รหัสลับในค่ำคืนพายุ

เสียงคำรามต่ำของฟ้าร้องนอกหน้าต่างกระจกใสบานหนา ไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดินแห่งนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย แสงไฟสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สิบสองจอสะท้อนลงบนใบหน้าตึงเครียดของทั้งสองคน รินทร์ยังคงตรึงข้อมือของธามไว้ด้วยแรงบีบที่มากพอจะทำให้กระดูกร้าว แต่แววตาที่เงยขึ้นมองอัยการหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างแท้จริง ปลายนิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะรีบดึงมือกลับแล้วหันไปตวัดนิ้วพิมพ์ชุดคำสั่งบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วระดับแสง “คุณหมายความว่ายังไงที่ว่าถูกเก็บกวาด” ธามถามเสียงต่ำ แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังประเมินทางหนีทีไล่ สัญชาตญาณนักกฎหมายผู้ผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วนบอกเขาว่า ความเงียบสงบของตึกร้างแห่งนี้ไม่ใช่ความปลอดภัย แต่เป็นความเงียบก่อนพายุใหญ่จะซัดถล่ม “หมายความตามที่พูดนั่นแหละครับ ท่านอัยการ” รินทร์ตอบโดยไม่ละสายจากหน้าจอ เสียงหอบหายใจของอีกฝ่ายแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงฝน “IP Address ที่พวกมันใช้ส่งสัญญาณเข้ามาไม่ใช่ของตำรวจท้องที่ แต่มันคือโปรโตคอลความปลอดภัยระดับทหาร ภายใต้โครงการ ‘Blackwall’... ระบบที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายหลักฐานและปิดปากทุกคนที่เข้าใกล้เซิร์ฟเวอร์ชุดนี้” ธามขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นูนเด่น เขาไม่เคยเชื่อใจระบบยุติธรรมที่เน่าเฟะอยู่แล้ว แต่การได้เห็นหลักฐานเชิงประจักษ์ว่ามีอำนาจมืดกำลังไล่ล่าพวกเขาถึงห้องลับ ยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดในอดีตที่พรากครอบครัวเขาไป “ถ้าอย่างนั้น เราก็ไม่มีเวลามานั่งเล่นเกมซ่อนหาแล้ว” ธามก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของรินทร์ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปแผ่ไอความกดดันออกมาอย่างชัดเจน “เจาะเข้าระดับราก (Root) ของเซิร์ฟเวอร์ให้ได้ ผมต้องการชื่อคนที่อยู่เบื้องหลังคำสั่ง ‘เก็บกวาด’ นี้ ก่อนที่พวกมันจะตัดสัญญาณเรา” รินทร์เหลือบมองใบหน้าด้านข้างของอัยการหนุ่มแวบหนึ่ง กลิ่นอายความเยือกเย็นแต่เด็ดเดี่ยวของธามทำให้หัวใจที่เต้นระส่ำของเขาค่อยๆ สงบลง ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติกลับมาสู่โลกของโค้ดและตัวเลขอีกครั้ง “คุณนี่ใจร้อนเป็นไฟสมชื่อจริง ๆ นะครับ ธาม” รินทร์พึมพำเบา ๆ ก่อนจะสCสลับหน้าจอไปที่หน้าต่างคำสั่งสีดำสนิท “แต่เอาสิ... ถ้าเราจะตายในห้องนี้ อย่างน้อยผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครคือคนที่ส่งสุนัขล่าเนื้อมาขัดจังหวะเรา” นิ้วมือของแฮกเกอร์หนุ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์ราวกับบรรเลงเปโตรเพลงมรณะ โค้ดภาษาไบนารีและคำสั่งชุดซับซ้อนไหลผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง รินทร์ใช้ช่องโหว่ (Zero-day exploit) ที่เขาซ่อนไว้ในการเจาะกำแพงไฟชั้นสุดท้ายของเซิร์ฟเวอร์ลับ บรรยากาศในห้องเงียบงันลง มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องเซิร์ฟเวอร์และเสียงฝนด้านนอกที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง ความใกล้ชิดของคนทั้งคู่ในพื้นที่แคบ ๆ ทำให้ธามได้กลิ่นจาง ๆ ของบุหรี่มวนโปรดผสมกับความตึงเครียดจากตัวรินทร์ สายตาของอัยการหนุ่มเผลอไล่มองเสี้ยวหน้าคมคายและหยดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมของอีกฝ่าย แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เคมีบางอย่างระหว่างพวกเขากำลังคุกรุ่นขึ้นอย่างเงียบงัน ท่ามกลางความหวาดระแวงและเป้าหมายที่สวนทาง “เจอแล้ว...” เสียงกระซิบของรินทร์ดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอหลักขยายใหญ่ขึ้นแสดงผังโครงสร้างฐานข้อมูลลับ ข้อมูลจำนวนมหาศาลถูกดาวน์โหลดลงในฮาร์ดไดรฟ์สำรองอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของทั้งคู่ไม่ใช่ปริมาณข้อมูล หากแต่เป็นชื่อไฟล์เอกสารที่ถูกเข้ารหัสไว้สูงสุด “โครงการ ‘Aegis Protocol’...” ธามอ่านชื่อนั้นออกเสียงเบา ๆ “นี่มันงบประมาณลับของกระทรวงกลาโหมไม่ใช่เหรอ ทำไมมันถึงมาเชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมนักการเมืองเมื่อเดือนก่อนได้” “เพราะนักการเมืองคนนั้นกำลังจะแฉเรื่องการฟอกเงินผ่านคดีความมั่นคงยังไงล่ะครับ” รินทร์คลิกเปิดโฟลเดอร์ย่อย ข้อมูลการโอนเงิน เอกสารลับ และรายชื่อบุคคลระดับสูงนับร้อยปรากฏขึ้นต่อหน้า “และคนที่ลงชื่ออนุมัติงบประมาณก้อนนี้ทั้งหมด... ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล” หน้าจอแสดงรูปถ่ายและประวัติส่วนตัวของบุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในประเทศ รอยยิ้มเยือกเย็นในภาพถ่ายนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของธาม จนอัยการหนุ่มถึงกับนิ่งงัน ลลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน นั่นไม่ใช่แค่นักการเมืองท้องถิ่น หรือข้าราชการระดับกลาง แต่มันคือ... ทันใดนั้น ไฟฟ้าในห้องเซิร์ฟเวอร์ก็ดับวูบลงอย่างกะทันหัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทันที มีเพียงแสงไฟกะพริบสีแดงฉานจากระบบสำรองฉุกเฉินที่ส่องสว่างขึ้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นหวีดหวิวบาดแก้วหู รินทร์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “ระบบถูกล็อก... พวกมันเข้ามาในชั้นใต้ดินแล้ว!” ก่อนที่ธามจะได้ตอบสนอง ประตูเหล็กกล้าทางเข้าห้องเซิร์ฟเวอร์ก็ส่งเสียงกรีดร้องด้วยแรงกระแทกมหาศาลจากภายนอก รอยบุบขนาดใหญ่ยุบตัวลงตามรอยเชื่อม และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังเข้าใกล้เข้ามาทุกที ท่ามกลางเสียงกระสุนนัดแรกที่ทะลุกำแพงเข้ามาเฉียดหัวไหล่ของรินทร์ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร! ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ