ซุปไก่ป่าหอมทะลุผนังบ้าน

"แม่จ๋า... หนูหิวจังเลยค่ะ แต่ว่า... กลิ่นนี่มันคืออะไรหรือคะ หอมเหมือนขนมในความฝันของอาเป่าเลย" เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วของอาเป่าดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อมกลมที่ก้าวเตาะแตะเข้ามาในห้องครัว ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับจ้องมองหมอดยาจีนดินเผาใบย่อมที่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน ลูกชายตัวน้อยสูดจมูกฟุดฟิด ดวงหน้ามอมแมมเงยขึ้นมองมารดาด้วยความสงสัยปนอยากรู้อยากเห็น หลินว่านหลิววางตะหลิวไม้ในมือลง รอยยิ้มอ่อนโยนระบายขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย นางย่อตัวลงลูบศีรษะเล็กๆ ของบุตรชายอย่างนุ่มนวล พลางปัดปอยผมที่กดยุ่งเหยิงออกจากหน้าผากมน "เป็นกลิ่นของซุปไก่ตุ๋นโสมบำรุงกำลังค่ะคนดี อาเป่าอดทนอีกนิดเดียวนะคะ เดี๋ยวแม่จะตักใส่ชามให้กินให้อิ่มท้องเลย" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักใคร่ ตั้งแต่ที่นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของสะใภ้รองตระกูลลู่ผู้แสนอาภัพ สิ่งแรกที่นางตระหนักคือ อาเป่า ลูกชายวัยสี่ขวบของนางผอมแห้งแรงน้อยเกินไป ร่างกายเล็กจ้อยราวกับเด็กวัยสองขวบเนื่องจากถูกแม่ใหญ่จางและคนในบ้านใหญ่โขกสับและแบ่งอาหารให้กินแต่เศษข้าวต้มก้นหม้อใสแจ๋ว มีหรือที่นักวิชาการเกษตรมือฉมังและเจ้าของฟาร์มสวรรค์ในมิติอย่างนางจะยอมทนเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนต้องอดอยากปากแห้ง! ในเมื่อมิติฟาร์มในห้วงสำนึกของนางอุดมไปด้วยพืชพันธุ์ธัญญาหารระดับพรีเมียมและวัตถุดิบชั้นเลิศ ไก่ป่าเนื้อแน่นที่เลี้ยงด้วยธัญพืชทิพย์ในมิติประกอบเข้ากับโสมภูเขาอายุร้อยปี ย่อมไม่ใช่สิ่งที่หาได้ง่ายๆ ในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ และแน่นอนว่า... มันไม่ใช่สิ่งที่คนตระกูลลู่สายหลักจะหาญกล้ามาครอบครอง หลินว่านหลิวจัดการเปิดฝาหม้อดินเผาออก ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นสู่เบื้องบนพร้อมกับกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว เล็กแคบ กลิ่นหอมหวานล้ำลึกของเนื้อไก่ตุ๋นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ผสมผสานกับกลิ่นอายสมุนไพรจีนชั้นดีและรากโสมป่า แผ่ขยายอานุภาพความอร่อยทะลวงผ่านรอยแยกของประตูไม้เก่าคร่ำคร่า พุ่งออกไปสู่บริเวณรอบบ้านและลานดินกว้างทันที! ในขณะเดียวกัน ณ บ้านหลักตระกูลลู่ที่ตั้งอยู่ถัดไปเพียงแค่รั้วไม้กั้น แม่ใหญ่จางกำลังนั่งบ่นพึมพำถึงเรื่องการใช้งานสะใภ้รองอย่างหลินว่านหลิว มือหยาบกร้านกำลังคัดแยกเมล็ดถั่วลิสงบนแคร่ไม้ไผ่ พลันจมูกอวบใหญ่ของนางก็กระตุกกึก กลิ่นหอมประหลาดบางอย่างลอยมาแตะจมูก... จางซื่อชะงักมือที่กำลังหยิบถั่ว นางสูดลมหายใจเข้าลึก1เฮือก กลิ่นนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หอม หอมเสียจนต่อมน้ำลายในปากผลิตน้ำย่อยออกมาแทบไม่ทัน มันไม่ใช่กลิ่นแกงผักป่าต้มเกลือแบบที่บ้านนางกินทุกวันอย่างแน่นอน แต่มันคือกลิ่นเนื้อ! กลิ่นเนื้อตุ๋นเครื่องเทศชั้นดีที่โชยมาจากทิศทางบ้านหลังเล็กของนังสะใภ้รองหลินว่านหลิว! "นะ... นังเด็กตัวดี บ้านนั้นมันเอาเงินที่ไหนมาซื้อเนื้อกินวะ!" แม่ใหญ่จางผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจและโมโหจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาตี่เล็กหรี่แคบลงด้วยความโลภและริษยา นางก้าวเท้าฉับๆ เดินออกจากบ้านมุ่งหน้าตรงไปยังรั้วกั้นระหว่างบ้านทั้งสองหลังทันที โดยมีสายตาหวาดระแวงของสะใภ้ใหญ่คนอื่นๆ มองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทางด้านบ้านพักหลังเล็ก หลินว่านหลิวตักซุปไก่ตุ๋นโสมร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด น้ำซุปสีทองใสราวมรกตลอยฟ่องด้วยไขมันไก่สีเหลืองทองอร่าม ชิ้นเนื้อไก่เปื่อยนุ่มหลุดออกจากกระดูกแทบจะทันทีที่สัมผัสกับช้อนกระเบื้อง ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนชวนน้ำลายสอจนอาเป่าถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกลใหญ่ ดวงตาเป็นประกายวิบวับ "หอมมากเลยค่ะแม่... อร่อยที่สุดในโลกเลย!" อาเป่าเป่าลมใส่ชามซุปเบาๆ ก่อนจะตักเข้าปากคำโต แก้วตาดวงน้อยพองโตด้วยความสุขล้นปรี่ รสชาติกลมกล่อม หวานน้ำต้มกระดูกและกลิ่นหอมละมุนของโสมแล่นพล่านไปทั่วโพรงปาก ทำให้เด็กน้อยรู้สึกราวกับร่างกายได้รับพลังงานอุ่นๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความเหนื่อยล้าและความหิวโหยก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น หลินว่านหลิวแย้มยิ้มด้วยความพึงพอใจ นางกำลังจะตักน้ำซุปป้อนลูกชายอีกคำ ทว่า... ปัง! เสียงประตูห้องครัวถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนไม้เก่าๆ สั่นสะเทือน ร่างอ้วนท้วนของแม่ใหญ่จางพุ่งพรวดเข้ามาในห้องราวกับหมูป่าตกมัน ดวงตาดุร้ายกวาดมองไปรอบห้องครัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ชามซุปไก่ในมือของอาเป่า "นังสะใภ้รอง! แกกล้าดียังไงถึงแอบซุกซ่อนเนื้อกินกันตามลำพังสองแม่ลูก!" เสียงแหลมสูงแผดลั่นบ้านจนแก้วหูแทบแตก แม่ใหญ่จางพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าชามซุปในมือของเด็กชายด้วยความโลภโมโทสัน กลิ่นหอมที่ลอยเตะจมูกนางเมื่อครู่ทำให้ความยับยั้งชั่งใจที่มีอยู่น้อยนิดขาดผึ่งลงในพริบตา หลินว่านหลิวไวกว่า นางสะบัดตัวลุกขึ้นยืนบังร่างเล็กของอาเป่าไว้ด้านหลังทันที ใบหน้างามนิ่งสงบ เย็นชา และเฉียบคมราวกับน้ำแข็ง แววตาที่มองป้าสะใภ้ใหญ่เต็มไปด้วยความดูแคลนและเย้ยหยัน "ป้าสะใภ้ใหญ่ บุกเข้ามาในบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต แถมยังทำกิริยาต่ำทรามเช่นนี้ ตระกูลลู่สอนมารยาทท่านมาแค่นี้หรือคะ?" คำพูดที่เฉียบคมราวกับใบมีดกรีดแทงเข้าไปในใจของแม่ใหญ่จางจนหน้าชา นางชี้หน้าหลินว่านหลิวด้วยความโกรธจัด "นังสารเลว แกกล้าด่าฉันเรอะ! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อเนื้อไก่ชั้นดีแบบนี้ หะ! เงินนี่มันควรจะเป็นเงินที่พวกแกต้องส่งเข้ากองกลางตระกูลลู่ไม่ใช่หรือไง! แกแอบซ่อนเงินไว้สินะ ปล่อยมือจากชามซุปเดี๋ยวนี้! ของกินพวกนี้คนในบ้านใหญ่ต้องได้กินก่อน ไม่ใช่ให้พวกแม่ลูกเสนียดจัญไรอย่างพวกแกกินกันเองสองคน!" แม่ใหญ่จางไม่พูดเปล่า นางพุ่งเข้าหมายจะปัดป้องและแย่งชิงชามซุปในมือของหลินว่านหลิวทันที มือหยาบกร้านกางออกหมายจะตบหน้าสะใภ้รองให้หายแค้น แต่นางลืมไปเสียสนิทว่า... สามีของสะใภ้รองผู้นี้ หาใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว! ในจังหวะที่มือหยาบของแม่ใหญ่จางกำลังจะเหวี่ยงกระทบใบหน้าของหลินว่านหลิว ทันใดนั้นเอง มือหนาใหญ่ราวกับคีมเหล็กคู่หนึ่งก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของแม่ใหญ่จางไว้กลางอากาศอย่างแน่นหนา แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกข้อมือของป้าสะใภ้ลั่นกรอบด้วยความเจ็บปวด "อ๊าก! ใครวะ! เจ็บๆๆ มือฉันจะหักแล้วนะ!" แม่ใหญ่จางแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด นางเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่เข้ามาขัดขวาง และเมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยบรรยากาศน่าสะพรึงกลัวของนายทหารหนุ่มที่เพิ่งกลับจากค่ายพักแรม ดวงตาของนางก็เบิกกว้างด้วยความตกใจกลัว ลู่จินถิงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าภรรยาและบุตรชาย ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองป้าสะใภ้ใหญ่ด้วยแววตาดุดันเย็นชา ราวกับพญาเสือโคร่งที่กำลังมองเหยื่อผู้โง่เขลา น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นช้าๆ ทีละคำจนคนฟังสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "ป้าใหญ่... บ้านหลังนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของผมกับภรรยา และเนื้อชามนี้... ภรรยาผมเป็นคนหามาด้วยหยาดเหงื่อของนางเอง ใครหน้าไหน... ก็ไม่มีสิทธิ์มาแย่งไปจากบ้านหลังนี้ทั้งสิ้น!" บรรยากาศในห้องครัวเงียบงันลงทันที ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทว่าในวินาทีนั้นเอง... เสียงเคาะประตูรั้วด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตกใจของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในลานบ้าน "คุณลู่! แย่แล้ว! ทางการส่งคนมาที่หมู่บ้านเราแล้ว พวกเขาบอกว่า..." ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 3 นี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!