเอาโค้ดชุดนี้มาจากไหน?” รินทร์ถาม เสียงสั่นเล็กน้อย “คุณรู้ตัวไหมว่ารหัสผ่านตัวที่สามนี้มันไม่ใช่แค่รหัสเข้าถึงฐานข้อมูล แต่มันคือ... สวิตช์ทำลายตัวเอง (Kill Switch) ของระบบรักษาความปลอดภัยในตึกกระทรวงยุติธรรม” ธามขมวดคิ้ว “ผมแค่ได้มาจากตู้เซฟของอดีตหัวหน้าอัยการที่เสียชีวิตไปเมื่อเดือนก่อน” รินทร์ลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มลงกับพื้น เขาคว้าแล็ปท็อปส่วนตัวมาวางบนโต๊ะ นิ้วรัวพิมพ์อย่างบ้าคลั่งจนเสียงแป้นพิมพ์ดังระงมไปทั่วห้อง “ธาม ฟังให้ดีนะ สิ่งที่อยู่ในแฟ้มนี้ไม่ใช่แค่หลักฐาน แต่มันคือตัวจุดชนวน... ถ้าคุณเปิดไฟล์นี้ในที่ทำงาน คุณไม่ได้แค่กำลังล้างมลทินให้ใครหรอกนะ คุณกำลังจะเปิดโปงว่า ‘ฆาตกร’ ที่ฆ่าครอบครัวคุณ ยังคงนั่งอยู่ในห้องทำงานชั้นบนสุดของกระทรวงที่คุณสังกัดอยู่ทุกวันนี้!” ทันใดนั้น หน้าจอทั้งสี่ของรินทร์ก็ดับวูบลงพร้อมกัน มีเพียงไฟสีแดงดวงเล็กๆ ที่กระพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ บนกล่องดำที่วางซ่อนอยู่หลังตู้หนังสือ เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ถูกตั้งค่าไว้เงียบๆ เริ่มแผดร้องในหัวของธาม แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและหนักแน่นจากภายนอกห้องก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน ตามมาด้วยเสียงทำลายกลอนประตูที่พังทะลายลงพร้อมกับการปรากฏตัวของชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคนที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้อง รินทร์คว้าข้อมือธามไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็นมาก่อน “นั่นไม่ใช่ตำรวจ... ธาม เราถูก ‘เก็บกวาด’ ตั้งแต่วินาทีที่คุณเดินเข้ามาในห้องนี้แล้ว” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ