เสียงร่ำไห้ของอดีตคู่หมั้น

"ตราประทับนั่น... เป็นไปไม่ได้!" เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากปากของเคาน์ต์วิลเลียม ผู้ซึ่งเคยยืนหยัดด้วยความผยองพองขนมาตลอดทั้งค่ำคืน บัดนี้ร่างท้วมของเขาแทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พรมเปอร์เซียราคาแพงไม่อาจช่วยพยุงขาที่สั่นเทาของเขาได้อีกต่อไป เมื่อดวงตาสีด้านกวาดไปเห็นรอยประทับรูปกุหลาบสีเลือดบนครั่งสีดำสนิท เอกสารแผ่นนั้นไม่ใช่แค่กระดาษทวงหนี้ธรรมดา แต่มันคือ ‘ประกาศิตล้างบางตระกูล’ ที่มีอำนาจทางกฎหมายและกำลังทหารรับจ้างนอกกฎหมายหนุนหลังอย่างถูกต้องตามสนธิสัญญาโบราณ ลูเซียน่า วาเลนเซีย ยกถ้วยชาพอร์ซเลนขึ้นจิบรสชาติหอมกรุ่นอย่างใจเย็น รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเธองดงามราวกับดอกป๊อปปี้สีเลือดที่ผลิบานท่ามกลางทุ่งหิมะ สายตาคู่คมกริบมองตรงไปยังเอเลน่า อดีตคู่หมั้นสาวผู้เคยหยิบยื่นความอับอายและถีบส่งเธอลงสู่หุบเหวแห่งความตายในอดีต "แปลกใจอะไรกันคะ, ท่านเคาน์ต์?" สุ้มเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องโถงใหญ่ "ในเมื่อพวกท่านเป็นคนลงชื่อในสัญญาจำนองวิญญาณและทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อแลกกับความโลภเมื่อห้าปีก่อน ถึงเวลาชำระหนี้แล้วนะคะ... หนี้ที่ดอกเบี้ยเติบโตเป็นความพินาศของพวกท่านเอง" เอเลน่ากรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก ใบหน้าที่เคยถูกแต่งแต้มอย่างประณีตบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เธอพยายามพุ่งตัวเข้าไปหาลูเซียน่าหมายจะฉีกกระชากหน้ากากเงินและร่างของหญิงสาวให้แหลกคราบ แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงรองเท้าหนังชั้นดีกระทบพื้นหินอ่อนอย่างหนักแน่น พร้อมกับร่างสูงสง่าของคาร์ลอส แวน เดอร์ กราฟ ที่ก้าวออกมาขวางหน้าอดีตคุณหนูผู้ตกอفتไว้อย่างทันท่วงที ดวงตาสีอำพันของมหาเศรษฐีผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งค่อนโลกฉายแววดุดันและรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนเอเลน่าต้องผถะถอยหลังด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนเธอว่า ผู้ชายคนนี้พร้อมจะบดขยี้ใครก็ตามบังอาจแตะต้องผู้หญิงของเขาให้แหลقคามือ "อย่าได้แม้แต่จะคิดใช้มือสกปรกของเธอ... มาแตะต้องคนของฉัน" คาร์ลอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง กวาดสายตามองกลุ่มขุนนางที่เคยเหยียดหยามลูเซียน่าราวกับพวกมันเป็นเพียงเศษฝุ่นใต้รองเท้า บรรยากาศในห้องโถงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทหารรับจ้างในชุดเกราะสีดำสนิทนับร้อยนายเดินเรียงหน้ากระดานเข้ามาปิดล้อมทุกทางออก ไม่มีทางหนี ไม่มีทางรอด และไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ สำหรับคนตระกูลวิลเลียมอีกต่อไปแล้ว ลูเซียน่าวางถ้วยชาลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงโปร่งและชุดราตรีหรูหราที่ตัดเย็บด้วยผ้าไหมชั้นดีทำให้เธอดูราวกับจักรพรรดินีผู้ทรงอำนาจ หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้เอเลน่าที่ตอนนี้ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้ฟูมฟายอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาและเครื่องสำอางที่ไหลเยิ้มทำให้ภาพลักษณ์ของหญิงสาวผู้สูงส่งในอดีตกลายเป็นเพียงตัวตลกที่น่าสมเพช "จำได้ไหมคะ, เอเลน่า..." ลูเซียน่าโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาแต่กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "วันที่ฉันถูกลากตัวออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้พร้อมกับข้อหาที่ไม่ได้ก่อ... เธอเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอคะว่า คนชั้นต่ำอย่างฉันไม่มีวันได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก" "ลูเซียน่า... ได้โปรด... เมตตาฉันด้วย ฮือๆๆ..." เอเลน่ายกมือขึ้นกอดข้อเท้าของอดีตคุณหนูที่เธอเคยเหยียบย่ำ เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ฉันสำนึกผิดแล้ว... ยกโทษให้ฉันเถอะนะ!" "ความเมตตาเหรอคะ?" ลูเซียน่ายิ้มหยัน ปัดชายกระโปรงออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ไยดี "น่าเสียดายจังค่ะที่คำว่า 'เมตตา' ไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของคนที่ถูกพวกเธอพรากทุกอย่างไป... รวมถึงลมหายใจของคนที่ฉันรักด้วย" ทันใดนั้น เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงชั้นสอง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาลึกลับอีกร่างหนึ่งที่ทำให้คาร์ลอสถึงกับหรี่ตาลงด้วยความระแวดระวัง "เกมสนุกดีนี่คะ... คุณวาเลนเซีย" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความอันตรายเอ่ยขึ้น พร้อมกับเอกสารฉบับสุดท้ายที่ถูกโยนลงมาจากเบื้องบน ร่อนลงแทบเท้าของลูเซียน่า ดวงตากลมโตคู่สวยก้มลงมองเอกสารแผ่นนั้น ก่อนที่รอยยิ้มเยือกเย็นจะระบายขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง เมื่อพบว่าเป้าหมายสุดท้ายในรายชื่อการชำระแค้นไม่ได้มีแค่ครอบครัววิลเลียม... แต่หมายรวมถึงราชสำนักเบื้องสูงทั้งหมด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!